We no who u r

 Στόμα κλειστό, μοίρα κλειστή. Αυτή είναι μια παλιά παροιμία που τη βρίσκω διαρκώς μπροστά μου.

Απλά το θέμα που προκύπτει, είναι ότι κάποιοι που ξεχνάνε να το κλείσουν, δε το ανοίγουν καν, όταν και εκεί που πρέπει! Και σαν επτασφράγιστο μυστικό κρατιέται ότι τους δένει στη ζωή. Ομφάλιος λώρος. Άλλοι τον κόβουν νωρίς, άλλοι πάλι δε τους περνά από το μυαλό να πάρουν δικιά τους αναπνοή. Στην πράξη, ίσως από αντίδραση, μυστικά και ενοχές γεμίζει η σιωπή, όταν αργά θελήσουν να το επιχειρήσουν. Και αυτό γιατί δεν είναι όλοι έτοιμοι να αντέξουν την αλήθεια του άλλου, όσο δικός και αν είναι αυτός ο άλλος ο ευεργέτης ο μεγάλος.
Το να ζει κάποιος τη ζωή του μέσα από κάποιου άλλου τη ζωή, να τον πιέζει να εκπληρώσει του πρώτου τα όνειρα και τις φιλοδοξίες, που για λόγους ανεξάρτητους δε του δόθηκε η ευκαιρία να μπει στη διαδικασία να διεκδικήσει, δημιουργεί μια εις βάρος του δεύτερου ανισορροπία. Και αν εκείνος  ο άνθρωπος είναι και ο πρώτος που σε έφερε, σε κράτησε αγκαλιά και σου έμαθε τη ζωή, αυτή η ανισορροπία γίνεται βαθύτερη και βασανιστική. Με αποτέλεσμα να την αντιμετωπίζει ο δεύτερος σε όλους τους τύπους των σχέσεων που αναπαράγονται σα μοντέλο στη ζωή του. Πάντα, προσπαθεί μανιασμένα να πάρει την επιβεβαίωση, που λόγω του ανισόρροπου δίπολου, ποτέ δε θα είναι αρεστή ή αρκετή. Γιατί και εκείνος δεν είναι αρκετά ο δικός του εαυτός!
 Το χτικιό αυτό δε γίνεται να το αποφύγεις, όσο μακριά και αν το ταξιδέψεις, στο λέω εκ πείρας, γιατί είναι μέσα φωλιασμένο. Σαν παγίδα που δε σε αφήνει να ανοίξεις φτερά. Σε κρατά σε ένα ρεύμα αέρα χαμηλότερο όχι των προσδοκιών που τρέφει, γιατί οι προσδοκίες είναι πάντα μεγάλες και προβάλουν σαν το άπιαστο "καρότο". Αλλά σε διαρκές κενό αέρα που υπογραμμίζει και επιτείνει το ανεκπλήρωτο στη δέσμευση.
Βαριέσαι εύκολα, γιατί ο άλλος δε σε παιδεύει αρκετά, ή σε παιδεύει με  αναθέματα και προσχήματα. Και αν στα παιχνίδια εξουσίας  σε χειρίζεται και ας σε αγαπάει, μάλλον δε σε έχει εκτιμήσει όσο σου αξίζει! Δεν είσαι "πιστός σύντροφος" και ψάχνεις την επόμενη ευκαιρία διακαώς, γιατί ίσως η επόμενη να είναι εκείνη που θα σπάσει τα δεσμά. Δε φταις εσύ, αφού έτσι έχεις μάθει την αγάπη. 
Κι όμως, το θύμα και ο θύτης είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο, το δικό σου! Γιατί κατά τον Κάλβο θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Και για σκέψου πότε ήσουν ελεύθερος; Πότε το σημείο αναφοράς ήσουν εσύ, χωρίς να κοιτάς πάνω και πέρα για το βλέμμα της έγκρισης ή της απόρριψης; Οπότε παρ' το τόσο απλά απόφαση εσύ φταις, εγώ φταίω, εμείς φταίμε: η σωστή κλίση του ρήματος!
 Κανείς δε φεύγει από κανένα μαιευτήριο έχοντας αλλάξει την κασέτα του πότε θα γίνω μάνα, με την κασέτα πώς θα είμαι σωστή μάνα; Δεν υπάρχει! Ούτε κασέτα πλέον, ούτε σωστή μάνα. Υπάρχει η μάνα, μανούλα, μαμά που κάνει υπερβολές, δεν έχει το αλάθητο του Πάπα, αλλά έχει αυτό το μητρικό φίλτρο, που ότι μαλακία και αν γίνει μας αγαπάει! Μα με λάθος τρόπο, μα με σωστό, η αγάπη είναι εκεί. Και όσο είσαι τυχερός άνθρωπος και είναι και εκείνη εκεί μίλα της, αγκάλιασε την και αν το έχεις ανάγκη, θα παραβούμε τα του Νικολάκη Σπηλιά* συγχώρεσε...και εκείνη και εσένα.
Tο αν θα βρούμε την ωριμότητα και τη δύναμη να σπάσουμε το μοτίβο και την αλυσίδα και να βγάλουμε την καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού μας στις σχέσεις που συνάπτουμε, δεν αφορά τη πηγή, αλλά το που καταλήγει το νερό της. Οπότε προσέχουμε για να έχουμε και να μη ξοδευόμαστε άσκοπα...

* https://www.youtube.com/watch?v=paplvPkczhE