Ντόπινγκ και υπερβολή!
Υπερβολή και ντόπα. Αλήθεια γιατι οι σύγχρονοι ολυμπιακοί αγώνες θα πρέπει να χαρακτηρίζονται απο αυτά τα στοιχεία; Φταίει άραγε το γεγονός της εμπορευματοποίησης τους και μόνο; Ο σύγχρονος πρωταθλητής πρέπει να είναι υπεράνθρωπος στις επιδόσεις του αθλήματος που διαλέγει. Οι φαρμακοβιομηχανίες απο τη στιγμή που έχουν διαθέσιμα πειραματόζωα δε λένε όχι, γιατί θα πρεπε άλλωστε; Απο τη στιγμή που οι ίδιοι οι αθλητές δεν προστατεύουν τους εαυτούς τους, την υγεία τους, την αξιοπρέπεια και την υστεροφημία τους, γιατι θά' πρεπε να το κάνουν άλλοι για αυτούς; Μπαίνουν στο φαύλο κύκλο του πρωταθλητισμού όπως νοείται σήμερα, απο τη νεαρή ηλικία τους και απο εκεί η επιστροφή δεν έχει εισητήριο. Και η ερώτηση είναι ποιός εξυπηρετεί ποιόν;!
Η πολιτεία σχεδόν έκπληκτη και κάπως βεβιασμένα προτίθεται μετά τη καλοκαιρινή της ραστώνη να προωθήσει νομοσχέδια για την πάταξη του φαινομένου ντόπινγκ! Η ίδια πολιτεία που αντί να προωθεί τα παιδιά στον αθλητισμό δημιουργώντας τις ανάλογες προϋποθέσεις- κατάλληλους αθλητικούς χώρους, προπονητές και αθλητισμό μακρυά απο παραπολιτικά παιχνίδια και φυσικά πρόγραμμα εκπαίδευσης βασισμένο στον αθλητισμό και όχι ο αθλητισμός να αποτελεί συμπλήρωμα απο χόμπυ που αποπροσανατολίζει απο τη βασική εκπαίδευση! Βλέπετε είναι προτιμότερο να κάνουμε πχ. ομάδα μπέιζμπολ εξαγοράζωντας και ελληνοποιώντας όπως έγινε στην ολυμπιάδα της Αθήνας, παρά να δημιουργούμε απο την παιδική ηλικία στην επαρχία για παράδειγμα. Πολλά ζητάω οεο! Καλύτερη είναι για παράδειγμα η Τζαμάικα, αφήστε τη να πρωταγωνιστεί. Γιατι εμείς ως έλληνες θα εξακολουθούμε να είμαστε πρωταγωνιστές στην υπερβολή. Με τη λογική να υπερβούμε εαυτούς και αλλήλους και αντιξοότητες θέτουμε τον πήχη ψηλά, πιο ψηλά απο το μπόι του μυαλού μας. Η υπερβολική μας προσπάθεια δεν έχει αποτελέσματα άλλα απο την απογοήτευση και τις υποσχέσεις. Και αυτές ενεργούν σα ντόπα! Και μερικοί τη χρειάζονται για να ξεφύγουν απο τη καθημερινότητα να βγούν στους δρόμους και να ανεμίζουν περήφανες σημαίες! Τό'χω κάνει, με έχετε βγάλει στους δρόμους να πανηγυρίζω και να γουστάρω. Και μετά να βλέπω το πως, να έχω προσδοκίες και να μη γουστάρω πια.
Κι όμως υπάρχουν και πρωταθλητές καρδιάς: ο κολυμβητής που παρόλο που διαγνώστηκε με καρκίνο, προτίμησε να συμμετάσχει στους ολυμπιακούς αγώνες, ο αρσιβαρίστας των 100+ κιλών που παρόλο που έχασε τη γυναίκα του το 2005, συμμετείχε στην ολυμπιάδα του Πεκίνου γιατι ήταν κοινό τους όνειρο. Ο ολλανδός κολυμβητής που νίκησε τη λευκαιμία και το μαραθώνιο της κολύμβησης. Η Τσουμελέκα παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες και όχι μόνο κατάφερε να κάνει πανελλήνιο ρεκόρ. Η Μπεκατώρου και ο Κακλαμανάκης που απο αγάπη στο άθλημα της ιστιοπλοίας άλλαξαν κατηγορία και δοκιμάστηκαν. Χωρίς φόβο, αλλά με πάθος!
Τα λόγια που ακολουθούν απο την αρχική σελίδα της ιστοσελίδας του Κακλαμανάκη. http://www.kaklamanakis.gr
Πιστεύω οτι τα λέει όλα!
| Η ζωή μου όλη είναι ένα ταξίδι... |
| Να βάζω ένα στόχο και να πασχίζω να τον ανταμώσω. Που να θέλω να καταλήξει αυτό το ταξίδι; Μα δε θέλω να καταλήξει... Σε τίποτα δεν με γοητεύει, δεν με προκαλεί η κατάληξη, το τέλος. Θέλω -αν είναι δυνατόν- να αφεθώ, σ’ όλη μου τη ζωη, να διασχίζω ένα όνειρο. Από το πιο απλό ως το πιο δύσκολο πράγμα, εκείνο που με συναρπάζει είναι η διαδρομή μέσα στο όνειρο. Δεν με ενδιαφέρει το να φτάνω. Παλιά είχα την τρέλα αυτή. Έφτανα όμως και το απομυθοποιούσα. Το πνεύμα του Νίκου Καζαντζάκη όπως είχε αποτυπωθεί στην φράση ‘φτασε, παιδί μου, εκεί που δεν μπορείς’ καθοδηγεί πάντα την σκέψη μου και χαράζει την πορεία της διαδρομής μου στην επόμενη μέρα. Μια μέρα που την περιμένω με μ’ ένα περίεργο μείγμα μελαγχολίας και λαχτάρας στην καρδιά, χτίζοντας τ’ όνειρο του αύριο, μέσα από τα έντονα συναισθήματα που ένιωσα μόλις χθες. |
Σχόλια