Μεσανακαλύψεις εκτός χρόνου
Ο χρόνος είναι μια συμβατική επινόηση. Συχνά ξεχνάμε οτι για λόγους κοινωνικής επικοινωνίας επινοήσαμε διάφορους συμβατικούς "κανόνες" με έναν απο τους βασικότερους τον χρόνο. Κι όμως στην ουσία είναι αέναος, αν και εμείς για να τον εκτιμήσουμε, αποτιμήσουμε, να του δώσουμε νόημα τον κατακερματίζουμε. Προτιμούμε να μιλάμε για παρελθόν, παρόν, μέλλον για σχέδια μελλοντικά, λάθη και ενοχές του παρελθόντος που καταδιώκουν και σημαδεύουν το σήμερα και τη ψυχή μας στους αιώνες των αιώνων αμήν!
Η ουσία είναι όμως μία, στη συμπαντική χρονική ολότητα η δική μας παρουσία είναι ένα απειροελάχιστο μόριο του κόκκου της άμμου που πατάμε και περπατάμε πάνω της τα δειλινά του καλοκαιριού. Τρομακτικό ε?! Η ματαιοδοξία μας αδυνατεί να το δεχτεί! Αν και έτσι εξηγείται γιατι η ευτυχία είναι στιγμές που μοιραζόμαστε, λίγες αλλά καλές! Αν και έτσι δεν εξηγείται γιατι η αρνητικότητα και η στεναχώρια παίρνει την προτεραιότητα και θρονιάζεται μέσα μας και κατατρώει το είναι της υπαρξής μας. Πολλοί είναι εκείνοι που προσπαθούν να με πείσουν για το αναπόφευκτο μιλώντας για μοίρα, συγκυρίες κι άλλες τέτοιες μαλακίες. Όμως ο τρόπος θεώρησης είναι προσωπικός, αυτό προτιμούν να το αγνοούν και να το παραγνωρίζουν, γιαι δε τους συμφέρει να μη καλλιεργούν τους φόβους μου και να με ελέγχουν.
Κι όμως είναι στο χέρι μου, είναι επιλογή μου αν θα πιστέψω, αν θα ελπίζω, αν θα μετρήσω, αν χωρίς θα αυτή τη φορά, ανοίγωντας τα μάτια δω τις δυνάμεις του μυαλού μου να ξεδιπλώνουν και να ξεδιπλώνονται στην πολυπλοκότητα της ύπαρξης μιας ψυχής που σήμερα είναι εδώ και αυριο ποιός ξέρει που.
Η ετυμολογική ερμηνεία της λέξης άνθρωπος (αν+θρώσκω=κοιτάω ψηλά) είναι λανθασμένη! Λυπάμαι αρχαίοι ημών πρόγονοι! Αλλά κανονικά θα έπρεπε να μας ονομάσετε διαφορετικά!!
Αλήθεια πως λέγονται αυτοι που κοιτάνε μέσα τους και εκεί βλέπουν τις αλήθειες τους;! Δε θέλω να βλέπω πια ψηλά και να περιμένω, δε θέλω να βλέπω μακρυά και να υπομένω. Θέλω να βλέπω μέσα μου. Θέλω να ανακαλύψω μέσα απο τα δικά μου μάτια και όχι απο τα δανεικά των πιστεύω με τα οποία με έχουν διαποτίσει απο τα πρώτα μου χρόνια, ποιός σκατά είμαι. 80 λίτρα νερό, αίμα,όργανα, ιστοί, κόκκαλα,συνδεσμοι,χημικές ενώσεις και τι άλλο;;;;;;;;;!!!!!!!!!
Η ουσία είναι όμως μία, στη συμπαντική χρονική ολότητα η δική μας παρουσία είναι ένα απειροελάχιστο μόριο του κόκκου της άμμου που πατάμε και περπατάμε πάνω της τα δειλινά του καλοκαιριού. Τρομακτικό ε?! Η ματαιοδοξία μας αδυνατεί να το δεχτεί! Αν και έτσι εξηγείται γιατι η ευτυχία είναι στιγμές που μοιραζόμαστε, λίγες αλλά καλές! Αν και έτσι δεν εξηγείται γιατι η αρνητικότητα και η στεναχώρια παίρνει την προτεραιότητα και θρονιάζεται μέσα μας και κατατρώει το είναι της υπαρξής μας. Πολλοί είναι εκείνοι που προσπαθούν να με πείσουν για το αναπόφευκτο μιλώντας για μοίρα, συγκυρίες κι άλλες τέτοιες μαλακίες. Όμως ο τρόπος θεώρησης είναι προσωπικός, αυτό προτιμούν να το αγνοούν και να το παραγνωρίζουν, γιαι δε τους συμφέρει να μη καλλιεργούν τους φόβους μου και να με ελέγχουν.
Κι όμως είναι στο χέρι μου, είναι επιλογή μου αν θα πιστέψω, αν θα ελπίζω, αν θα μετρήσω, αν χωρίς θα αυτή τη φορά, ανοίγωντας τα μάτια δω τις δυνάμεις του μυαλού μου να ξεδιπλώνουν και να ξεδιπλώνονται στην πολυπλοκότητα της ύπαρξης μιας ψυχής που σήμερα είναι εδώ και αυριο ποιός ξέρει που.
Η ετυμολογική ερμηνεία της λέξης άνθρωπος (αν+θρώσκω=κοιτάω ψηλά) είναι λανθασμένη! Λυπάμαι αρχαίοι ημών πρόγονοι! Αλλά κανονικά θα έπρεπε να μας ονομάσετε διαφορετικά!!
Αλήθεια πως λέγονται αυτοι που κοιτάνε μέσα τους και εκεί βλέπουν τις αλήθειες τους;! Δε θέλω να βλέπω πια ψηλά και να περιμένω, δε θέλω να βλέπω μακρυά και να υπομένω. Θέλω να βλέπω μέσα μου. Θέλω να ανακαλύψω μέσα απο τα δικά μου μάτια και όχι απο τα δανεικά των πιστεύω με τα οποία με έχουν διαποτίσει απο τα πρώτα μου χρόνια, ποιός σκατά είμαι. 80 λίτρα νερό, αίμα,όργανα, ιστοί, κόκκαλα,συνδεσμοι,χημικές ενώσεις και τι άλλο;;;;;;;;;!!!!!!!!!
Σχόλια