Το βάρος του φτερού...

Τα φτερά της σκέψης μου σε ψάχνουν πλάι τους...περιπλανιόνται και παραπλανόνται μάταια ντύνονται αμφιβολίες, εγωισμούς και φόβους...κρύβουν και κρύβονται απο τα ανομολόγητα!

Πως σαστίζει το μυαλό, πως τρομάζει τη ψυχή η αίσθηση της ρευστότητας και της ακυβερνησίας...

Το πανί λάθος τριμαρισμένο, το τιμόνι στους τρίτους, στο χθές και σε όσα δε θες μοιρασμένο. Η αλυσίδα κομένη και εκείνη η ανάσ(ά)γκυρα αρόδο και λάσκα ριγμένη στα βράχια ξεχασμένη....

Τα μάτια σηκώνονται στον ορίζοντα που απλώνεται μπροστά ματώνουν και γατζώνονται
Θα φύγω για να μείνω πάλι. ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΩ ΠΑΛΙ!
Και όσο θα μένω, τόσο θα φεύγω για να αποφεύγω...

Δε σε θέλω σανίδα σωτηρίας, φάρο, λιμάνι! Μείνε για πάντα και για το ποτέ του πάντοτε... Ο δρόμος, η ρότα που θα ρωτά το ταξίδι και τη ζωή για την πρόκληση να ανασαίνεις και να ανασταίνεις, για να είσαι και να είμαι, για να γίνεσαι και να γίνομαι η ονειροφαντασία του ανέφικτου, του ατελείωτου λάθους...η ενσωμάτωση του δύο σε ένα στην πορεία προς το μηδεν.-