Σαλομ-Shalom
Ο πατέρας μου γεννήθηκε στο νησί των δικαίων το 1940.
Πολλοί αγνοούν το γεγονός ότι οι Ζακυνθινοί Εβραίοι ήταν προ κατοχής 275 και μετά την κατοχή ο αριθμός τους παρέμεινε αναλλοίωτος. Ο λόγος για τον οποίο αυτό το αποτέλεσμα επιτεύχθηκε, αποδίδεται στη συμβολή του τότε Μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομου Α' και του "δοτού" δημάρχου Λουκά Καρρέρ. Η συμβολή τους αφορούσε το γεγονός ότι όταν τους ζητήθηκε η λίστα του εβραϊκού πληθυσμού του νησιού, εκείνοι στη λίστα έγραψαν μόνο τα δικά τους ονόματα. Η λίστα παραδόθηκε στο γερμανό διοικητή από το δήμαρχο, ο οποίος είχε σε συνεργασία με τον μητροπολίτη εν τω μεταξύ φροντίσει να φυγαδέψει τους Εβραίους του νησιού στα γύρω χωριά. Οι κινήσεις τους ήταν αποπροσανατολιστικές για τις κατοχικές αρχές, έτσι ώστε να εξοικονομήσουν επαρκή χρόνο για τη διάσωση του πληθυσμού του νησιού.
Πολλοί επίσης αγνοούν το γεγονός ότι το 1945 οι Εβραίοι από ευγνωμοσύνη προς το μητροπολίτη και το λαό της Ζακύνθου, ήταν εκείνοι που με δική τους πρωτοβουλία όχι μόνο έδωσαν τα χρήματα, αλλά ανέλαβαν οι ίδιοι να βάλουν τα τζάμια στο ναό του Αγίου Διονυσίου. Όσοι από εσάς έχουν συναναστραφεί ζακυνθινούς, ξέρουν τι σημαίνει για κάθε ζακυνθινό ο Άγιος!
Πολλοί δεν ξέρουν ότι ο σεισμός του 1953 δεν ήταν ο πρώτος, μια και είχε προηγηθεί ο σεισμός του 1898. Αλλά ο σεισμός του 1953 ήταν πιο καταστρεπτικός για τη Ζάκυνθο, το Φιόρο του Λεβάντε, όπως είναι πιο γνωστό απ' ότι ως νησί των δικαίων. Ο λόγος για τον οποίο ήταν πιο μεγάλη η καταστροφή, σχετίζεται με το γεγονός ότι το σεισμό ακολούθησε μια πυρκαγιά που είχε δύο εστίες που έκαψαν ολοσχερώς τη Χώρα, όπως ονομάζεται η πρωτεύουσα του νησιού. Η πρώτη εστία ξεκίνησε από το λιμάνι, εξαιτίας της ανατροπής του φορτηγού πλοίου που μετέφερε πετρέλαιο το οποίο χύθηκε στο πόρτο, όπως λέγεται το λιμάνι και λαμπάδιασε η συνοικία του Άμμου. Η άλλη εστία ήταν από τα αρχοντικά σπίτια των κόντηδων που κάποιοι εκμεταλλευόμενοι τη δραματική κατάσταση που προέκυψε εξαιτίας του σεισμού, προκειμένου να κάνουν πλιάτσικο, θεώρησαν οτι ο τρόπος να σβήσουν τα ίχνη τους, ήταν να βάλουν φωτιά.
Η περιγραφή που με πολύ κόπο μου έκανε ο πατέρας μου, είχε ως αφορμή μια φωτογραφία του σε μια βάρκα από εκείνες τις μέρες που τον απεικόνιζε δίπλα στον νόνο του και τη νόνα του-τον παππού και τη γιαγιά του. Τη φωτογραφία από σύμπτωση την εντοπίσαμε σε ένα βιβλίο που αφορούσε το σεισμό. Ήταν λοιπόν δεκατριών χρονών και το βλέμμα του αποτύπωνε την απορία για ότι είχε προηγηθεί και ότι θα ακολουθούσε.
Θυμάμαι χρόνια πριν με μια άλλη αφορμή, αρχές της δεκαετίας του 1980 είχαμε πάρει από το κοντινό μας βίντεο κλάμπ τη σειρά Ολοκαύτωμα, παραγωγής 1978, στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Μέριλ Στριπ. Τότε αφού την είχαμε παρακολουθήσει οικογενειακώς, μας είχε πει συγκινημένος : " Όταν έρθει η ώρα, γιατί τώρα είστε μικροί ακόμα για να το κατανοήσετε θα σας πω, μια ιστορία."
Η ώρα εκείνη είχε φτάσει με αφορμή τη φωτογραφία. Ο πατέρας άρχισε να λέει:
"Ότι είχε αφήσει όρθιο ο σεισμός, το είχε αποτελειώσει η φωτιά. Εκτός από τρία πράγματα, το σχολείο του Άμμου, το καμπαναριό του Αγίου και την Παναγία των Αγγέλων. Αυτά ήταν τα μόνα που είχαν μείνει όρθια. Λιμάνι δεν υπήρχε πιά. Όλοι οι Ζακυνθινοί της Χώρας είχαν καταφύγει στα περιβόλια εκτός Χώρας όπως όπως. Αυτό που επικρατούσε ήταν η απελπισία. Πολλοί δειλοί λέγανε πως μας εγκατέλειψε ο Θεός. Άλλοι προσεύχονταν στον Άγιο. Κοιτούσα γύρω το σκοτάδι και προσπαθούσα να το τρυπήσω για να δω πέρα στον ορίζοντα, ένα φως ελπίδας. Και το είδα. Το πρώτο πλοίο που θυμάμαι ότι κατάφερε να προσεγγίσει το κατεστραμμένο λιμάνι και έδωσε βοήθεια δεν ήταν ούτε ελληνικό, ούτε ευρωπαϊκό. Ήρθε από το Ισραήλ και το είχαν στείλει οι Εβραίοι της Ζακύνθου. Αυτοί δεν ξέχασαν το καλό που τους είχε κάνει ο Άγιος και δε θα άφηναν έτσι το νησί. Μετά τις επόμενες μέρες όσοι είχαν το τρόπο τους προσπαθούσαν να μπουν σε βάρκες. Εξ' ου και η εν λόγω φωτογραφία. Να θυμάστε λοιπόν ότι αυτό που μας συνδέει μια για πάντα με τους Εβραίους είναι το νησί μας, ο Άγιος, ο σεβασμός και η ευγνωμοσύνη".
Με σεβασμό και ευγνωμοσύνη .-
https://www.youtube.com/watch?v=RpPo1P2kAGM
Πολλοί αγνοούν το γεγονός ότι οι Ζακυνθινοί Εβραίοι ήταν προ κατοχής 275 και μετά την κατοχή ο αριθμός τους παρέμεινε αναλλοίωτος. Ο λόγος για τον οποίο αυτό το αποτέλεσμα επιτεύχθηκε, αποδίδεται στη συμβολή του τότε Μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομου Α' και του "δοτού" δημάρχου Λουκά Καρρέρ. Η συμβολή τους αφορούσε το γεγονός ότι όταν τους ζητήθηκε η λίστα του εβραϊκού πληθυσμού του νησιού, εκείνοι στη λίστα έγραψαν μόνο τα δικά τους ονόματα. Η λίστα παραδόθηκε στο γερμανό διοικητή από το δήμαρχο, ο οποίος είχε σε συνεργασία με τον μητροπολίτη εν τω μεταξύ φροντίσει να φυγαδέψει τους Εβραίους του νησιού στα γύρω χωριά. Οι κινήσεις τους ήταν αποπροσανατολιστικές για τις κατοχικές αρχές, έτσι ώστε να εξοικονομήσουν επαρκή χρόνο για τη διάσωση του πληθυσμού του νησιού.
Πολλοί επίσης αγνοούν το γεγονός ότι το 1945 οι Εβραίοι από ευγνωμοσύνη προς το μητροπολίτη και το λαό της Ζακύνθου, ήταν εκείνοι που με δική τους πρωτοβουλία όχι μόνο έδωσαν τα χρήματα, αλλά ανέλαβαν οι ίδιοι να βάλουν τα τζάμια στο ναό του Αγίου Διονυσίου. Όσοι από εσάς έχουν συναναστραφεί ζακυνθινούς, ξέρουν τι σημαίνει για κάθε ζακυνθινό ο Άγιος!
Πολλοί δεν ξέρουν ότι ο σεισμός του 1953 δεν ήταν ο πρώτος, μια και είχε προηγηθεί ο σεισμός του 1898. Αλλά ο σεισμός του 1953 ήταν πιο καταστρεπτικός για τη Ζάκυνθο, το Φιόρο του Λεβάντε, όπως είναι πιο γνωστό απ' ότι ως νησί των δικαίων. Ο λόγος για τον οποίο ήταν πιο μεγάλη η καταστροφή, σχετίζεται με το γεγονός ότι το σεισμό ακολούθησε μια πυρκαγιά που είχε δύο εστίες που έκαψαν ολοσχερώς τη Χώρα, όπως ονομάζεται η πρωτεύουσα του νησιού. Η πρώτη εστία ξεκίνησε από το λιμάνι, εξαιτίας της ανατροπής του φορτηγού πλοίου που μετέφερε πετρέλαιο το οποίο χύθηκε στο πόρτο, όπως λέγεται το λιμάνι και λαμπάδιασε η συνοικία του Άμμου. Η άλλη εστία ήταν από τα αρχοντικά σπίτια των κόντηδων που κάποιοι εκμεταλλευόμενοι τη δραματική κατάσταση που προέκυψε εξαιτίας του σεισμού, προκειμένου να κάνουν πλιάτσικο, θεώρησαν οτι ο τρόπος να σβήσουν τα ίχνη τους, ήταν να βάλουν φωτιά.
Η περιγραφή που με πολύ κόπο μου έκανε ο πατέρας μου, είχε ως αφορμή μια φωτογραφία του σε μια βάρκα από εκείνες τις μέρες που τον απεικόνιζε δίπλα στον νόνο του και τη νόνα του-τον παππού και τη γιαγιά του. Τη φωτογραφία από σύμπτωση την εντοπίσαμε σε ένα βιβλίο που αφορούσε το σεισμό. Ήταν λοιπόν δεκατριών χρονών και το βλέμμα του αποτύπωνε την απορία για ότι είχε προηγηθεί και ότι θα ακολουθούσε.
Θυμάμαι χρόνια πριν με μια άλλη αφορμή, αρχές της δεκαετίας του 1980 είχαμε πάρει από το κοντινό μας βίντεο κλάμπ τη σειρά Ολοκαύτωμα, παραγωγής 1978, στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Μέριλ Στριπ. Τότε αφού την είχαμε παρακολουθήσει οικογενειακώς, μας είχε πει συγκινημένος : " Όταν έρθει η ώρα, γιατί τώρα είστε μικροί ακόμα για να το κατανοήσετε θα σας πω, μια ιστορία."
Η ώρα εκείνη είχε φτάσει με αφορμή τη φωτογραφία. Ο πατέρας άρχισε να λέει:
"Ότι είχε αφήσει όρθιο ο σεισμός, το είχε αποτελειώσει η φωτιά. Εκτός από τρία πράγματα, το σχολείο του Άμμου, το καμπαναριό του Αγίου και την Παναγία των Αγγέλων. Αυτά ήταν τα μόνα που είχαν μείνει όρθια. Λιμάνι δεν υπήρχε πιά. Όλοι οι Ζακυνθινοί της Χώρας είχαν καταφύγει στα περιβόλια εκτός Χώρας όπως όπως. Αυτό που επικρατούσε ήταν η απελπισία. Πολλοί δειλοί λέγανε πως μας εγκατέλειψε ο Θεός. Άλλοι προσεύχονταν στον Άγιο. Κοιτούσα γύρω το σκοτάδι και προσπαθούσα να το τρυπήσω για να δω πέρα στον ορίζοντα, ένα φως ελπίδας. Και το είδα. Το πρώτο πλοίο που θυμάμαι ότι κατάφερε να προσεγγίσει το κατεστραμμένο λιμάνι και έδωσε βοήθεια δεν ήταν ούτε ελληνικό, ούτε ευρωπαϊκό. Ήρθε από το Ισραήλ και το είχαν στείλει οι Εβραίοι της Ζακύνθου. Αυτοί δεν ξέχασαν το καλό που τους είχε κάνει ο Άγιος και δε θα άφηναν έτσι το νησί. Μετά τις επόμενες μέρες όσοι είχαν το τρόπο τους προσπαθούσαν να μπουν σε βάρκες. Εξ' ου και η εν λόγω φωτογραφία. Να θυμάστε λοιπόν ότι αυτό που μας συνδέει μια για πάντα με τους Εβραίους είναι το νησί μας, ο Άγιος, ο σεβασμός και η ευγνωμοσύνη".
Με σεβασμό και ευγνωμοσύνη .-
https://www.youtube.com/watch?v=RpPo1P2kAGM
Σχόλια