Στου ήλιου το κυνήγι...αχτίνα.-

Οι παλάμες των χεριών μου ξεφλουδίζουν στις γραμμές. Δε φταίει η σκληρή δουλεία. Αγρανάπαυση.
Σε απόλυτη αντίθεση με το τι συμβαίνει μέσα-έξω που μαίνεται η παγωνιά!
Η επιφάνεια, εκεί που μένουν οι περισσότεροι, είναι η πιο εφήμερη εικόνα και η πιο απατηλή. Πραγματικά, έχει μεγάλη πλάκα να βλέπεις πως οι άλλοι προσπαθούν να σε καθορίσουν και να σε κατηγοριοποιήσουν με την ερώτηση: "Με τι ασχολείσαι;"
Μπαίνω στον πειρασμό να δώσω μια πολλαπλής επιλογής απάντηση, αλλά αποσιωπώ τα 3 πρώτα:
α. "Με το να ομορφαίνω τον κόσμο και να τον κάνω να γελάει!"
β. "Στη γη της καταγγελίας, ψάχνω τη γη της επαγγελίας"
γ.(άμα τα με μεγάλα γράμματα) με τα παιδιά της Αφροδίτης
δ. Λέω τη τρέχουσα ασχολία μου -και τους φεύγουν οι κάλτσες!

Όμως οι περισσότεροι  κατοικοεδρεύουν στο δέλτα των ποταμών της Αθήνας, που δυστυχώς μπαζώθηκαν για να γίνουν δρόμοι αδιέξοδοι και αναπόφευκτα ακολουθούν τη μοίρα τους. Και έτσι λοιπόν με αφήνουν  στην ησυχία μου, να ασχολούμαι με το γάμα, τα παιδιά της Αφροδίτης.

Δεν παραβλέπω ούτε τον Άδωνη, ούτε τον Αινεία, ούτε τον Δείμο ή τον Φόβο, πόσο μάλλον την Αρμονία. Και ας μην είναι απόλυτο αν ήταν οι γονείς της ο Άρης και η Αφροδίτη αντί του Δία και της Ηλέκτρας. Όμως αυτά τα άλλα παιδιά είναι ιδιαίτερα και ξεχωριστά: 

Έρως (μην τον μπερδεύετε με το γνωστό θεό Έρως): - θεός της Συναισθηματικής Αγάπης
 Αντέρως -θεός της ανταποδοτικής Αγάπης
 Ίμερος - θεός της επιθυμίας και της ανεκπλήρωτης Αγάπης
 Πόθος - θεός της λαχτάρας και πόθου

 

Εκείνα τα άλλα παιδιά που κάνουν τη δουλεία για την θεά και μας αλλάζουν τα φώτα...

Μιλώντας για φώτα μέρα που ήταν

Από τα κάλαντα των Φώτων:

"Να ανέβω επάνω στον ουρανό
να μαζέψω ρόδα και λίβανο."

Απολυτίκιο Θεοφανείων
«Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριεη της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις
του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει Σοι
αγαπητόν Σε Υιόν ονομάζουσα
και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς
εβεβαίου του λόγου το ασφαλές
Ο επιφανείς Χριστέ ο Θεός
Και τον κόσμον φωτίσας δόξα Σοι» 

Ας  μην ξεχνάμε και τα σύμβολα της Αφροδίτης το περιστέρι, τη μυρτιά και τα ρόδα. Και φυσικά το που γεννήθηκε η θεά! Στον αφρό της θάλασσας που αγιάζεται στα Θεοφάνεια.

Και η Μυρτιά που γιορτάζει στις 12/1, μήπως έγκειται στις 12 μέρες της διαφοράς του γρηγοριανού και του ιουλιανού ημερολογίου. Μόλις το 1923 που εισήχθη στην Ελλάδα από τις 16/02/1923 πήγαμε αυτόματα στην 1/3/1923...-12!

Μπα μόνο το δικό μου κεφάλι το αγύριστο τα μπερδεύει όλα!
 

Αλλά ας επανέλθουμε σε εκείνα τα παιδιά που δεν είναι ακριβώς παιδιά, δεν είναι ακριβώς θεοί, αλλά οντότητες που δίνουν στα συναισθήματα θεϊκές ιδιότητες! Στα δίχτυα τους μπλέκουν οι επιθυμίες και γίνονται λαχτάρα, πόθος κάποιες φορές ανεκπλήρωτος. Αλλά όταν βρίσκει στόχο και  ανταπόκριση μας θυμίζουν το γιατί είμαστε ζωντανοί. Ανάσες που θεριεύουν τα σαράντα κύματα που μπαίνει στον πειρασμό να περνάει ο μέσα μας κόσμος στην προσπάθεια του να βγάλει το καλύτερο είναι του προς τα έξω.
Γι' αυτό σου λέω κάθε ηλιοβασίλεμα θα ξημερώνομαι για να ημερώσω τους θεούς που έχω μέσα μου. Και η αστρόσκονη που με περικλείει και την περιέχω θα είναι η ουσία που αρμονικά θα με συνδέει με το όλο που υπήρξε και θα υπάρχει πριν και μετά από τον κάθε εμένα και εσένα.
 Αν δε φοβηθώ. Αν δεν προσδοκώ. Αν καταφέρω το αν να το κάνω όταν. Τότε και μόνο τότε..!
 

 

*Σαν σήμερα 9 χρόνια πριν στο μεταίχμιο Φώτων και του δεύτερου ονόματος σου σε πήρανε για το μεγάλο ταξίδι. Με τον χρόνο λένε οι άλλοι περνάει ο πόνος της απώλειας. Αλλά εκείνοι μετράνε με ρολόγια. Εμείς μετράγαμε πάντα με γέλια, αστέρια, τραγούδια, ταινίες και ιστορίες.
Και είναι τόσα που άκουσα και είδα και δε τα μοιράστηκα μαζί σου!*
https://www.youtube.com/watch?v=8tdFFqzw5jk