Καπάκι η ζωή
Ή παίζεις ή τα παίζεις. Παιχνίδια των άλλων, παιχνίδια εξουσίας, παιχνίδια που κάνεις χαλάστρα.
Ίσως αυτό σου θυμίσει το παιχνίδι με τα καπάκια-τσιγκάκια, αν είχες αδερφούς, σίγουρα θα το είχες παίξει. Γιατί τα παιχνίδια τότε που δεν υπήρχε Jumbo, ήταν ακριβά και έπρεπε όλοι όσοι ανταποκρίνονταν στις προκλήσεις, να είναι... ευρηματικοί.
Οπότε έβαζαν λάσπη στα καπάκια των αναψυκτικών ή της μπύρας και πάνω στο πεζούλι με επιδεξιότητα προσπαθούσαν να ρίξουν τα καπάκια των αντιπάλων και να τερματίσουν πρώτοι.
(Το καταλυτικό βέβαια κόλπο ήταν τσιμέντο αντι για λάσπη ;)
Αυτή η περιγραφή στους 40++ κάτι θυμίζει έστω και αμυδρά...την ελευθερία των παιδικών χρόνων, την αναίδεια του χρόνου που γκριζάρει τα μαλλιά και τις αντοχές που πλέον δεν είναι οι ίδιες!
Τώρα αν το θέμα έρθει στις κούκλες, την Μπάρμπι πρωταγωνίστρια δε την θυμάμαι(και ας γίνεται 60, κι αυτό γιατί για τα τότε δεδομένα ήταν ακριβή και ελιτίστικη !) Να μου πεις τη Μπι Μπι Μπο και τα παρελκόμενα της, να σου πω ναι. Αλλά προσωπικά με τη Σίντυ έπαιξα λίγο, μετά τη βαρέθηκα με βαρέθηκε, θα σε γελάσω και δε το θέλω. Ας όψεται η βαρεμάρα...
Έτσι κι αλλιώς, δε με θυμάμαι και πολύ στους τοίχους του σπιτιού να κλείνομαι μέσα για να παίξω. Τότε μικροί παίζαμε πιο πολύ έξω στη γειτονιά. Παιχνίδια τύπου κάνε ότι κάνω όπως ονομαζόταν ο αρχηγός, και σίγουρα ήταν ο ένας από τους λόγους που τα γόνατα μου ήταν διαρκώς γδαρμένα. Οι κολώνες της πυλωτής ήταν σαγρέ. Ο άλλος λόγος ήταν που με θυμάμαι τερματοφύλακα να κάνω ηρωικές εξόδους, μέχρι που μου είπαν ότι δε μπορώ να παίζω με τα αγόρια που ήταν πρόσκοποι, γιατί δεν ήμουν αγόρι για να γίνω πρόσκοπος. Αν ήθελα θα μπορούσα να γίνω πουλί. Με λίγα λόγια, κάποτε θα ήμουνα πουλί και θα με ζηλεύανε πολύ! Αλλά φευ αυτούς τους διαχωρισμούς δε τους κατάλαβα ποτέ!
Μετά ήρθε η εποχή Atari- commodore 64. Τι κάλαντο είχα πει αξημέρωτα για να βγάλουμε λεφτά να το πάρουμε, μόνο τα ικαριώτικα μου είχαν ξεφύγει! "Μας τά' παν κι άλλοι.." :-p Οπότε αν δεν τσόνταρε ο μπαμπάς δε θα το παίρναμε. Και θυμάμαι περιμέναμε να φορτώσει η κασέτα με τους ολυμπιακούς αγώνες με τις ώρες. "Αμάν ακόμα;!" ήταν η ατάκα σήμα κατατεθέν. Και δώσ' του μετά ο μοχλός πέρα δώθε, παραλίγο να μου έμενε στο χέρι. Και η μουσική του παιχνιδιού πιο "αυτιστική" πεθαίνεις. Ευτυχώς που υπήρχε η κασέτα με το space invaders για εκτόνωση.
Όταν το ατάρι μπήκε στο πατάρι, μου έφεραν τον Furby. Άντε περιποιήσου το, μην πάει και φανεί ότι δε το φροντίζεις το ρημάδι. Ουφ τι άγχος κι αυτό! Αλλά βρήκα και εκεί τη λύση, απλά βγάζεις τις μπαταρίες και ηρεμείς!
Και μετά ήρθε η σειρά για άλλα παιχνίδια και τότε ήταν που χάθηκε μια για πάντα η ηρεμία και η μπάλα. Γιατί σε αυτού του τύπου τα παιχνίδια δε βγάζεις τις μπαταρίες. Απλά εσύ μπαίνεις στην πρίζα! Ομολογουμένως ο κίνδυνος της ηλεκτροπληξίας είναι διαρκής, όπως και της ασυνεννοησίας. Τη φυσική σα μάθημα ποτέ δε τη συμπάθησα. Έλα όμως που τη βρίσκω συνεχώς και αδιαλείπτως μπροστά μου! Τα ετερώνυμα έλκονται και τα ομώνυμα απωθούνται, η ορμή, η ενέργεια, η απόσταση, το διάστημα, η τριβή, η αδράνεια, η ταχύτητα, οι αρχές της απροσδιοριστίας, της αντιστοιχίας, της συμπληρωματικότητας, του ελάχιστου χρόνου για να μην αναφερθώ στο Νόμο της παγκόσμιας έλξης. Ε ναι λοιπόν δεν παίζει να έχεις μεγαλύτερο τρελλόμαγνήτη από το δικό μου. Μιλάμε-ζωγραφίζουμε η εμβέλεια του! Ευτυχώς που πριν η φυσική μου ασκήσει όλη της τη "γοητευτική" πίεση, ανακάλυψα το βάθος πεδίου στην AE-1. Άλλη αντίληψη και άλλη διάσταση! Κι όταν η φυσική πλέον έγινε μάθημα επιλογής από υποχρεωτικό, το πήρα από εκδίκηση και το έριξα, πριν πέσει ο γενικός βαθμός και η πίεση μου στο ναδίρ.
Με αυτά και με αυτά, η ζωή που μάλλον τα είχε με άλλον, αν όχι με τον ίδιο της τον εαυτό, για να κάνει κύκλους και να σπάει πλάκα, τράβηξε μπροστά την ανηφόρα που έμελλε να είναι ατελείωτη. Σαν άλλος Σίσυφος σε αυτή την ανηφόρα σπρώχνει το βράχο, που κυλάει πίσω στο ψηλότερο της σημείο και σχεδόν την παίρνει παραμάζωμα στην περίπτωση που δεν καταφέρει να τραβηχτεί εγκαίρως!
Όταν την καπακώσει, θα το καταλάβουμε φαντάζομαι.
https://www.youtube.com/watch?v=0LIdqlHXeGQ
Ίσως αυτό σου θυμίσει το παιχνίδι με τα καπάκια-τσιγκάκια, αν είχες αδερφούς, σίγουρα θα το είχες παίξει. Γιατί τα παιχνίδια τότε που δεν υπήρχε Jumbo, ήταν ακριβά και έπρεπε όλοι όσοι ανταποκρίνονταν στις προκλήσεις, να είναι... ευρηματικοί.
Οπότε έβαζαν λάσπη στα καπάκια των αναψυκτικών ή της μπύρας και πάνω στο πεζούλι με επιδεξιότητα προσπαθούσαν να ρίξουν τα καπάκια των αντιπάλων και να τερματίσουν πρώτοι.
(Το καταλυτικό βέβαια κόλπο ήταν τσιμέντο αντι για λάσπη ;)
Αυτή η περιγραφή στους 40++ κάτι θυμίζει έστω και αμυδρά...την ελευθερία των παιδικών χρόνων, την αναίδεια του χρόνου που γκριζάρει τα μαλλιά και τις αντοχές που πλέον δεν είναι οι ίδιες!
Τώρα αν το θέμα έρθει στις κούκλες, την Μπάρμπι πρωταγωνίστρια δε την θυμάμαι(και ας γίνεται 60, κι αυτό γιατί για τα τότε δεδομένα ήταν ακριβή και ελιτίστικη !) Να μου πεις τη Μπι Μπι Μπο και τα παρελκόμενα της, να σου πω ναι. Αλλά προσωπικά με τη Σίντυ έπαιξα λίγο, μετά τη βαρέθηκα με βαρέθηκε, θα σε γελάσω και δε το θέλω. Ας όψεται η βαρεμάρα...
Έτσι κι αλλιώς, δε με θυμάμαι και πολύ στους τοίχους του σπιτιού να κλείνομαι μέσα για να παίξω. Τότε μικροί παίζαμε πιο πολύ έξω στη γειτονιά. Παιχνίδια τύπου κάνε ότι κάνω όπως ονομαζόταν ο αρχηγός, και σίγουρα ήταν ο ένας από τους λόγους που τα γόνατα μου ήταν διαρκώς γδαρμένα. Οι κολώνες της πυλωτής ήταν σαγρέ. Ο άλλος λόγος ήταν που με θυμάμαι τερματοφύλακα να κάνω ηρωικές εξόδους, μέχρι που μου είπαν ότι δε μπορώ να παίζω με τα αγόρια που ήταν πρόσκοποι, γιατί δεν ήμουν αγόρι για να γίνω πρόσκοπος. Αν ήθελα θα μπορούσα να γίνω πουλί. Με λίγα λόγια, κάποτε θα ήμουνα πουλί και θα με ζηλεύανε πολύ! Αλλά φευ αυτούς τους διαχωρισμούς δε τους κατάλαβα ποτέ!
Μετά ήρθε η εποχή Atari- commodore 64. Τι κάλαντο είχα πει αξημέρωτα για να βγάλουμε λεφτά να το πάρουμε, μόνο τα ικαριώτικα μου είχαν ξεφύγει! "Μας τά' παν κι άλλοι.." :-p Οπότε αν δεν τσόνταρε ο μπαμπάς δε θα το παίρναμε. Και θυμάμαι περιμέναμε να φορτώσει η κασέτα με τους ολυμπιακούς αγώνες με τις ώρες. "Αμάν ακόμα;!" ήταν η ατάκα σήμα κατατεθέν. Και δώσ' του μετά ο μοχλός πέρα δώθε, παραλίγο να μου έμενε στο χέρι. Και η μουσική του παιχνιδιού πιο "αυτιστική" πεθαίνεις. Ευτυχώς που υπήρχε η κασέτα με το space invaders για εκτόνωση.
Όταν το ατάρι μπήκε στο πατάρι, μου έφεραν τον Furby. Άντε περιποιήσου το, μην πάει και φανεί ότι δε το φροντίζεις το ρημάδι. Ουφ τι άγχος κι αυτό! Αλλά βρήκα και εκεί τη λύση, απλά βγάζεις τις μπαταρίες και ηρεμείς!
Και μετά ήρθε η σειρά για άλλα παιχνίδια και τότε ήταν που χάθηκε μια για πάντα η ηρεμία και η μπάλα. Γιατί σε αυτού του τύπου τα παιχνίδια δε βγάζεις τις μπαταρίες. Απλά εσύ μπαίνεις στην πρίζα! Ομολογουμένως ο κίνδυνος της ηλεκτροπληξίας είναι διαρκής, όπως και της ασυνεννοησίας. Τη φυσική σα μάθημα ποτέ δε τη συμπάθησα. Έλα όμως που τη βρίσκω συνεχώς και αδιαλείπτως μπροστά μου! Τα ετερώνυμα έλκονται και τα ομώνυμα απωθούνται, η ορμή, η ενέργεια, η απόσταση, το διάστημα, η τριβή, η αδράνεια, η ταχύτητα, οι αρχές της απροσδιοριστίας, της αντιστοιχίας, της συμπληρωματικότητας, του ελάχιστου χρόνου για να μην αναφερθώ στο Νόμο της παγκόσμιας έλξης. Ε ναι λοιπόν δεν παίζει να έχεις μεγαλύτερο τρελλόμαγνήτη από το δικό μου. Μιλάμε-ζωγραφίζουμε η εμβέλεια του! Ευτυχώς που πριν η φυσική μου ασκήσει όλη της τη "γοητευτική" πίεση, ανακάλυψα το βάθος πεδίου στην AE-1. Άλλη αντίληψη και άλλη διάσταση! Κι όταν η φυσική πλέον έγινε μάθημα επιλογής από υποχρεωτικό, το πήρα από εκδίκηση και το έριξα, πριν πέσει ο γενικός βαθμός και η πίεση μου στο ναδίρ.
Με αυτά και με αυτά, η ζωή που μάλλον τα είχε με άλλον, αν όχι με τον ίδιο της τον εαυτό, για να κάνει κύκλους και να σπάει πλάκα, τράβηξε μπροστά την ανηφόρα που έμελλε να είναι ατελείωτη. Σαν άλλος Σίσυφος σε αυτή την ανηφόρα σπρώχνει το βράχο, που κυλάει πίσω στο ψηλότερο της σημείο και σχεδόν την παίρνει παραμάζωμα στην περίπτωση που δεν καταφέρει να τραβηχτεί εγκαίρως!
Όταν την καπακώσει, θα το καταλάβουμε φαντάζομαι.
https://www.youtube.com/watch?v=0LIdqlHXeGQ
Σχόλια