Και το ερώτημα είναι ποιό μοντέλο ακολουθείς; Αυτό που σου αφήνει μιά χαραμάδα ελπίδας, ή αυτο που σου τη στερεί; Θέλεις να ξέρεις ή οχι; Αντέχεις ή όχι; Γιατι το ουσιαστικό ερώτημα είναι έχεις τ'αντερα ή όχι; Να ζείς χωρίς και με...να ζείς αυτοσχεδιάζοντας!
Το καλύτερο σχέδιο είναι το απραγματοποίητο, αυτό που μένει στη καρδιά, γιατι απο την αρχή εκεί σχεδίαζε να χτυπήσει, αλλά το πρόλαβε η έκθεση του αρνητικού και κάηκε... Αλλά πριν καεί απο τα φίλτρα της λογικής σα καφές, μεταβιβάστηκε απο τα μάτια και τη γλώσσα του σώματος στην άλλη καρδιά. Σαν ενέργεια συνεπήρε τις σκέψεις, σα ρέουσα μορφή μεταγγίστηκε σαν αίμα που έσταξε, χτύπησαμε φλέβα!
Λάτρεψες τη ρευστότητα; Μόνο αυτή υπάρχει σα δεδομένο να τροφοδοτεί τη συνέχεια της ασυνέπειας, προεξοφλεί το απρόβλεπτο. Μπάααα βαριέσαι, φοβάσαι; Μα αυτά τα συναισθήματα προΰποθέτουν οτι θυμάσαι... Θυμάσαι πως είναι να ελπίζεις και όχι να ζείς!
-Αγαπώ τα ελαττώματα μου, με πιο μεγάλη αδυναμία, στην περιέργειά μου. Θέλω να ξέρω... Δε μου λέει κάτι το να ελπίζω! Θέλω να πολεμάω όχι φαντάσματα, ούτε τον απελπισμένο μου εαυτό, αλλά για ότι μου αξίζει και αξίζει να του αξίζω. Αυτό δε μεταφράζεται σε αριθμούς, ποσά, αλλά σε ψυχή! Έχεις ή είσαι; Ιδού η απορία!
Και έτσι άπορη θα γυρίζω θα ψάχνομαι και θα σε ψάχνω..!
Σχόλια