Η ανορθογραφία του φόβου
Τα ιδανικά απο τα δανεικά διαχωρίζονται απο φωνήεν σε αμηχανία και ασυμφωνία θέσης. Η φράση "δε μένω πια εδώ" και "δεμένο πια εδώ" έγκειται στη γραπτή ορθογραφική θεώρηση μιας στάσης ζωής. Πολλοί απο εμάς προσπαθούν να "ζήσουν"το σήμερα ιδανικά με δανεικά και χωρίς να μένουν πια εδώ, είναι δεμένοι πια εδώ. Στο άρμα της ορθογραφίας ακουμπούν με αμηχανία και ελπίζουν απο τελευταίος τροχός της άμαξας, κάποτε να την οδηγήσουν...
Πού πας καραβάκι με τέτοιο καιρό; Σαλπάρω για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα...
Σαλτάρω κάθε άγνωστο με την ελπίδα της ιδανικής επικοινωνίας, συνεύρεσης, επαφής, στιγμής. Με λυμένους κάβους και όρτσα τα πανιά, χωρίς πυξίδα δεν πάω πουθενά συγκεκριμένα. Το ναυάγιο είναι προδιαγεγραμμένο, σχεδόν προαποφασισμένο. Απλά ελπίζω...
Χθές ήταν του Αγίου Φανουρίου, βρέθηκα στην εκκλησία του στο Ίλιον. Εμποροπανήγυρις! Άνθρωποι που ελπίζουν κάτι να τους φανερωθεί. Μια καινούργια τύχη, μια άλλη τύχη, να αλλάξουν τη τύχη τους, γιατι τυχερά είναι αυτά. Τάματα, μαλάματα, πίτες, κεριά, ευχές και βασιλικοί χωρίς τρούλους, χωρίς δούλους. Κι όμως, η ελπίδα που πεθαίνει πάντα τελευταία, τρεμόσβηνε χθές. Το αεράκι της εμπορικής συναλλαγής προκαλούσε την πίστη. Προσπέρασα.
Σε σύγχυση. Μονίμως. Ανακατεύομαι. Είμαι ανάμεσα. Το στομάχι κόμπος, όπως και η χαρά μου. Όσοι είναι εδώ, ελπίζουν πιστεύωντας οτι του χρόνου θα είναι αλλιώς. Με δίπλες, εντοιχισμένοι κατά το διπλοί και ευτυχισμένοι. Υποθέτω είναι μια ανάγκη σα δεκανίκι το να πιστεύεις σε κάτι μεγαλύτερο απο σένα. Μια που έχεις καταλάβει την ασημαντότητα και τη μικρότητα σου. Και οι ανάγκες πρέπει να καλύπτονται, όποιες και αν είναι αυτές. Βιολογικές, βασικές...υπερ υγείας, υπερ πίστεως, υπερ πατρίδος, υπερ όλων. Παρα πόδας η μνημη εξαπολύει αγώνες.
Οι απόψεις που είναι σα τα παπούτσια κάποτε λιώνουν απο το πολύ περπάτημα. Ευτυχώς, ανάλογα με τη γωνία θεώρησης μπορούμε και τις αλλάζουμε να μας ταιριάζουν! Φυσικά, πληρώνοντας το ανάλογο αντίτιμο. Στο τέλος κάνουμε ταμείο!
Με αυτή τη λογική, δε θα απαντήσω στο αν πιστεύω, στο αν ελπίζω. Η απάντηση μου έχει να κάνει με το φόβο. Δε τον έχω συνοδηγό και συνοδηπόρο. Και τα βήματα και τις επιλογές μου δε θέλω να τα καθορίζει. Επιτρεψτε μου αυτή την πολυτέλεια, ή αυτή την πλάνη!
Στο δημοτικό, προκειμένου να μάθουμε να είμαστε ορθογράφοι, έπρεπε να αντιφράφουμε κείμενα, έτσι ώστε να εξασκηθεί και να συγχρονιστεί το μάτι με το χέρι και τη μνήμη. Στις υπόλοιπες εκπαιδευτικές βαθμίδες και μαθήματα η αντιγραφή ήταν κατακριτέα.
Μερικοί έμειναν μόνο στην αντιγραφή!
ΠΙΣΤΗ-ΠΙΣΤΗ-πιστη-πίστη-πίστη-ΠΙΣΤΗ-ΠΙΣΤΗ
εΛΠΊΔΑ-ΕΛΠΙΔΑ-ελπιδα-ελπίδα-ΕΛΠΙΔΑ-ΕΛΠΙΔΑ
φόβος-φόβος-φόβος-φόβος-φόβος-φόβος-φόβος-φόβος
Και άλλοι έμειναν στην ίδια τάξη!
πάρτυ-πάρτη-ΠΑΡΤΥ-ΠΑΡΤΗ-πάρτη-πάρτι
εαυτός-εαυτός-ΕΓΩ-ΕΑΥΤΟς-ΕΓΩΩ-ΕΑΥΤΟΣ
Καρέκλα-θέση-θρόνος-πολυθρόνα-κρεββάτι!
:-) :-0
Πού πας καραβάκι με τέτοιο καιρό; Σαλπάρω για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα...
Σαλτάρω κάθε άγνωστο με την ελπίδα της ιδανικής επικοινωνίας, συνεύρεσης, επαφής, στιγμής. Με λυμένους κάβους και όρτσα τα πανιά, χωρίς πυξίδα δεν πάω πουθενά συγκεκριμένα. Το ναυάγιο είναι προδιαγεγραμμένο, σχεδόν προαποφασισμένο. Απλά ελπίζω...
Χθές ήταν του Αγίου Φανουρίου, βρέθηκα στην εκκλησία του στο Ίλιον. Εμποροπανήγυρις! Άνθρωποι που ελπίζουν κάτι να τους φανερωθεί. Μια καινούργια τύχη, μια άλλη τύχη, να αλλάξουν τη τύχη τους, γιατι τυχερά είναι αυτά. Τάματα, μαλάματα, πίτες, κεριά, ευχές και βασιλικοί χωρίς τρούλους, χωρίς δούλους. Κι όμως, η ελπίδα που πεθαίνει πάντα τελευταία, τρεμόσβηνε χθές. Το αεράκι της εμπορικής συναλλαγής προκαλούσε την πίστη. Προσπέρασα.
Σε σύγχυση. Μονίμως. Ανακατεύομαι. Είμαι ανάμεσα. Το στομάχι κόμπος, όπως και η χαρά μου. Όσοι είναι εδώ, ελπίζουν πιστεύωντας οτι του χρόνου θα είναι αλλιώς. Με δίπλες, εντοιχισμένοι κατά το διπλοί και ευτυχισμένοι. Υποθέτω είναι μια ανάγκη σα δεκανίκι το να πιστεύεις σε κάτι μεγαλύτερο απο σένα. Μια που έχεις καταλάβει την ασημαντότητα και τη μικρότητα σου. Και οι ανάγκες πρέπει να καλύπτονται, όποιες και αν είναι αυτές. Βιολογικές, βασικές...υπερ υγείας, υπερ πίστεως, υπερ πατρίδος, υπερ όλων. Παρα πόδας η μνημη εξαπολύει αγώνες.
Οι απόψεις που είναι σα τα παπούτσια κάποτε λιώνουν απο το πολύ περπάτημα. Ευτυχώς, ανάλογα με τη γωνία θεώρησης μπορούμε και τις αλλάζουμε να μας ταιριάζουν! Φυσικά, πληρώνοντας το ανάλογο αντίτιμο. Στο τέλος κάνουμε ταμείο!
Με αυτή τη λογική, δε θα απαντήσω στο αν πιστεύω, στο αν ελπίζω. Η απάντηση μου έχει να κάνει με το φόβο. Δε τον έχω συνοδηγό και συνοδηπόρο. Και τα βήματα και τις επιλογές μου δε θέλω να τα καθορίζει. Επιτρεψτε μου αυτή την πολυτέλεια, ή αυτή την πλάνη!
Στο δημοτικό, προκειμένου να μάθουμε να είμαστε ορθογράφοι, έπρεπε να αντιφράφουμε κείμενα, έτσι ώστε να εξασκηθεί και να συγχρονιστεί το μάτι με το χέρι και τη μνήμη. Στις υπόλοιπες εκπαιδευτικές βαθμίδες και μαθήματα η αντιγραφή ήταν κατακριτέα.
Μερικοί έμειναν μόνο στην αντιγραφή!
ΠΙΣΤΗ-ΠΙΣΤΗ-πιστη-πίστη-πίστη-ΠΙΣΤΗ-ΠΙΣΤΗ
εΛΠΊΔΑ-ΕΛΠΙΔΑ-ελπιδα-ελπίδα-ΕΛΠΙΔΑ-ΕΛΠΙΔΑ
φόβος-φόβος-φόβος-φόβος-φόβος-φόβος-φόβος-φόβος
Και άλλοι έμειναν στην ίδια τάξη!
πάρτυ-πάρτη-ΠΑΡΤΥ-ΠΑΡΤΗ-πάρτη-πάρτι
εαυτός-εαυτός-ΕΓΩ-ΕΑΥΤΟς-ΕΓΩΩ-ΕΑΥΤΟΣ
Καρέκλα-θέση-θρόνος-πολυθρόνα-κρεββάτι!
:-) :-0
Σχόλια