On some faraway beach
Έχεις περπατήσει ποτέ ξυπόλητος σε χειμωνιάτικη αμμουδιά; Μπα δε τρως τέτοιες φλασιές. Χάνεις!
Θα μου πεις τι;΄Ενέργεια. Γεγονός που κατ' επέκταση σημαίνει: ότι φθείρεσαι, ότι πέφτεις στη φάκα. Και είσαι πιο επιρρεπής σε ανθρώπους και καταστάσεις που σε φορτίζουν αρνητικά, ή που και που σε μαγγώνουν. Για να το θέσω στη σωστή του βάση, χάνεις τη γείωση. Και αν κάτι προηγείται της προσγείωσης ή της απογείωσης, ανάλογα με τις επιλογές σου, αυτό είναι. Το αυτονόητο αλλά και παραγνωρισμένο.
Γιατί οι άνθρωποι αισθανόμαστε πιο αναζωογονημένοι μετά από μια βόλτα στη φύση, θες θάλασσα, θες βουνό, ανάλογα με τη διάθεση και τα κέφια της παρέας; Γιατί το περιβάλλον μας φορτίζει θετικά. Ο συνδυασμός ήλιου, οξυγόνου, ενίοτε ιωδίου ασκεί τις ευεργετικές του ιδιότητες στα κύτταρά μας. Ποιες είναι οι προσλαμβάνουσες μας στην περίπτωση της άμμου; Οι πατούσες. Η ανατολίτικης προέλευσης αν θες επιστήμη της ρεφλεξολογίας έχει κάνει τη "χαρτογράφηση" και την αντιστοίχηση των οργάνων μας σε αυτές τις ταπεινές πατούσες. Δε θα αναφερθώ στην όσο να είναι κάπως παρεξηγημένη συχνότητα Σούμαν, το 7.83 hz και στα άλλα new age ή εναλλακτικά αν προτιμάς, γιατί η κατάχρηση της ως προς τη συνομωσιολογία δε με πείθει. Ας αποδειχτεί στο μέλλον και αν.
Η φιλία είναι η δική μου παραλία. Όπως είναι φυσικό, τα κύματα του χρόνου διαμορφώνουν αλλιώς την τοπογραφία της. Κάποιες φορές η ομίχλη με έχει ξεβράσει σε λάθος επιλογές, που δεν έχω μετανιώσει, γιατί έμαθα και από αυτές. Τα κουβαδάκια κατά καιρούς τα έχουμε μαζέψει, ολόκληρη στοίβα και εν ανάγκη έχουμε αλλάξει παραλία. Άλλες φορές, ο ήλιος ήταν εκτυφλωτικός σε τέτοιο βαθμό που με αποκοίμιζε για πολύ καιρό πάλι σε λάθος ξέρες. Τέλος, ήταν και εκείνες οι φορές που όταν άλλαζε ο καιρός, φεύγαμε, αλλά κάπου στην πορεία ξαναβρισκόμασταν και είναι σα να μην έχει περάσει ούτε μία ώρα. Έτσι με έχουν πιάσει φίλη λίγοι άνθρωποι, αλλά καλοί. Και δε το λέω για να ευλογήσω τα γένια τους. Έτσι κι αλλιώς, οι περισσότεροι ευτυχώς δεν έχουν! Αυτό που έχουν, είναι μια διάσταση, μια οπτική που με γειώνει. Αυτή την αντικειμενικότητα που με δέχεται με τα ελαττώματα μου χωρίς να με πληγώνει, αλλά με αγκαλιάζει τόσο και με εμπνέει που θέλει να με βελτιώνει. Θέλω να πιστεύω ότι κάτι τους προσφέρω κι εγώ, όχι σαν αντάλλαγμα, αλλά σαν ευχαριστώ. Τουλάχιστον μέχρι τώρα αυτό πίστευα. Σε αυτό! Μου είναι δύσκολο πολύ το ομολογώ να παραδέχομαι ότι δεν είμαι η φίλη που πιστεύω ότι αξίζεις να έχεις δίπλα σου τώρα. Δεν ξέρω να κάνω πλάτες, πασαλείβω το αντιηλιακό παντού. Φταίει η ευθύτητα και το αίσθημα της ευθύνης. Στα λόγια όλοι είμαστε καλοί, άλλοι στο να τα λέμε, άλλοι στο να τα ακούμε. Αλλά εκείνες που μιλάνε ουσιαστικά είναι οι πράξεις. Φυσικά όχι οι μαθηματικές.
Όλα θέλουν το χρόνο τους. Δυστυχώς ή ευτυχώς, για διαφορετικούς λόγους και ανάγκες, δε λειτουργούμε όλοι στους ίδιους ρυθμούς. Και κάποιος που είναι πιο βαθιά εμπλεκόμενος σε μια κατάσταση, δεν έχει τη διαύγεια να αντιληφθεί τις επισημάνσεις του εξωτερικού παράγοντα. Ακόμα κι αν αυτός είναι φίλος που θέλει να βοηθήσει μια που τα έχει ζήσει σε άλλη φάση. Λες αυτά που έχεις να πεις, αν και βλέπεις ότι τα λόγια πάνε στράφι και απλά εύχεσαι ο πόνος που θα περάσει ο φίλος σου μετά να μην αφήσει βαθιές χαρακιές στη ψυχή του, παρά μόνο στον εγωισμό του. Αφήνεις τον άλλον να κάνει τα λάθη του και περιμένεις κάπου παραδίπλα. Για αυτό σου λέω, κάποιος παίρνει αποστάσεις, όχι επειδή δε σέβεται τις επιλογές του άλλου, αλλά επειδή δε μπορεί να τις υποστηρίξει άλλο.
Τον χειμώνα, δε βυθίζεται το πόδι γιατί η άμμος δεν είναι το ίδιο νωπή και δεκτική. Αντίθετα είναι ξερή και ρευστή. Η άμμος έχει ανακατευτεί με τα βότσαλα. Τα βότσαλα μου κόβουν το δέρμα στις πατούσες. Ο αέρας είναι σα να μαστιγώνει την άμμο πάνω τους. Έτσι δε μπορώ να περπατήσω στην παραλία. Μάλλον θα ψάξω να καλυφθώ κάπου, μέχρι να αλλάξει ο καιρός. Όταν αλλάξει, θα περπατήσω πάλι στην ακτή και θα σε ψάξω. Μέχρι τότε, θα παραπλέω σε αχαρτογράφητα νερά. Ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα σύννεφα και ξαναβγαίνει. Θα φωτίσει τα βήματα πάλι. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο!
https://www.youtube.com/watch?v=M8_31pQJy2o
Θα μου πεις τι;΄Ενέργεια. Γεγονός που κατ' επέκταση σημαίνει: ότι φθείρεσαι, ότι πέφτεις στη φάκα. Και είσαι πιο επιρρεπής σε ανθρώπους και καταστάσεις που σε φορτίζουν αρνητικά, ή που και που σε μαγγώνουν. Για να το θέσω στη σωστή του βάση, χάνεις τη γείωση. Και αν κάτι προηγείται της προσγείωσης ή της απογείωσης, ανάλογα με τις επιλογές σου, αυτό είναι. Το αυτονόητο αλλά και παραγνωρισμένο.
Γιατί οι άνθρωποι αισθανόμαστε πιο αναζωογονημένοι μετά από μια βόλτα στη φύση, θες θάλασσα, θες βουνό, ανάλογα με τη διάθεση και τα κέφια της παρέας; Γιατί το περιβάλλον μας φορτίζει θετικά. Ο συνδυασμός ήλιου, οξυγόνου, ενίοτε ιωδίου ασκεί τις ευεργετικές του ιδιότητες στα κύτταρά μας. Ποιες είναι οι προσλαμβάνουσες μας στην περίπτωση της άμμου; Οι πατούσες. Η ανατολίτικης προέλευσης αν θες επιστήμη της ρεφλεξολογίας έχει κάνει τη "χαρτογράφηση" και την αντιστοίχηση των οργάνων μας σε αυτές τις ταπεινές πατούσες. Δε θα αναφερθώ στην όσο να είναι κάπως παρεξηγημένη συχνότητα Σούμαν, το 7.83 hz και στα άλλα new age ή εναλλακτικά αν προτιμάς, γιατί η κατάχρηση της ως προς τη συνομωσιολογία δε με πείθει. Ας αποδειχτεί στο μέλλον και αν.
Η φιλία είναι η δική μου παραλία. Όπως είναι φυσικό, τα κύματα του χρόνου διαμορφώνουν αλλιώς την τοπογραφία της. Κάποιες φορές η ομίχλη με έχει ξεβράσει σε λάθος επιλογές, που δεν έχω μετανιώσει, γιατί έμαθα και από αυτές. Τα κουβαδάκια κατά καιρούς τα έχουμε μαζέψει, ολόκληρη στοίβα και εν ανάγκη έχουμε αλλάξει παραλία. Άλλες φορές, ο ήλιος ήταν εκτυφλωτικός σε τέτοιο βαθμό που με αποκοίμιζε για πολύ καιρό πάλι σε λάθος ξέρες. Τέλος, ήταν και εκείνες οι φορές που όταν άλλαζε ο καιρός, φεύγαμε, αλλά κάπου στην πορεία ξαναβρισκόμασταν και είναι σα να μην έχει περάσει ούτε μία ώρα. Έτσι με έχουν πιάσει φίλη λίγοι άνθρωποι, αλλά καλοί. Και δε το λέω για να ευλογήσω τα γένια τους. Έτσι κι αλλιώς, οι περισσότεροι ευτυχώς δεν έχουν! Αυτό που έχουν, είναι μια διάσταση, μια οπτική που με γειώνει. Αυτή την αντικειμενικότητα που με δέχεται με τα ελαττώματα μου χωρίς να με πληγώνει, αλλά με αγκαλιάζει τόσο και με εμπνέει που θέλει να με βελτιώνει. Θέλω να πιστεύω ότι κάτι τους προσφέρω κι εγώ, όχι σαν αντάλλαγμα, αλλά σαν ευχαριστώ. Τουλάχιστον μέχρι τώρα αυτό πίστευα. Σε αυτό! Μου είναι δύσκολο πολύ το ομολογώ να παραδέχομαι ότι δεν είμαι η φίλη που πιστεύω ότι αξίζεις να έχεις δίπλα σου τώρα. Δεν ξέρω να κάνω πλάτες, πασαλείβω το αντιηλιακό παντού. Φταίει η ευθύτητα και το αίσθημα της ευθύνης. Στα λόγια όλοι είμαστε καλοί, άλλοι στο να τα λέμε, άλλοι στο να τα ακούμε. Αλλά εκείνες που μιλάνε ουσιαστικά είναι οι πράξεις. Φυσικά όχι οι μαθηματικές.
Όλα θέλουν το χρόνο τους. Δυστυχώς ή ευτυχώς, για διαφορετικούς λόγους και ανάγκες, δε λειτουργούμε όλοι στους ίδιους ρυθμούς. Και κάποιος που είναι πιο βαθιά εμπλεκόμενος σε μια κατάσταση, δεν έχει τη διαύγεια να αντιληφθεί τις επισημάνσεις του εξωτερικού παράγοντα. Ακόμα κι αν αυτός είναι φίλος που θέλει να βοηθήσει μια που τα έχει ζήσει σε άλλη φάση. Λες αυτά που έχεις να πεις, αν και βλέπεις ότι τα λόγια πάνε στράφι και απλά εύχεσαι ο πόνος που θα περάσει ο φίλος σου μετά να μην αφήσει βαθιές χαρακιές στη ψυχή του, παρά μόνο στον εγωισμό του. Αφήνεις τον άλλον να κάνει τα λάθη του και περιμένεις κάπου παραδίπλα. Για αυτό σου λέω, κάποιος παίρνει αποστάσεις, όχι επειδή δε σέβεται τις επιλογές του άλλου, αλλά επειδή δε μπορεί να τις υποστηρίξει άλλο.
Τον χειμώνα, δε βυθίζεται το πόδι γιατί η άμμος δεν είναι το ίδιο νωπή και δεκτική. Αντίθετα είναι ξερή και ρευστή. Η άμμος έχει ανακατευτεί με τα βότσαλα. Τα βότσαλα μου κόβουν το δέρμα στις πατούσες. Ο αέρας είναι σα να μαστιγώνει την άμμο πάνω τους. Έτσι δε μπορώ να περπατήσω στην παραλία. Μάλλον θα ψάξω να καλυφθώ κάπου, μέχρι να αλλάξει ο καιρός. Όταν αλλάξει, θα περπατήσω πάλι στην ακτή και θα σε ψάξω. Μέχρι τότε, θα παραπλέω σε αχαρτογράφητα νερά. Ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα σύννεφα και ξαναβγαίνει. Θα φωτίσει τα βήματα πάλι. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο!
https://www.youtube.com/watch?v=M8_31pQJy2o
Σχόλια