Τσάκιση στη μέση
Πρέπει να ήμουν 6-7 χρονών, πραγματικά ακριβώς δε μπορώ να θυμηθώ. Αυτό όμως που έχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη είναι το εξής περιστατικό:
Μας έχει πάρει παράμερα από το οικογενειακό γλέντι η νόνα μου- νόνα λέμε τη γιαγιά από τα μέρη που προέρχομαι, εμένα και τον αδερφό μου τον μεσαίο, το τότε ατίθασο ζυμάρι και μας λέει:
"Τζόγια μου -απευθυνόμενη στον αδερφό μου και ψυχή τση ψυχής μου -απευθυνόμενη σε εμένα, ένα λόγο θα σας είπω και βάλτε τον καλά στο τσερβέλο σας.
Ποτέ μα ποτέ να μη φιλήσετε τσι κατουρημένες ποδιές."
Η νόνα μου είχε μείνει χήρα με τρία παιδιά από τα 26 της χρόνια, μια που ο νόνος μου ακόμα και σήμερα θεωρείται αγνοούμενος πολέμου. Κατ΄ επέκταση, αυτό το γεγονός είχε καταστήσει τον πατέρα μου προστάτη οικογενείας μετά τα δύο του χρόνια. Η οικογένεια μας δεν ήταν οικογένεια κόντηδων, αλλά ποπολάρων. Όμως οι οικογενειακοί δεσμοί ήταν τόσο στενοί και η αλληλοϋποστήριξη τέτοια, που ποτέ δε χρειάστηκε η νόνα μου να ξενοδουλέψει ή να κακοπέσει. Δεν ξαναπαντρεύτηκε και όπου και αν πήγε μετά τον σεισμό του 53, είχε πάνω από το κρεββάτι της το πορτραίτο του νόνου μου.
Λοιπόν αυτά της τα λόγια, που τα είχε κάνει πράξη σε όλη της τη ζωή, πολλές φορές αργότερα σκέφτηκα ότι είναι ανεφάρμοστα εδώ. Στην Ελλάδα που για να ανέλθει και να εξελιχθεί ακόμα και με βάση των ικανοτήτων του κάποιος, χρειάζεται να έχει βύσμα τον γνωστό του ή τον μπάρμπα από την Κορώνη. Γιατί αν δε σου δοθεί η δυνατότητα να δείξεις τα όποια ταλέντα ή τις ανάλογες γνώσεις που τυχόν διαθέτεις, πως θα διεκδικήσεις μια θέση στον ήλιο;
Η αξιοκρατία στο βωμό της ανταλλακτικής προώθησης έχει τα σημερινά αποτελέσματα. Κανείς δε κάνει χάρη, χωρίς να περιμένει κάτι σε ανταπόδοση. Η καλή καρδιά έχει σταματήσει να χτυπά από καιρό. Μα χρήμα θα είναι, μα ψήφος, μα κάτι επειδή συμφέρει.
Μια χώρα σε διαρκή αντίφαση. Το ρεύμα της πάντα χάνει τη μία φάση. Τι να κάνουμε που πέφτει το ρελέ ασφαλείας λόγω θέσης; Από τη μια η αρχαία κληρονομιά από την άλλη τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς και ενδιάμεσα οι πληρωμένες απαντήσεις από σιδερωμένα λόγια με τσάκιση στη μέση. Αυτή είναι η σύγχρονη ελληνική πολιτική. Τσουβαλιάζεις θα μου πείτε ως κριτική. Εντάξει να το δεχτώ, αυτά τα σακιά είναι γεμάτα χώμα και τα τασάκια πλέον γεμίζουν από τη στάχτη όχι των προγόνων. Και στο άνυδρο χώμα δε φυτρώνει τίποτα. Απλά μένει ακαλλιέργητο χωρίς καρπούς να περιμένει τις νέες πρακτικές που θα εφαρμόσουν οι νέοι ιδιοκτήτες.
Κατά τα άλλα, οι σημερινοί περαστικοί από αυτά τα χώματα συλαλλούν (σ)τα συντάγματα που ψηφίστηκαν για να προασπίσουν την ελευθερία μίας χώρας και ενός κράτους που είναι οι ίδιοι. Μα στην πράξη και στην καθημερινότητα τους το ξεχνούν. Και προτιμούν να βλέπουν τη χώρα χωρίς ζυγούς και το κράτος ως απρόσωπο. Μια που κάνουν ότι μπορούν για να παραβιάζονται οι νόμοι ανάλογα με το συμφέρον τους. Μια που ψηφίζουν αυτούς που τους αξίζουν. Μια που αλλού και άλλοι παίρνουν τις αποφάσεις.
Και τι μένει; Οι πόνοι στη μέση...
https://www.youtube.com/watch?v=egHeO_a8x44&t=119s
Μας έχει πάρει παράμερα από το οικογενειακό γλέντι η νόνα μου- νόνα λέμε τη γιαγιά από τα μέρη που προέρχομαι, εμένα και τον αδερφό μου τον μεσαίο, το τότε ατίθασο ζυμάρι και μας λέει:
"Τζόγια μου -απευθυνόμενη στον αδερφό μου και ψυχή τση ψυχής μου -απευθυνόμενη σε εμένα, ένα λόγο θα σας είπω και βάλτε τον καλά στο τσερβέλο σας.
Ποτέ μα ποτέ να μη φιλήσετε τσι κατουρημένες ποδιές."
Η νόνα μου είχε μείνει χήρα με τρία παιδιά από τα 26 της χρόνια, μια που ο νόνος μου ακόμα και σήμερα θεωρείται αγνοούμενος πολέμου. Κατ΄ επέκταση, αυτό το γεγονός είχε καταστήσει τον πατέρα μου προστάτη οικογενείας μετά τα δύο του χρόνια. Η οικογένεια μας δεν ήταν οικογένεια κόντηδων, αλλά ποπολάρων. Όμως οι οικογενειακοί δεσμοί ήταν τόσο στενοί και η αλληλοϋποστήριξη τέτοια, που ποτέ δε χρειάστηκε η νόνα μου να ξενοδουλέψει ή να κακοπέσει. Δεν ξαναπαντρεύτηκε και όπου και αν πήγε μετά τον σεισμό του 53, είχε πάνω από το κρεββάτι της το πορτραίτο του νόνου μου.
Λοιπόν αυτά της τα λόγια, που τα είχε κάνει πράξη σε όλη της τη ζωή, πολλές φορές αργότερα σκέφτηκα ότι είναι ανεφάρμοστα εδώ. Στην Ελλάδα που για να ανέλθει και να εξελιχθεί ακόμα και με βάση των ικανοτήτων του κάποιος, χρειάζεται να έχει βύσμα τον γνωστό του ή τον μπάρμπα από την Κορώνη. Γιατί αν δε σου δοθεί η δυνατότητα να δείξεις τα όποια ταλέντα ή τις ανάλογες γνώσεις που τυχόν διαθέτεις, πως θα διεκδικήσεις μια θέση στον ήλιο;
Η αξιοκρατία στο βωμό της ανταλλακτικής προώθησης έχει τα σημερινά αποτελέσματα. Κανείς δε κάνει χάρη, χωρίς να περιμένει κάτι σε ανταπόδοση. Η καλή καρδιά έχει σταματήσει να χτυπά από καιρό. Μα χρήμα θα είναι, μα ψήφος, μα κάτι επειδή συμφέρει.
Μια χώρα σε διαρκή αντίφαση. Το ρεύμα της πάντα χάνει τη μία φάση. Τι να κάνουμε που πέφτει το ρελέ ασφαλείας λόγω θέσης; Από τη μια η αρχαία κληρονομιά από την άλλη τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς και ενδιάμεσα οι πληρωμένες απαντήσεις από σιδερωμένα λόγια με τσάκιση στη μέση. Αυτή είναι η σύγχρονη ελληνική πολιτική. Τσουβαλιάζεις θα μου πείτε ως κριτική. Εντάξει να το δεχτώ, αυτά τα σακιά είναι γεμάτα χώμα και τα τασάκια πλέον γεμίζουν από τη στάχτη όχι των προγόνων. Και στο άνυδρο χώμα δε φυτρώνει τίποτα. Απλά μένει ακαλλιέργητο χωρίς καρπούς να περιμένει τις νέες πρακτικές που θα εφαρμόσουν οι νέοι ιδιοκτήτες.
Κατά τα άλλα, οι σημερινοί περαστικοί από αυτά τα χώματα συλαλλούν (σ)τα συντάγματα που ψηφίστηκαν για να προασπίσουν την ελευθερία μίας χώρας και ενός κράτους που είναι οι ίδιοι. Μα στην πράξη και στην καθημερινότητα τους το ξεχνούν. Και προτιμούν να βλέπουν τη χώρα χωρίς ζυγούς και το κράτος ως απρόσωπο. Μια που κάνουν ότι μπορούν για να παραβιάζονται οι νόμοι ανάλογα με το συμφέρον τους. Μια που ψηφίζουν αυτούς που τους αξίζουν. Μια που αλλού και άλλοι παίρνουν τις αποφάσεις.
Και τι μένει; Οι πόνοι στη μέση...
https://www.youtube.com/watch?v=egHeO_a8x44&t=119s
Σχόλια