Ατοκη επένδυση...ανισορροπης ομορφιάς

"Τα όμορφα τελικά τα μάτια μας ως καθρέφτες τα γεννούν, αν είναι αληθινά θα το δείξει ο χρόνος...πάνω απο όλα όμως το πρώτο όμορφο που πρέπει να αγαπήσουμε και να πονέσουμε είναι ο εαυτός μας.-" deja-vu
(σ'ευχαριστω για το μήνυμα και το ξύπνημα!)








Σήμερα θα ασχοληθούμε με υστερόγραφα, παραπομπές, υποσημειώσεις με πράγματα που σημειώνουμε στα περιθώρια γιατι ποτέ δεν αξιώθηκαν να αποτελέσουν το κεντρικό θέμα...

Σκέψεις που δε κυριάρχησαν, αλλά άξιζαν τόσο όσο να μη ξεχνιούνται...



Όταν οι άνθρωποι είναι κάπως έτσι, ή εσυ για αυτους γίνεσαι το αυτό...όχι περιθώριο, αλλά περιφέρεια. Σα να πάχυναν λίγο σε έβαλαν στην περιφέρεια και τώρα που θα κάνουν υγεινή διατροφή και γυμναστήριο για τα περιττά κιλα θα σε χάσουν και θα ησυχάσουν!

Δε θυμάμαι που άκουσα, στην υπνομάθεια που κάνω αφήνωντας σε κατάσταση REM ανοιχτή τη τηλεόραση, οτι οι αλλοι συνοδοιπόρουν μαζί σου, για όσο έχετε να πάρετε κοινά μαθήματα ζωής. Και ετσι οι κυκλοι των φίλων διαδεχονται ο ένας τον άλλο και είναι ομόκεντροι, αφου το κέντρο τους είναι το μοίρασμα, εσυ!

Μέχρι τώρα με πλήγωνε να με αφήνουν πίσω, αισθανόμουν απόρριψη. Αλλά τώρα πια δε μου κάνει αίσθηση. Ίσως επειδή αντιλαμβάνομαι τη μοναδικότητα της στιγμής. Σε αυτό βοήθησαν διάφορες εμπειρίες με συγκλονιστικότερη τη χθεσινή.

Χθές είχα πάει στη βαφτιστήρα μου που έχει κλείσει 18 μηνών, το μωρό μόλις ξύπνησε απο το μεσημεριανό ύπνο. Οι γονείς είχαν πάει να ψηφίσουν, την άκουσα να κλαίει, μπήκα στο δωμάτιο με ήρεμη φωνή της εξήγησα και της πρότεινα να την πάρω αγκαλιά για να βγεί απο τη κούνια, να έρθει να παίξει κλπ. Η εμπιστοσύνη που έδειξε ένα μωρό σε κάποιον που δεν αποτελεί μέρος της καθημερινότητας του,
ήταν ανατριχιαστική! Κατέληξα στη σκέψη οτι έχουμε ξεχάσει να λειτουργούμε διαισθητικά...οπως τα μωρά...ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΜΕ και το μόνο που θυμόμαστε είναι να μαλώνουμε και να φοβόμαστε...καθε πότε και ποιόν όμως εμπιστευόμαστε να μας δεί και να αγκαλιάσει τις αδυναμίες μας;! Αφήνουμε στον άλλο να μας εμπνεύσει?! Ζούμε στο περιθώριο της έκπληξής, την αγκαλιάζουμε, ακροβατούμε πάνω στα περιθώρια ακόμα και του να είναι και δυσάρεστη;

Και αν ο άλλος το δικό μας το ξεχωριστό το είναι το περιβάλει με φτήνια και αδιαφορία και... , πως διαχειρίζεσαι αυτή την απογοήτευση; Όταν θέλεις να βλέπεις την ομορφιά στα πράγματα, μέσα σου και γύρω σου, τότε αυτη τη συμπεριφορά την άπόβαλεις...της κανεις έκτρωση για να μην πολλαπλασιαστεί μέσα σου!

Γιατι πρώτα αγαπάμε εμείς εμάς, την όμορφη ατέλεια μας, αγαπάμε και τον πόνο της ακόμα...Και ο χρόνος αναλάμβανει να αντικατοπτρίσει στο πέρασμά του στα μάτια μας την ομορφιά της απουσίας και της μοναξιάς και του μοιράσματος και της αναμονής...

<-Το χρώμα είναι της ελπίδας προς αποφυγή παρεξηγήσεων...>