Από την κόψη στην κόψη

Το κέρμα πετιέται στον αέρα. Δεν έχει σημασία ούτε ποιος το πετάει, ούτε τι κέρμα είναι. Σημασία έχει αν θα προσγειωθεί κορώνα ή γράμματα. Το ενδεχόμενο να προσγειωθεί στο ενδιάμεσο διάστημα του, είναι εντελώς εκτός της εξίσωσης και της κάθε προσδοκίας.
Μεταξύ Πελεκούδας και της Κιμώλου, παραδίπλα από το θρόνο του Απόλλωνα είναι το αγαπημένο μου σημείο για να παλεύω με τα κύματα. Όταν πιάνει το μελτέμι και όλοι προτιμούν τις νότιες και ήρεμες αμμουδιές, αναμετριόμαστε και ας ξέρω ότι χαμένη θα είμαι και πάλι εγώ. Κι όμως, στην ουσία δεν υπάρχει χαμένος ούτε χρόνος. ούτε κόπος, ούτε άνθρωπος. Και από την αρνητική έκβαση κάποιας κατάστασης, αποκομίζει κανείς το δικαίωμα της επαναπροσέγγισης του πράγματος από μια νέα σκοπιά. Οι φίλοι μας οι αγγλομαθείς το αποδίδουν ως trial and error.
Έτσι και εσύ όχι για να εξαντλήσεις τις αντοχές μου, αλλά για να δοκιμάσεις την υπομονή μου, στέλνεις το ένα κύμα μετά το άλλο. Και εγώ με τη σειρά μου προσπαθώ να ισορροπήσω στην κόψη τους, μέχρι να έρθει το επόμενο πιο δυνατό, που θα με ρίξει και θα μου θυμίσει την ανισότητα του εγχειρήματος. Τι σε κόφτει εσένα;
Αφού είπαμε η εξισορρόπηση είναι εκτός θέματος!
Αυτό το αιώνια διχαστικό, διφορούμενο και άλλο τόσο ολέθριο είναι που χαρακτηρίζει την ελληνική θέση. Αυτό που λένε ένας Έλληνας- δυο γνώμες! Από τη φύση σα να μη διδαχτήκαμε τίποτα και είμαστε στο διαρκή αναβρασμό και στην αντιπαλότητα του δωρικού και ιωνικού κόσμου μέσα μας. Δυστυχώς, παραβλέπουμε το γεγονός ότι ο συγκερασμός τους όπως αποτυπώθηκε στην Ακρόπολη, είχε το απαράμιλλο αποτέλεσμα που άλλοι έρχονται από όλα τα σημεία του πλανήτη να θαυμάσουν. Και εμείς, αν έχουμε πατήσει το χώμα της σε σχολική εκδρομή, βαριόμασταν αφόρητα κάτω από τον ήλιο και δε βλέπαμε την ώρα να ξεχυθούμε στις κοντινές καφετέριες. Παρόλα αυτά χαίρουμε άκρας υπερηφάνειας και δε σηκώνουμε κουβέντα. Φέρτε τα μάρμαρα πίσω και τα σχετικά! Δε λέω να μας τα φέρουν, στο κεφάλι μπας και βάλουμε μυαλό. Και για να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε, να μας τα φέρουν όταν ενωμένοι τα διεκδικούμε, για να τα τοποθετήσουμε εκεί που τους αξίζει, εκεί που ανήκουν!
Φτου ξανά μανά είπαμε η ισορροπία είναι στην κόψη. Και αν και είναι στα όρια του αυταπόδεικτου. Θα στο δείξω:
Ποιος Σόλωνας και ποιος Λυκούργος. Δε θα παραθέσω τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, το θέατρο σε αντιδιαστολή στο λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν, στην ανάγκη και στο ήθος,  στη στρατιωτική υποταγή στους νόμους με υπέρτατο αυτόν της παιδείας. ΄
Αλλά θα σταθώ εδώ ακριβώς, στο πόσοι από εμάς έχουμε υπόψη μας τις 158 στροφές και τους 632 στίχους του Εθνικού μας Ύμνου. Μπορεί να ξέρουμε ότι είναι στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες ως ο πιο μακροσκελής, αλλά τι ακριβώς λέει, ξέρουμε; Ή μόνο η αρχή μας αρκεί;
Αρχή διαλόγου κάναμε όπως πάντα και εκεί μάλλον μείναμε, στη διαλεκτική των μονολόγων!
Το εντυπωσιακό βέβαια γεγονός είναι ότι κάποιοι πολιτικοί κατάλαβαν τη σημασία της παιδείας και προσπάθησαν ή να την προασπίσουν και να την εκσυγχρονίσουν όπως οι Παπαναστασίου και ο παππούς Παπανδρέου, ή να την ξεκάνουν όπως οι "επίγονοι" με αποτελέσματα γνωστά και οφθαλμοφανή! Φωτιά και τσεκούρι στους άριστους, έτσι ώστε στάχτη και μπούρμπερη να επικρατήσει και η μετριότητα να "μεγαλουργήσει"!
Ελεήστε τον αόμματο που θα έλεγε και ο Φωτόπουλος...

144. Η Διχόνοια που βαστάει Ενα σκήπτρο η δολερή Καθενός χαμογελάει, Πάρ’ το, λέγοντας, και συ.
145. Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει Έχει αλήθεια ωραία θωριά Μην το πιάστε, γιατί ρίχνει Εισέ δάκρυα θλιβερά.	146.    Από στόμα οπού φθονάει, Παλληκάρια, ας μην ‘πωθή, Πως το χέρι σας κτυπάει  Του αδελφού την κεφαλή.	147. Μην ειπούν στο στοχασμό τους Τα ξένα έθνη αληθινά: Εάν μισούνται ανάμεσό τους Δεν τους πρέπει ελευθεριά.

http://users.sch.gr/vmentzios/imnoseleyueria.htm