Σόδα αχρείαστη

"Σε χρειαζόμαστε..."

Το φεγγάρι απόψε πάλι θα είναι η γυαλιστερή ασημένια ντισκομπάλα στην αναποδογυρισμένη πίστα του ουρανού! Παρέα θα έχω τις λέξεις τρομοκράτες ψυχής, εμπόδια έκφρασης και φράχτες ψηλούς που πίσω τους αλιχτάνε σκυλιά λυσασμένα, έτοιμα να κατασπαράξουν τα νοήματα και τα συναισθήματα που ξεμυτάνε σα μυρωδιά φρεσκοσαπισμένου κρέατος απο τον αδιόρατο και απροσδιόριστο εγωισμό των χαμένων συγκαλυμμένων ευκαιριών...Άσε που είναι σε λάθος πρόσωπο! Σα να τις έχουν διαλέξει για να με παρατηρούν και να με παρατούν!

Και ετυμολογικά να το πάρω, το ρήμα αυτό περιέχει την ανάγκη του πρέπει! Και εμένα δε μου πρέπει να θέλω, οτι δεν πρέπει. Αν και το έχω πάρει απόφαση πια, το δικό μου το θέλω δε θα συμπίπτει με αυτό των άλλων. Και δεν πιστεύω στις συμπτώσεις, όλα για κάποιο σκοπό γίνονται. Δε συμβαίνει, και αν συμβαίνει, μια ζωή τα καταφέρνει να είναι σε λάθος στιγμή, το θέλω μου! Ασυγχρόνιστο, ασυναγώνιστο και ασυγχώρητο ταυτόχρονα! Σα κινητό που δε πιάνει σήμα και κάνει διακοπές, κόβεται στη μέση, κόπτεται, αλλά δεν αρέσει! Και μένω με την ίδια απορία πάντα: Θέλεις να θέλω, αλλά όχι παραπάνω απο αυτό που μπορείς να ελέγχεις! Πώς γίνεται αυτό;! Το θέλω με μέτρο τί είναι το θέλω μου, πίτσα με το μέτρο; Και αυτή στην εθνική που υπήρχε, τη κλείσανε! Τί τα θές;! Σ'όποιον αρέσουμε, για τους αλλους, δε θα μπορέσουμε! Τί κι αν θέλω εκούσια παρόντα, στο ταμείο με χρεώνουν το νόμο του Σολομώντα!

Σόδα κανείς; Να το χωνέψουμε, μη μας κάτσει όχι τίποτα άλλο, μπορεί και να μας αλλάξει τη ζωή! Αλλά τουλάχιστον, ας ειπωθεί στο σωστό πρόσωπο με τον ανάλογο τρόπο! Ακόμα και τα υπερβολικά, τα γλυκανάλατα, τα ξενέρωτα περιέχουν έστω και λίγο έρωτα! Ηχητικά τουλάχιστον!!!

"Σε χρειάζομαι. Θέλω μαζί σου τους καημούς σου να μοιράζομαι. Σε χρειάζομαι. Πως είμαι κάτι στο πλευρό σου να φαντάζομαι. Σε χρειάζομαι. Να είσαι εδώ όταν νυχτώνει να μη σκιάζομαι. Σε χρειάζομαι. Κακό μην πάθεις να προσέχω και να νοιάζομαι. Σε χρειάζομαι. Σε χρειάζομαι. Σε χρειάζομαι!"

στίχοι Γ.Κανελλόπουλου, Ερμηνεία - Μουσική Γ.Πάριου