Σημαίες χωρίς φαντασία, συναυλία φανταστική...
Οι γνωστές και μη εξαιρεταίες αφραγκιές είχαν ως αποτέλεσμα να παρακολουθήσουμε απο μακρυά καποιες συναυλίες και άλλες καθόλου, όσο σημαντικοί καλλιτέχνες κι αν ήταν . Σταθμός μετρό Ακρόπολη, ανηφορίζοντας στον πεζόδρομο, έβλεπες χαρούμενο κόσμο να βολτάρει. Οι ήχοι λύρας και ζουζουνίσματος έδιναν και έπαιρναν, απογειώνοντας τη διάθεση. Αφού εισητήριο δεν υπήρχε την αράξαμε στα δεξιά σκαλάκια της εισόδου του μνημείου της Ακρόπολης. Και τότε έλαβε χώρα το αξιοπερίεργο γεγονός του οποίου αγνοούσα εντελώς την ύπαρξη. Έξι στρατιώτες ακολουθούσαν τα προστάγματα του λοχία τους-συγχωρέστε με αν κάνω λάθος με τους στρατιωτικούς βαθμούς, δε τα πάω καλά. Ο πρώτος απο αυτούς βγαίνωντας απο την είσοδο του μνημείου της Ακρόπολης κρατούσε τη σημαία. Αφού απότισαν την απαραίτητη τιμή, τους ζυγούς έλυσαν. Υποστολή σημαίας, κλείσιμο και κλείδωμα ενός απο τα θαύμαστα μνημεία. Μνήμες που δεν έχουμε ζήσει, στον ιστό κρεμασμένες άλλες σημαίες. Μνήμες που έχουμε ζήσει, να καίγονται σημαίες στις διαδηλώσεις. Εικόνες διαμαρτυρίας. Σε μια βδομάδα και λιγότερο θα γίνει η έναρξη της Ολυμπιάδας του Πεκίνου. Και εκεί θα παρελάσουν σημαίες, όχι φυσικά του Νταρφούρ και της Λάσσα, αυτές εκπροσωπούνται απο το Σουδάν και τη Κίνα αντίστοιχα και απο την παγκόσμια αδιαφορία. Και άλλες σημαίες θέλουν να κυματίσουν και άλλα σύνορα κάποιους συμφέρει να δημιουργήσουν...Α ρε Λένον ο κόσμος δεν έχει τη δική σου φαντασία!
Η συναυλία άρχισε, πήραμε θέση έξω απο το τείχος του Ηρωδείου. Νιώθαμε τον παλμό της συναυλίας. Οι σκιές χορεύανε πάνω στα μάρμαρα. Το όργανο της τάξης που επέβλεπε να μη μπούν τσαμπατζήδες απο την πάνω κερκίδα είχε ανοίξει το σακίδιο, είχε βγάλει το μπώλ με τα ντολμαδάκια, γιουβαρλάκια, θα σας γελάσω και επι ένα μισάωρο το πηρούνι του ανεβοκατέβαινε ρυθμικά. Ηλεκτρονικοί ήχοι, μπουκιά, μάσημα, ζήτω το σπιτικό φαί της μάνας!
ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ!!
Ευτυχώς που υπάρχουν τα Ημερολόγια εκδόσεις Πανός.
ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ!!
Ευτυχώς που υπάρχουν τα Ημερολόγια εκδόσεις Πανός.
http://www.radiobubble.gr/el/akroaseis/Platonos
Σχόλια
Πάντως, αν και καταλαβαίνω τις ενστάσεις σου για τις σημαίες δεν είναι και όμορφο να υπάρχουν;
Δεν είναι κάτι ενάντια στην γκριζοποίηση;
Πόσο κακό υπάρχει στην παραδοχή της διαφορετικότητας όταν αυτό δε δημιουργεί ρατσισμούς;
Αλλά αυτό είναι μία αλλη κουβέντα...
Από την άλλη, σίγουρα υπάρχουν και περιπτώσεις όπως του Πακιστάν με την Ινδία, που ενώ πρόκειται για τον ίδιο λαό, χωρίστηκαν λόγω θρησκευτικών διαφορών και πλέον αισθάνονται ακόμη και φυλετικά διαφορετικοί...
Ελπίζω πάντα ούριος!
Η ένσταση όσον αφορά τις σημαίες, επικεντρώνεται στο γεγονός οτι ζούμε όλοι σε έναν πλανήτη, τη πολύπαθη γή. Κι όμως συνέχεια βρίσκουμε και εφευρίσκουμε αν προτιμάς, λόγους και αφορμές για να μην ενωθούμε κάτω απο μια σημαία με το δικό της σύμβολο! Λυπάμαι, δεν έχω δει τη σημαία της γής να κυματίζει πουθενά! Εσύ; Αν τη δείς, φύσηξε τη και προς τα δώ!
Γιατι καλά είναι τα σύμβολα, το θέμα είναι η ουσία τους, πέρα απο την περιουσία τους!
Να μας φυσάς πιο συχνά...
Όχι όλοι ίσοι, όλοι ίδιοι.
Σύμφωνοι για μία παγκόσμια σημαία, όταν είναι αποδεκτές και οι υπόλοιπες.
Υπάρχει μία κοινή έννοια πάντως.
Όλοι είμαστε συνοδοιπόροι σε μία εξ' ίσου για όλους δύσκολη δοκιμασία.
Αυτή της ζωής.
Τα σύμβολα θεωρώ πως θα έπρεπε να εκφράζουν την παραδοχή της διαφορετικότητας κι όχι τη διάθεση διαμάχης.
Είναι όμως τόσο όμορφος ένας κόσμος γεμάτος διαφορετικά πράγματα.
Τόσο χρωματιστός και τόσο καθόλου γκρίζος, που με κάνει κάθε φορά που αισθάνομαι πως κακολογούνται οι σημαίες, να θέλω να υπερασπιστώ το όμορφο της διαφορετικότητας που μπορούν να εκφράζουν. Όχι το άσχημο της διαμάχης...
Mέγα θέμα ιδιαίτερα στις μέρες μας,αυτές της παγκοσμιοποίησης και της απολυτης μαζικοποίησης. Το ωραίο ξέρεις ποιό είναι; Ότι όσο και αν θέλουν να μας πείσουν για να πουλήσουν, οτι είμαστε ίδιοι, τόσο η ματιά μας θα διαφέρει και αυτο θα εξακολουθήσει να μας κάνει πιο ενδιαφέρον είδος αν και προς εξαφάνιση!
Και τώρα που έχουν αρχίσει να το αντιλαμβάνονται, το ακόμα πιο ωραίο είναι,οτι μια που αυτοί που έχουν το μάχαιρι,έχουν και το καρπούζι, πέράσαμε σε άλλα στάδια, αυτά της εξατομικευμένης προσέγγισης, ανάλογα με την αγοραστική δύναμη του πελάτη. Η χρήση database με τα προσωπικά δεδομένα και γούστα του καθενός έρχεται και εδώ, αργά αλλα σταθερα. Σαν πελάτης μπορείς να έχεις τον προσωπικό σου πωλητή!Και δε μιλάμε για αυτόματο μηχάνημα πώλησης...
Αλλα παρέκλινα της σημαίας σκόπιμα βέβαια...
Μέχρι τώρα, οι σημαίες συμβολίζουν με τα χρώαματά τους τα χώματα στα οποία κυματίζουν υποτίθεται, και τους αγώνες που δώθηκαν για να υψώνονται σε αυτα. Οπότε εκ των πραγμάτων και οσο και αν δε μας αρέσει είναι σύμβολα διαμάχης. Και τις περισότερες φορές παραπλανητικά κιόλας. Μακάρι να εξέφραζαν μόνο τη διαφορετικότητα, θα ηταν όλα πιο γήινα και ταυτόχρονα πιο φανταστικά. Αλλά ας σκεφτούμε πως υπερασπιζόμαστε τις σημαίες...με τα όπλα. Και αν σκεφτει κανείς τα ποσά για παράδειγμα του προϋπολογισμου της ταπεινής μας χώρας που διατίθενται στην αγορά των όπλων, ανάλογα με τα όποια συμφέροντα-δε θα το αναλύσουμε εδώ- και αντίστοιχα περικόπτωνται απο την παιδεία και τον πολιτισμό μας, δε θα έπρεπε να μας προξενεί εντύπωση το τι και πως ζούμε σήμερα!
Την Παρασκευή είχα την ευκαιρία να ανέβω στο Λυκαβηττό αυτή τη φορά. Ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση οπως κοίταγα την Αθήνα απο τον Αη Γιώργη; Οι δώδεκα πισίνες που μέτρησα και το γεγονός οτι ανάμεσα στα φώτα που το βράδυ θα αναδείκνυαν την ομορφιά του τοπίου ήταν βουνά τα κονσερβοκούτια και τα υπόλοιπα σκουπίδια. Τί τα θέλουμε τα φώτα, τις σημαίες κλπ όταν η γυφτιά είναι το κυρίαρχο στοιχείο μας πλέον;!
υσ.Συγνωμη για το μακροσκελές του σχολίου και την απογοήτευηση...