Η ασάφεια σε προτεραιότητα

Στο βασίλειο της ασάφειας ακροβατώ. Σε μια μικρή πιθανότητα δίνω οντότητα. Αλλά την αφήνω αιωρούμενη να περιδιαβαίνει στα βάτα και στο βάλτο των ανασφαλειών των άλλων! Αν επιπλεύσει ή αν πατώσει είναι θέμα προς διερεύνηση. Το καλό βέβαια στην όλη υπόθεση, είναι οτι δεν αφήνω σε αυτή τη διαδρομή τα περιθώρια της προσδοκίας. Δεν έχουμε τέτοιους λαθρεπιβάτες να μας επιβαρύνουν! Λέμε τώρα, αλλά πάλι το εννοούμε στην πράξη και για αυτό είμαστε εντάξει κυρίως με τη φιγούρα που ξεπροβάλει τρεμάμενη στη νερολακούβα του είναι μας.
Αυτή τη φορά στη συγκεκριμένη προσπάθεια δεν έχουμε κοινό, ούτε σημείο, ούτε χειροκροτητές. Μόνο σχήματα μας συνοδεύουν λόγου, παραλόγου και εσωτερικής ακτινοβολίας. Τα σύννεφα μπορεί να σκεπάζουν απο νωρίς τα βράδυα τον ουρανό, αλλά πάντα ξέρουμε οτι τα αστέρια είναι εκεί λίγο πιο πάνω, πολύ πιο μέσα μας. Η λάμψη τους μας θυμίζει οτι τα μάτια κάρβουνα καίγονται κυριολεκτικά απο τα λόγια που καίνε και αφήνουν το καπνό του τσιγάρου να σκεπάζουν την ουσία τους.
Μεταφορικά λοιπόν βγάζω φλάς και μπάινω για αγρανάπαση στα πιτ στόπ της φαντασίας μου. Αλλά, "οι μηχανικοί" μου είναι εξπέρ στη ταχύτητα της επανακαθόρισης και του επαναπροσδιορισμού. Χαμογελώντας και σιγοσφυρίζοντας ρυθμούς τύπου "Δεν προλαβαίνω¨των Locomondo και Apurimac με μπριζώνουν και με ξαναβγάζουν στο κλαρί...Φτού μου!
Ακροβασίας συνέχεια...