Τρείς τελείες... η ατέλεια της ενοχής του αθώου
Διάβασε τη τύχη μου...Διάβασε τη τύψη μου...Οτι απλώνεται μπροστά μου δεν είναι η δική μου προοπτική.Έχω λάθος οπτική. Αλλοι έχουν επιλέξει, έτσι τους άφησα την ευθύνη και εγώ απλά βολεύομαι, ανέχομαι και δεν αντέχομαι! Πήρα τη στροφή χωρίς να κόψω ρόδα μυρωμένα, με έβγαλε εκτός και τώρα βρίσκομαι να μιζεριάζω, να σιχτιρίζω και να σιχαίνομαι εμένα...
Με φτύνω κατάμουτρα, οπως φτύνω αυτές τις λέξεις και τη ζωή μετανιώντας για κάθε χαμένο της λεπτό που ο χρονομέτρης της ψυχής μου χάρισε άσκοπα δεξιά και αριστερά χωρίς νόημα,χωρίς μοιρασμα.
Αισθάνομαι σα θρυματισμένη μάσκα...δεν έχει σπάσει κάτι μέσα μου...έχω σπάσει η ίδια και ξεσπάω στα φίδια που ξεπετιούνται μέσα στο λάκο που με έχω ρίξει. Κάθε δάγκωμα τους ισοδυναμεί με τα πάθη μου... και αυτά συνεχίζουν να με διαποτίζουν το δηλητήριο τους. Δηλητηριασμένες σκέψεις,συναισθήματα...αυτοπαγίδευση, πολύ αυτολύπηση....τόση που ξεχνάς να κλαίς...Δεν έχω την πολυτέλεια αυτής της λύτρωσης. Τα μάτια της ψυχής μου έχουν ξεχάσει να κλαίνε, να ατενίζουν το χρόνο. Δε στάζουν ούτε καν δηλητήριο. Τραγικό, αλλά είναι σα κάποιον να περιμένουν να τα κλείσει.
Μηχανικό πετάρισμα και επιβίωση. Δεν προσμένω ούτε ανάταση, ούτε ανάσταση, ούτε άνοιξη. Ένας χειμώνας ανοίγεται μέσα και μπροστά μου. Προμήθειες δεν έχω κάνει. Σα τζιτζίκι ζω επιβαρύνωντας, χωρίς σκοπό...Ναι σωστά εγώ φταίω και για αυτό. Το φταίξιμο δικό μου, η ετυμηγορία και αυτή δικιά μου. Εξόρισα τον αθώο εαυτό μου στο τάφο της λησμονιάς και συνεχίζω το ταξίδι με το κομματιασμένο ένοχο. Η κόλα της ενοχής θα κτίσει ένα συμπαγή τοίχο με όλα τα αιματοβαμένα μου κομμάτια. Πίσω του θα κρυφτώ και μακιγιαρισμένη για να μη διακρίνονται τα ραγίσματα θα προκαλώ τα ανυποψίαστα θύματα να προσπαθούν να ρίξουν τα τείχη. Και εγω θα τους ρίχνω στάχτη στα μάτια, τα πέπλα θα κυματίζουν μόνο και μόνο για να συνεχίζουν...
Μη διαβάζεις άλλο τσιγγάνα τα χαρτιά, μάζεψε απο το τραπέζι το σταυρό της ανδαλουσίας. Ο δικός μου είναι πιο βαρύς και ο καθένας κουβαλάει οτι του έμελλε...
Με φτύνω κατάμουτρα, οπως φτύνω αυτές τις λέξεις και τη ζωή μετανιώντας για κάθε χαμένο της λεπτό που ο χρονομέτρης της ψυχής μου χάρισε άσκοπα δεξιά και αριστερά χωρίς νόημα,χωρίς μοιρασμα.
Αισθάνομαι σα θρυματισμένη μάσκα...δεν έχει σπάσει κάτι μέσα μου...έχω σπάσει η ίδια και ξεσπάω στα φίδια που ξεπετιούνται μέσα στο λάκο που με έχω ρίξει. Κάθε δάγκωμα τους ισοδυναμεί με τα πάθη μου... και αυτά συνεχίζουν να με διαποτίζουν το δηλητήριο τους. Δηλητηριασμένες σκέψεις,συναισθήματα...αυτοπαγίδευση, πολύ αυτολύπηση....τόση που ξεχνάς να κλαίς...Δεν έχω την πολυτέλεια αυτής της λύτρωσης. Τα μάτια της ψυχής μου έχουν ξεχάσει να κλαίνε, να ατενίζουν το χρόνο. Δε στάζουν ούτε καν δηλητήριο. Τραγικό, αλλά είναι σα κάποιον να περιμένουν να τα κλείσει.
Μηχανικό πετάρισμα και επιβίωση. Δεν προσμένω ούτε ανάταση, ούτε ανάσταση, ούτε άνοιξη. Ένας χειμώνας ανοίγεται μέσα και μπροστά μου. Προμήθειες δεν έχω κάνει. Σα τζιτζίκι ζω επιβαρύνωντας, χωρίς σκοπό...Ναι σωστά εγώ φταίω και για αυτό. Το φταίξιμο δικό μου, η ετυμηγορία και αυτή δικιά μου. Εξόρισα τον αθώο εαυτό μου στο τάφο της λησμονιάς και συνεχίζω το ταξίδι με το κομματιασμένο ένοχο. Η κόλα της ενοχής θα κτίσει ένα συμπαγή τοίχο με όλα τα αιματοβαμένα μου κομμάτια. Πίσω του θα κρυφτώ και μακιγιαρισμένη για να μη διακρίνονται τα ραγίσματα θα προκαλώ τα ανυποψίαστα θύματα να προσπαθούν να ρίξουν τα τείχη. Και εγω θα τους ρίχνω στάχτη στα μάτια, τα πέπλα θα κυματίζουν μόνο και μόνο για να συνεχίζουν...
Μη διαβάζεις άλλο τσιγγάνα τα χαρτιά, μάζεψε απο το τραπέζι το σταυρό της ανδαλουσίας. Ο δικός μου είναι πιο βαρύς και ο καθένας κουβαλάει οτι του έμελλε...
Σχόλια