Το φυλαχτό της χελώνας

Μέσα Δε φοβόμουν!Ήξερα οτι ήταν δίπλα σε κάθε στο σκοτεινο δάσος βήμα μου. Μα το φεγγάρι ζήλεψε τις πέτρες της αγάπης χάθηκα! και τη λάμψη της και σε όνειρο έστειλε το Αλλά μαζί είχα τις πέτρες της αγάπης! εξής δίλημμα: Χάνομαι στο δάσος με εκείνη, Μόλις τις έτριβα η νεραιδογέννητη ή την αφήνω πίσω για να ανακαλύψω το ερχόταν χαμογελαστή και φώτιζε σκοπό του ταξιδιού μου;! Η νεράιδα βλέποντας το δρόμο που έμελλε να πάρω... με να μην αποφασίζω,ήρθε και πήρε τη 1 πέτρα Στην άλλη ζωγράφισε ένα δάκρυ ...με λύτρωσε! Φώτισε το ξέφωτο πριν το και έγινε η πέτρα βαριά σα τη καρδιά μου! γκρεμό. Έφτασα στην άκρη του και Δε μπορούσα να τη σηκώσω πια. Δεν ήθελα αγκαλιά με την πέτρα-δάκρυ κύλησα. να την αφήσω και πίσω. Άρχισα να τη σπρώχνω Δεν είχε νόημα το ταξίδι χωρίς το φώς μέρα νύχτα. Όσπου το φεγγάρι που με λυπήθηκε... της σκέφτηκα. Η πέτρα έχυσε το ζωγραφισμένο δάκρυ της στα κύματα. Μέσα τους βούτηξα και στο βυθό τους αντίκρυσα τη νεράιδα να με προσμένει λάμπωντας πάνω στις δυο πέτρες. Ήξερα πια ποιός ο σκοπός του ταξιδιού! Να κ λ ά ψ ω ό λ η τ η θ ά λ α σ σ α μ έ χ ρ ι ν α α ν α κ α λ ύ ψ ω τ ο δ ώ ρ ο π ο υ μ ο υ έ κ α ν ε ς, γ ι α ν α σ τ ο φ έ ρ ω πίσω!