Όραμα + όνειρο

Κυνηγός κεραυνών! Ο φωτογραφικός φακός προσπαθεί να αποτυπώσει τη στιγμή της εκρηκτικότητας της φύσης. Ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης είναι ο θεός, η φύση είναι ο καμβάς του και ο ουρανός η παλέτα με την οποία ζωγραφίζει τα όνειρα μας, τις επιθυμίες μας και τους φόβους μας.
Ο ήχος της βροχής στιγματίζει τις στιγμές, τις ποτίζει με τις αναζωογονιτικές της σταγόνες. Η γη τις δέχεται με ευγνωμοσύνη! Το καταλαβαίνεις απο τη μυρωδιά που αναδεύεται απο το χώμα. Μου αρέσει να βγαίνω και να περπατώ μέσα της. Να μου μαστιγώνει το πρόσωπο. Υγρές αυλακιές και ρυτίδες, σα και αυτές του χρόνου που περνά και οτι δεν έχει πια νόημα το προσπερνά. Η μοιρασιά, το μοίρασμα σημαίνει νόημα, περίληψη και επανάληψη.
Με μοιράζω δεξιά και αριστερά στις στιγμές που προσπέρασα. Σημαδεμένη τράπουλα...Μη κόψεις, στημένο το παιχνίδι. Μοιράζομαι και νοιάζομαι, δεσμεύομαι και πληγώνομαι. Παθητική φωνή, μέση φωνή, μέσα φωνή που ουρλιάζει. Μοιάζει με κεραυνός εν αιθρία. Τα γράμματα δεν επαρκούν, οι λέξεις φτωχές και γυμνές δεν εμπνέουν. Βουτιά στο κενό, πιάνεις το τίποτα σα χειρολαβή. Μην αφεθείς και η φόρα σου σε συμπαρασύρει.
Μούσκεψαν τα ρούχα, τα όνειρα, οι λέξεις. Θα τα πλύνω και θα τα απλώσω. Το πολύ να ξεθωριάσουν. Σα τα σύννεφα που ο αέρας τα διασπά και τους αλλάζει τα σχήματα.
Το πιο εντυπωσιακό που είδα σήμερα ήταν στα σύννεφα ανάμεσα στο κενό που άφηναν μεταξύ τους διέκρινα μια χαραμάδα ουρανού, που το αρχικό της σχήμα ήταν σαν αγγελάκι που εξυμνούσε και ευγνωμoνούσε για τη καλοκαιρινή μπόρα. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα μετασχηματίστηκε σε λυχνάρι. Χαμογέλασα και η φαντασία μου το έτριψε!
Λέτε να έχω τρείς ευχές και να μη το έχω πάρει χαμπάρι;! χαhaxa