Πκς aka Ποιός ξέρει..;
Ντύνεσαι τους ρόλους. Κάποιους τους επιλέγεις από σύμπτωση, ή από ανάγκη. Δικιά σου των άλλων πκς- ποιος ξέρει; Άλλοι σε διαλέγουν μετά από ενδελεχή ακρόαση. Άλλοι σου πέφτουν στενοί σα τα αδιέξοδα στενά, στα οποία κάνεις όπισθεν. Άλλοι σου φοριούνται κολάρο, θες δε θες. Τι τα θες;
Μέσα κάθονται και έξω συζητιούνται.
Με τον καιρό και την παραφθορά ξεχνάς πως είναι να είσαι, χωρίς να υποκρίνεσαι. Για σένα, για τους άλλους παίρνεις ανάσες και συνεχίζεις. Ο ρυθμός έχει σημασία, αλλά ποια είναι η ουσία;
Η αυθεντικότητα πληρώνει ή πληρώνεται; Είμαστε πλήρεις; Τραβάς ζόρι ή κλήρο; Λερώθηκε η ψυχή σου και πως την καθαρίζεις; Ρητορικά ερωτήματα. Και αναπάντητα μένουν γιατί δεν έχω των άλλων τις απαντήσεις. έχασα το λυσάρι!
Χαρά μου, το έχω πάρει απόφαση, δεν είμαι για των άλλων τα μεγάλα όνειρα και τις προσδοκίες. Στων άλλων τους κομπασμούς και τα καλοπιάσματα, απλός κομπάρσος. Δε με πειράζει και δε με νοιάζει. Όσοι έχουν πρόβλημα, ας το λύσουν στο δικό τους χρόνο, δε τους διαθέτω τον δικό μου, μου παρα είναι πολύτιμος. Για εκείνους, ίσως αυτό σημαίνει ότι μόνο τυχαία και απροσδόκητα συναπαντήματα θα καθορίζουν τα επόμενα βήματα. Ας είναι και ας λείπει. Δεν είναι δικιά μου η λύπη. Σεβαστή μεν, αλλά η θυσία δε θα είναι δική μου. Δε με λένε ούτε Ιφιγένεια, ούτε Ισαάκ και φυσικά ο πατέρας μου δεν ήταν ο Αβραάμ. Και εσύ δεν είσαι η Σάρα.
Οπότε, απλά στεναχωριέμαι που λυπάσαι, αλλά κάπου εδώ σπάει η αλυσίδα. Δε θα έχει άλλο κρίκο. Δε θα είναι κάποιος άλλος ή κάποια άλλη η ζωντανή μου συνέχεια. Ο κύκλος μου αρχίζει και τελειώνει σε εμένα και σε ότι προηγήθηκε. Και σε αυτό μου το ταξίδι, ήρθα για να ανακαλύψω και να καλύψω την αρχή και το τέλος του κύκλου χωρίς άλλα περιττά "βάρη". Δε θα πάρω την Βάρης- Κορωπίου, θα πάω από άλλο δρόμο. Πες ότι χάλασε το gps. Πίστεψε με, ήδη αυτή η πρόθεση και η τοποθέτηση απέναντι στα πράγματα, που για σένα είναι ακατανόητη, για μένα είναι οξυγόνο και φάρος και πυξίδα ταυτόχρονα. Παράλογο ε; Τι να κάνουμε; Δε μοιραζόμαστε τα ίδια κριτήρια έτσι κι αλλιώς.
Για σένα η απόλυτη ικανοποίηση ήταν όταν με γέννησες, λες. Καλοσύνη σου δε λέω! Αλλά σου θυμίζω γέννησες και άλλους δυο και είναι άδικο για εκείνους να το δηλώνεις ευθαρσώς και φωναχτά. Και για μένα είναι τόσο βαρύς ο ίσκιος που ρίχνει η αγάπη σου κι εγώ αγαπώ τόσο τον ήλιο, κι ας μαυρίζει την επικοινωνία μας. Τι να πω; Πάρε το απόφαση, πάρε ομπρέλα σαν κινέζα για να αντέξεις την έκθεση.
Για μένα πάλι η ικανοποίηση αντλείται από την επίτευξη μικρών ή μεγάλων εξερευνήσεων μέσα και γύρω μου. Δε μου κάνει αίσθηση το ότι δε θα ακούσω κάποιον να με λέει μαμά. Δεν καταλαβαίνει κανείς την έλλειψη από κάτι που δεν αναγνωρίζει! Και ο σπόρος αυτής της έλλειψης δεν έπιασε στο χώμα μέσα μου. Είδες παράλειψη; Και μη με παρεξηγήσεις, αλλά δεν είναι ότι δεν αναγνωρίζω εσένα ως μάνα, τουναντίον, και με το παραπάνω. Απλά είναι το γεγονός ότι χρειάστηκε να καταλάβω νωρίς τη σύγχυση στους ρόλους. Δεν είχες μια φυσιολογική παιδική ζωή και ηλικία. Με αποτέλεσμα μας γέννησες νωρίς και πλάστηκες μέσα από εμάς. Συνέπεια, πολλές φορές έπρεπε να είμαι η μαμά της μάνας μου. Και ένα είναι το σίγουρο, για ένα παιδί είναι λίγο κάπως να πρέπει να είναι η καλύτερη φίλη της μαμάς του και να την στηρίζει και να την υποστηρίζει, όταν φυσιολογικά τα πράγματα πρέπει να είναι αντίστροφα! Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα, μη σου πω και εγγόνια.
Δεν έχει σημασία ποιος διεκδικεί το λάβαρο του δίκιου. Το δίκιο σου το έχω ξαναπεί δεν είναι κάτι που αγοράζεται ή πουλιέται. Αλλιώς θα το βρίσκαμε όλοι υποθέτω. Τρία κιλά, ένα μέτρο, δυο πόρτες. Κάπου θα το πετυχαίναμε. Και στο φτερό ακόμα. Τρακάρισμα θα ήταν, δε μπορεί.
Το λοιπόν, πκς πολύ πιθανόν να έχεις εσύ δίκιο. Και όλοι οι άλλοι που κάνατε τις σωστές επιλογές του αυξάνεσθε και πληθύνεσθε. Τι να κάνουμε, δε βρέθηκε κανείς στο δρόμο μου, που να με εμπνεύσει τόσο για να αναπαράγω το είδος. Ας είναι.
Εμένα ας μου λείπει το βύσσινο, θα πιώ 8η Μέρα με 7% αλκοόλ που φτιάχνεται από τρείς λυκίσκους αμερικάνικους και καταλήγει σε γεύση μανταρινιού, ροδάκινου, μάνγκο και λωτού! Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε. Βάλε μου απουσία, έστω και αδικαιολόγητη... πκς.
* Αφορμή για το κείμενο, αποτελεί το επαναλαμβανόμενο "λογίδριο" που λαμβάνει χώρα εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον και ξεκινάει πάντα με την κλασική πλέον ατάκα: "Πότε θα βάλεις μυαλό;" Αυτή τη φορά είχε αφετηρία την αρθροπλαστική γονάτου και τη διαδικασία αποθεραπείας. Η ειδυλλιακή εικόνα του να λούζεις τη μαμά σου, όπως κάποτε σε έλουζε εκείνη. To be continued...*
https://www.youtube.com/watch?v=Es1yTuF-npg
Μέσα κάθονται και έξω συζητιούνται.
Με τον καιρό και την παραφθορά ξεχνάς πως είναι να είσαι, χωρίς να υποκρίνεσαι. Για σένα, για τους άλλους παίρνεις ανάσες και συνεχίζεις. Ο ρυθμός έχει σημασία, αλλά ποια είναι η ουσία;
Η αυθεντικότητα πληρώνει ή πληρώνεται; Είμαστε πλήρεις; Τραβάς ζόρι ή κλήρο; Λερώθηκε η ψυχή σου και πως την καθαρίζεις; Ρητορικά ερωτήματα. Και αναπάντητα μένουν γιατί δεν έχω των άλλων τις απαντήσεις. έχασα το λυσάρι!
Χαρά μου, το έχω πάρει απόφαση, δεν είμαι για των άλλων τα μεγάλα όνειρα και τις προσδοκίες. Στων άλλων τους κομπασμούς και τα καλοπιάσματα, απλός κομπάρσος. Δε με πειράζει και δε με νοιάζει. Όσοι έχουν πρόβλημα, ας το λύσουν στο δικό τους χρόνο, δε τους διαθέτω τον δικό μου, μου παρα είναι πολύτιμος. Για εκείνους, ίσως αυτό σημαίνει ότι μόνο τυχαία και απροσδόκητα συναπαντήματα θα καθορίζουν τα επόμενα βήματα. Ας είναι και ας λείπει. Δεν είναι δικιά μου η λύπη. Σεβαστή μεν, αλλά η θυσία δε θα είναι δική μου. Δε με λένε ούτε Ιφιγένεια, ούτε Ισαάκ και φυσικά ο πατέρας μου δεν ήταν ο Αβραάμ. Και εσύ δεν είσαι η Σάρα.
Οπότε, απλά στεναχωριέμαι που λυπάσαι, αλλά κάπου εδώ σπάει η αλυσίδα. Δε θα έχει άλλο κρίκο. Δε θα είναι κάποιος άλλος ή κάποια άλλη η ζωντανή μου συνέχεια. Ο κύκλος μου αρχίζει και τελειώνει σε εμένα και σε ότι προηγήθηκε. Και σε αυτό μου το ταξίδι, ήρθα για να ανακαλύψω και να καλύψω την αρχή και το τέλος του κύκλου χωρίς άλλα περιττά "βάρη". Δε θα πάρω την Βάρης- Κορωπίου, θα πάω από άλλο δρόμο. Πες ότι χάλασε το gps. Πίστεψε με, ήδη αυτή η πρόθεση και η τοποθέτηση απέναντι στα πράγματα, που για σένα είναι ακατανόητη, για μένα είναι οξυγόνο και φάρος και πυξίδα ταυτόχρονα. Παράλογο ε; Τι να κάνουμε; Δε μοιραζόμαστε τα ίδια κριτήρια έτσι κι αλλιώς.
Για σένα η απόλυτη ικανοποίηση ήταν όταν με γέννησες, λες. Καλοσύνη σου δε λέω! Αλλά σου θυμίζω γέννησες και άλλους δυο και είναι άδικο για εκείνους να το δηλώνεις ευθαρσώς και φωναχτά. Και για μένα είναι τόσο βαρύς ο ίσκιος που ρίχνει η αγάπη σου κι εγώ αγαπώ τόσο τον ήλιο, κι ας μαυρίζει την επικοινωνία μας. Τι να πω; Πάρε το απόφαση, πάρε ομπρέλα σαν κινέζα για να αντέξεις την έκθεση.
Για μένα πάλι η ικανοποίηση αντλείται από την επίτευξη μικρών ή μεγάλων εξερευνήσεων μέσα και γύρω μου. Δε μου κάνει αίσθηση το ότι δε θα ακούσω κάποιον να με λέει μαμά. Δεν καταλαβαίνει κανείς την έλλειψη από κάτι που δεν αναγνωρίζει! Και ο σπόρος αυτής της έλλειψης δεν έπιασε στο χώμα μέσα μου. Είδες παράλειψη; Και μη με παρεξηγήσεις, αλλά δεν είναι ότι δεν αναγνωρίζω εσένα ως μάνα, τουναντίον, και με το παραπάνω. Απλά είναι το γεγονός ότι χρειάστηκε να καταλάβω νωρίς τη σύγχυση στους ρόλους. Δεν είχες μια φυσιολογική παιδική ζωή και ηλικία. Με αποτέλεσμα μας γέννησες νωρίς και πλάστηκες μέσα από εμάς. Συνέπεια, πολλές φορές έπρεπε να είμαι η μαμά της μάνας μου. Και ένα είναι το σίγουρο, για ένα παιδί είναι λίγο κάπως να πρέπει να είναι η καλύτερη φίλη της μαμάς του και να την στηρίζει και να την υποστηρίζει, όταν φυσιολογικά τα πράγματα πρέπει να είναι αντίστροφα! Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα, μη σου πω και εγγόνια.
Δεν έχει σημασία ποιος διεκδικεί το λάβαρο του δίκιου. Το δίκιο σου το έχω ξαναπεί δεν είναι κάτι που αγοράζεται ή πουλιέται. Αλλιώς θα το βρίσκαμε όλοι υποθέτω. Τρία κιλά, ένα μέτρο, δυο πόρτες. Κάπου θα το πετυχαίναμε. Και στο φτερό ακόμα. Τρακάρισμα θα ήταν, δε μπορεί.
Το λοιπόν, πκς πολύ πιθανόν να έχεις εσύ δίκιο. Και όλοι οι άλλοι που κάνατε τις σωστές επιλογές του αυξάνεσθε και πληθύνεσθε. Τι να κάνουμε, δε βρέθηκε κανείς στο δρόμο μου, που να με εμπνεύσει τόσο για να αναπαράγω το είδος. Ας είναι.
Εμένα ας μου λείπει το βύσσινο, θα πιώ 8η Μέρα με 7% αλκοόλ που φτιάχνεται από τρείς λυκίσκους αμερικάνικους και καταλήγει σε γεύση μανταρινιού, ροδάκινου, μάνγκο και λωτού! Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε. Βάλε μου απουσία, έστω και αδικαιολόγητη... πκς.
* Αφορμή για το κείμενο, αποτελεί το επαναλαμβανόμενο "λογίδριο" που λαμβάνει χώρα εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον και ξεκινάει πάντα με την κλασική πλέον ατάκα: "Πότε θα βάλεις μυαλό;" Αυτή τη φορά είχε αφετηρία την αρθροπλαστική γονάτου και τη διαδικασία αποθεραπείας. Η ειδυλλιακή εικόνα του να λούζεις τη μαμά σου, όπως κάποτε σε έλουζε εκείνη. To be continued...*
https://www.youtube.com/watch?v=Es1yTuF-npg
Σχόλια