Δε με πονάς γι'αυτό με βασανίζεις!
Απο παλιά μου αρέσουν οι ταινίες που βασίζονται σε πραγματικές ιστορίες. Ίσως γιατι πάντα με απασχολεί το ερώτημα αν η τέχνη μιμείται τη ζωή, ή η ζωή τη τέχνη. Αλλα κατα βάθος δε μιλάμε για "μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας" δηλαδή για δράση. Ουσιαστικά μιλάμε για κάτι βαθύτερο για έμπνευση και φαντασία που ξεπερνά τα συμβατικά όρια, όπως τα αντιλαμβανόμαστε.
Πριν απο λίγο μέσα απο μια "συζήτηση", κατάλαβα οτι η αντίληψη μου πολλές φορές ακροβατεί στα περιθώρια της κατανόησης μέσα απο τη τέχνη. Δε ξέρω εσείς πως αντιμετωπίζετε τον πόνο. Ίσως είστε της προσέγγισης με τον πόνο δεν αστειεύονται! Και όντως όταν ο άλλος έχει πονέσει και πονάει τόσο πολύ στη ζωή του, δε μπορεί να σε ανεχτεί εσενα να του κάνεις πλάκα. Σε βρίσκει είτε αναίσθητο, είτε γελοίο! Πολλές φορές είμαι και τα δύο...ίσως τις περισσότερες στα μάτια των άλλων!
Όμως και ο πόνος έχει διπλή ανάγνωση, όπως τα περισσότερα συναισθήματα μέσα μας...
Όπως το "σε πονάω" οταν δε το ακολουθεί ερωτηματικό, μπορεί να δηλώνει συμπόνια με την έννοια του σε συμμερίζομαι και οχι του σε οικτίρω. Και δε ξέρω αν συμβαίνει και σε εσάς στις μέρες μας είναι λίγο δυσεύρετο να βρίσκεις ανθρώπους να στέκονται στο πλάι σου χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα, όταν πονάς και βρίσκεσαι να αυτομαστιγώνεσαι πεσμένος στα ψυχολογικά σου μπουντρούμια...
Η δική μου προσέγγιση στον πόνο είναι πιο patch adamικη! Θέλω να αντιμετωπίζω τον πόνο με χιούμορ! Όσο μου βρίσκεται. Βλέπετε την αναισθησία την αφήνω στους γιατρούς που πρέπει εκ των πραγμάτων να είναι πιο αποστασιοποιημένοι απο τις εκάστοτε περιπτώσεις που αντιμετωπίζουν. Ιδίως ο δικός μου ο πόνος με κάνει να βρίσκω αφορμές για να γελάω...με τα χάλια μου βεβαίως βεβαίως!
Όχι οτι τα καταφέρνω πάντα. Αλλά δε μπορώ να γίνω κοινωνός της αντίληψης που θέλει να αντιμετωπίζω τον πόνο με σοβαρότητα. Μου λείπει και δε της λείπω μάλλον. Και ναι προτιμώ να είμαι γελοία στα μάτια των άλλων και εντάξει με εμένα. Και αυτό γιατι η ψυχολογία είναι που κάνει τη διαφορά.
Θυμάμαι όταν ήμουν στο δημοτικό και βρέθηκα στο νοσοκομείο για κάποιο χρονικό διάστημα που μου έμοιαζε με τρίμηνο και ας μην ήταν, οι αγαπημένες μου στιγμές ήταν όταν διάβαζα σεραφίνο και έπινα carnation! Βλέπετε απο μικρή φαινόμουνα... Για ένα παιδί κάποια πράγματα ήταν τότε πολυτέλειες. Αλλά άκουγα τα άλλα παιδάκια να ουρλιάζουν, γονείς να κλαίνε και εγω να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου οτι δεν είμαι εκεί και δεν πονάω, για να φύγω μια ώρα αρχίτερα!
Όταν αργότερα είδα τη ταινία Patch Adams με τον Ρόμπιν Γούιλιαμς και έμαθα οτι αυτός ο χαρακτήρας βασίζεται σε ένα υπαρκτό πρόσωπο που για παράδειγμα με μια ομάδα ατόμων πήγε στη Βοσνία τον καιρό του πολέμου και ντύθηκαν κλόουν για να χαρίσουν το γέλιο σε μικρά παιδάκια που είχαν πέσει θύματα πολέμου, κατάλαβα οτι έχω ξεπεράσει τις σελίδες του σεραφίνο! Και αυτό γιατι υπάρχουν άλλοι που βλέπουν πέρα απο τον πόνο... αρέσκονται στο να βλέπουν κατάματα τη ζωή και πολύ σημαντικότερο να τη ζούν!
www.patchadams.org
Πριν απο λίγο μέσα απο μια "συζήτηση", κατάλαβα οτι η αντίληψη μου πολλές φορές ακροβατεί στα περιθώρια της κατανόησης μέσα απο τη τέχνη. Δε ξέρω εσείς πως αντιμετωπίζετε τον πόνο. Ίσως είστε της προσέγγισης με τον πόνο δεν αστειεύονται! Και όντως όταν ο άλλος έχει πονέσει και πονάει τόσο πολύ στη ζωή του, δε μπορεί να σε ανεχτεί εσενα να του κάνεις πλάκα. Σε βρίσκει είτε αναίσθητο, είτε γελοίο! Πολλές φορές είμαι και τα δύο...ίσως τις περισσότερες στα μάτια των άλλων!
Όμως και ο πόνος έχει διπλή ανάγνωση, όπως τα περισσότερα συναισθήματα μέσα μας...
Όπως το "σε πονάω" οταν δε το ακολουθεί ερωτηματικό, μπορεί να δηλώνει συμπόνια με την έννοια του σε συμμερίζομαι και οχι του σε οικτίρω. Και δε ξέρω αν συμβαίνει και σε εσάς στις μέρες μας είναι λίγο δυσεύρετο να βρίσκεις ανθρώπους να στέκονται στο πλάι σου χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα, όταν πονάς και βρίσκεσαι να αυτομαστιγώνεσαι πεσμένος στα ψυχολογικά σου μπουντρούμια...
Η δική μου προσέγγιση στον πόνο είναι πιο patch adamικη! Θέλω να αντιμετωπίζω τον πόνο με χιούμορ! Όσο μου βρίσκεται. Βλέπετε την αναισθησία την αφήνω στους γιατρούς που πρέπει εκ των πραγμάτων να είναι πιο αποστασιοποιημένοι απο τις εκάστοτε περιπτώσεις που αντιμετωπίζουν. Ιδίως ο δικός μου ο πόνος με κάνει να βρίσκω αφορμές για να γελάω...με τα χάλια μου βεβαίως βεβαίως!
Όχι οτι τα καταφέρνω πάντα. Αλλά δε μπορώ να γίνω κοινωνός της αντίληψης που θέλει να αντιμετωπίζω τον πόνο με σοβαρότητα. Μου λείπει και δε της λείπω μάλλον. Και ναι προτιμώ να είμαι γελοία στα μάτια των άλλων και εντάξει με εμένα. Και αυτό γιατι η ψυχολογία είναι που κάνει τη διαφορά.
Θυμάμαι όταν ήμουν στο δημοτικό και βρέθηκα στο νοσοκομείο για κάποιο χρονικό διάστημα που μου έμοιαζε με τρίμηνο και ας μην ήταν, οι αγαπημένες μου στιγμές ήταν όταν διάβαζα σεραφίνο και έπινα carnation! Βλέπετε απο μικρή φαινόμουνα... Για ένα παιδί κάποια πράγματα ήταν τότε πολυτέλειες. Αλλά άκουγα τα άλλα παιδάκια να ουρλιάζουν, γονείς να κλαίνε και εγω να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου οτι δεν είμαι εκεί και δεν πονάω, για να φύγω μια ώρα αρχίτερα!
Όταν αργότερα είδα τη ταινία Patch Adams με τον Ρόμπιν Γούιλιαμς και έμαθα οτι αυτός ο χαρακτήρας βασίζεται σε ένα υπαρκτό πρόσωπο που για παράδειγμα με μια ομάδα ατόμων πήγε στη Βοσνία τον καιρό του πολέμου και ντύθηκαν κλόουν για να χαρίσουν το γέλιο σε μικρά παιδάκια που είχαν πέσει θύματα πολέμου, κατάλαβα οτι έχω ξεπεράσει τις σελίδες του σεραφίνο! Και αυτό γιατι υπάρχουν άλλοι που βλέπουν πέρα απο τον πόνο... αρέσκονται στο να βλέπουν κατάματα τη ζωή και πολύ σημαντικότερο να τη ζούν!
www.patchadams.org
Σχόλια