(From A. to D.)
Χθές το βράδυ ξύπνησα κατά τις 4. Σα να χτύπησε πάνω στο ανύπαρκτο κομοδίνο ένα από εκείνα τα παλιά τα ξυπνητήρια με τα καμπανάκια στις δύο άκρες και το μικρό μοχλό στη μέση τινάχτηκα από το τρίξιμο. Όχι εξαιτίας του βάρους από τα σώματα που σαλεύουν πάνω στο κρεββάτι. Αντίθετα, θόρυβο έκανε το βάρος της μοναξιάς. Τέτοιο που δε δίνει περιθώρια άλλα. Το σαλεμένο μυαλό ήθελε να γράψει και να επιδιώξει το χάδι της ματιάς σου. Καθώς, διατρέχει υγρό και "νυσταλέο" τις λέξεις που διαβάζεις ανεξάρτητα από ώρα. Δεν υπάρχει κατάλληλος χρόνος, ιδανική ώρα. Υπάρχει μόνο η στιγμή. Ή γλυστρά σαν άμμος μέσα από τα χέρια σου, ή σε ρουφάει μέσα της σα μαύρη τρύπα.
Αυτό είμαστε και έχουμε μόνο. Γιατι για κάποιους η ταυτότητα καθορίζεται από όσα κατέχουν. Η κατοχή όμως πάντα είναι διφορούμενη. Αν αναφέρεται στα υλικά, ποτέ δεν είναι αρκετά. Το μέτρο του ανικανοποίητου το καθορίζει το αχόρταγο το μάτι. Άσε που μετά προκύπτει και το θέμα της διαρκούς ανασφάλειας λόγω επιδεξιότητας των μετόπισθεν! Τι περιμένεις; Εσώρουχα και ανατομία και ο νοών νοείτο...
Κάλλιστα όμως, η κατοχή μπορεί να αφορά πνεύμα και κατανόηση. Με κατέχεις ή δεν κατέχεις πράμα; Και πάλι καλά που τουλάχιστον καταργήσανε "τονικά" τα πνεύματα για τη διευκόλυνση τους. Βέβαια δε διαχώρισαν τις περιόδους σε Π.Π & Μ.Π.(δικαίων) τετελειωμένων!
Ίσως η μεγαλύτερη ανθρώπινη αυταπάτη δεν είναι η ύπαρξη, αλλά ο χρόνος. Κάπου διάβασα οτι ευτυχώς τα ζώα δεν αντιλαμβάνονται το χρονικό διάστημα, οπότε κατευνάστηκαν οι σχετικές ενοχές για το πόσες ώρες περνάει ο σκύλος μου μόνος στο σπίτι. Σε μια από εκείνες τις τηλεοπτικές εκπομπές εκλαίκευσης της φυσικής θυμάμαι παρακολούθησα τους Δανέζη και Θεοδοσίου να τεκμηριώνουν την περιορισμένη αντίληψη των αισθήσεων μας ως προς τις διαστάσεις.
Αναμφίβολα, όλα τα πράγματα που κατακερματίζονται για την εξυπηρέτηση, έχουν το κόστος τους. Χάνεται η αξία. Και αυτό όχι γιατι ανεβοκατεβαίνουν οι μετοχές της στιγμής. Αλλά γιατί η απατηλή διάσταση της ρουτίνας, της δίνει μια διάρκεια, ξεχειλωμένη από τα μαλλιά αν όχι παραγουλιασμένη από τα μυαλά, της ατέρμονης ύπαρξης. Μια ζωή δουλεύουν κάποιοι για τη σύνταξη, για το χρυσό ρολόι, για ένα παλτό βρε αδερφέ. Για να μπαίνει φαγητό στο τραπέζι, να πληρώνονται οι τόσοι λογαριασμοί, για ένα κούτελο καθαρό, για τη δόξα. Και όταν μένουν χωρίς αντικείμενο εργασίας για τον άλφα ή βήτα λόγο, συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν πως να γεμίσουν το χρόνο τους. Το φάντασμα του σκοπού χωρίς καριέρα! Μα πως ζεις έξω από τη σκακιέρα; Με κατάθλιψη και ψυχοφάρμακα και μετά ψάχνεις για σκοπό. Μπα έχουν αναλάβει άλλοι να τους νταντεύω τα παιδιά για να δουλεύουν. Μια από τα ίδια δηλαδή. Αυταπάτες και εξαπάτηση. Δεν ξέρω αν λεφτά υπάρχουν, πάντως χρόνο έχουμε αλλά όχι για χάσιμο και καλά και καλάθια πλεγμένα!
Γιατί μόνο έτσι δε συνειδητοποιούμε τη μοναδικότητα της στιγμής της υπαρξής μας και δε μπαίνουμε στη διαδικασία της απορίας: « Γιατί να θυσιάσω το χρόνο μου για τα λεφτά;»
Η μοναξιά και η μόνη αξία... Ο Αξιός και ο άξιος... Ο χρόνος ως άλλος δρόμος ή τρόμος;
Καλό μας Μάρτη...γδάρτη ;)
Σχόλια