Διπλή ανατροπή
Στη μέση του καρναβαλιού αυτό το Μάρτη δε χρειάστηκαν οι μάσκες. Λέμε τώρα, υποθέτω οτι παράπεσαν. Και όποιοι τις βρήκαν, δε τις φόρεσαν. Δεν απείχαν από το κρέας. Αν και είναι της μόδας οι βέγκαν και ας ακούν τα εξ' αμάξης. Ο Διόνυσος όμως δε τους εμπνέει, μια που πιά δεν έρχεται από τη θάλασσα, αλλά χρονικά από του Τελώνη και του Φαρισαίου και καταλήγει στην Τυροφάγο.
Στη διάρκεια του αποκαλούμενου ππσκ στους Δελφούς έλαβε χώρα το τέταρτο οικονομικό συνέδριο τους, που θα άφηνε στον τόπο και το ζέυγος Σικελλιανού και την Πυθία. Και αυτό γιατί πιο πολλοί ήταν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι από τους επιχειρηματίες και τους οικονομικούς παράγοντες. Κανένας λόγος ανησυχίας μιά που πια αυτοί καταπιάνονται με την πολιτική και απολαμβάνουμε παγκοσμίως τα χαίρια τους! Η οικονομία συνάντησε τη τεχνοκρατία στην άσκηση εξουσίας με την απουσία της δικαιοσύνης και της εκκλησίας. Αξιόλογες απουσίες και παρατηρήσεις να επισημαίνουν την αναγκαιότητα επενδύσεων, δε λέω. Αλλά, ίσως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις αφορούσε την ηγεσία και το πως μεταλάσσεται στις επιταγές της εξέλιξης.
Βέβαια, χρησμό δεν πήρανε, λευκός καπνός δε βγήκε. Όπότε μείναμε στην κλασική αντιπαραβολή μοντέλων αμερικάνικης και ευρωπαϊκής αντίληψης των πραγμάτων. Consolidation vs no surrender!
Εν τω μεταξύ, θα ξεφύγουμε λίγο απο τον ομφαλό του κόσμου για να προσεγγίσουμε διαφορετικά το θέμα της ηγεσίας. Σα το βάλσαμο που προσίδει η τέχνη.
Το πσ στην Εθνική Λυρική Σκηνή, που χάρη στη δωρεά του πλέον έχει μεταφερθεί στο χωρο του ιδρύματος Νιάρχου, παρουσιάστηκαν οι σουίτες The Martlet's tale & Sweet Movie του Μάνου Χατζηδάκι υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού. Και πέρα απο τους ερμηνευτές και τη χορωδία, το στοιχείο που εντυπωσίαζε καθηλωτικά, ήταν το πάθος της διεύθυνσης του μαέστρου που έκανε ορχήστρα και κοινό να κρέμονται από την μπαγέτα του, καθώς οι νότες κατέκλυζαν τον χώρο και συγκλόνιζαν με την ερμηνευτική δεινότητα. Ηχητική πανδαισία ήταν το ξετύλιγμα του ονείρου...
Παράλληλα, το σκ σε κεντρική μουσική σκηνή η προσέγγιση ενός άλλου κόσμου αυτού του Βαμβακάρη κατά Ξαρχάκου το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν! Για άλλη μια φορά λοιπόν ο μαέστρος κάνει τη διαφορά και δίνει τα ρέστα του σε μία προσέγγιση που αν η ψυχή είναι ανοιχτή και δεκτική, το μας έσφαξες με τον Βαμβακάρη, είναι το λιγότερο που θα αναφωνήσει. Η επισήμανση του μαέστρου για το ρεμπέτικο των βυζαντινών καταβολών δείχνει και δίνει τη συνέχεια.
Η ηγεσία λοιπόν δεν είναι θέμα παράδοσης σκυτάλης ή ενός σκυταλοδρόμου. Η ηγεσία δεν είναι να ξέρεις πότε να φεύγεις, όταν είσαι στην άνοδο. Η ηγεσία είναι να μεταλαμπαδεύεις τη ψυχή του οράματος σου και να το αφήνεις εν ανάγκη να εξελίσσεται ερήμην σου με εμπιστοσύνη. Από ψυχής ως την ψυχή, μόνο τότε το όραμα παίρνει τις ανάλογες διαστάσεις, γίνεται έμπνευση και διαπνέει τους κοινωνούς του.
Η ουσία βρίσκεται στην αρχή του τέλους, ή στο τέλος της αρχής; Όπως κι αν το δεις, παρεμβάλεται η συνέχεια...
Πάρε κόσμε, διπλή δόση ονείρου
https://www.youtube.com/watch?v=VYzLowuACYs
https://www.youtube.com/watch?v=0SiNhnB_D7w
Στη διάρκεια του αποκαλούμενου ππσκ στους Δελφούς έλαβε χώρα το τέταρτο οικονομικό συνέδριο τους, που θα άφηνε στον τόπο και το ζέυγος Σικελλιανού και την Πυθία. Και αυτό γιατί πιο πολλοί ήταν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι από τους επιχειρηματίες και τους οικονομικούς παράγοντες. Κανένας λόγος ανησυχίας μιά που πια αυτοί καταπιάνονται με την πολιτική και απολαμβάνουμε παγκοσμίως τα χαίρια τους! Η οικονομία συνάντησε τη τεχνοκρατία στην άσκηση εξουσίας με την απουσία της δικαιοσύνης και της εκκλησίας. Αξιόλογες απουσίες και παρατηρήσεις να επισημαίνουν την αναγκαιότητα επενδύσεων, δε λέω. Αλλά, ίσως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις αφορούσε την ηγεσία και το πως μεταλάσσεται στις επιταγές της εξέλιξης.
Βέβαια, χρησμό δεν πήρανε, λευκός καπνός δε βγήκε. Όπότε μείναμε στην κλασική αντιπαραβολή μοντέλων αμερικάνικης και ευρωπαϊκής αντίληψης των πραγμάτων. Consolidation vs no surrender!
Εν τω μεταξύ, θα ξεφύγουμε λίγο απο τον ομφαλό του κόσμου για να προσεγγίσουμε διαφορετικά το θέμα της ηγεσίας. Σα το βάλσαμο που προσίδει η τέχνη.
Το πσ στην Εθνική Λυρική Σκηνή, που χάρη στη δωρεά του πλέον έχει μεταφερθεί στο χωρο του ιδρύματος Νιάρχου, παρουσιάστηκαν οι σουίτες The Martlet's tale & Sweet Movie του Μάνου Χατζηδάκι υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού. Και πέρα απο τους ερμηνευτές και τη χορωδία, το στοιχείο που εντυπωσίαζε καθηλωτικά, ήταν το πάθος της διεύθυνσης του μαέστρου που έκανε ορχήστρα και κοινό να κρέμονται από την μπαγέτα του, καθώς οι νότες κατέκλυζαν τον χώρο και συγκλόνιζαν με την ερμηνευτική δεινότητα. Ηχητική πανδαισία ήταν το ξετύλιγμα του ονείρου...
Παράλληλα, το σκ σε κεντρική μουσική σκηνή η προσέγγιση ενός άλλου κόσμου αυτού του Βαμβακάρη κατά Ξαρχάκου το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν! Για άλλη μια φορά λοιπόν ο μαέστρος κάνει τη διαφορά και δίνει τα ρέστα του σε μία προσέγγιση που αν η ψυχή είναι ανοιχτή και δεκτική, το μας έσφαξες με τον Βαμβακάρη, είναι το λιγότερο που θα αναφωνήσει. Η επισήμανση του μαέστρου για το ρεμπέτικο των βυζαντινών καταβολών δείχνει και δίνει τη συνέχεια.
Η ηγεσία λοιπόν δεν είναι θέμα παράδοσης σκυτάλης ή ενός σκυταλοδρόμου. Η ηγεσία δεν είναι να ξέρεις πότε να φεύγεις, όταν είσαι στην άνοδο. Η ηγεσία είναι να μεταλαμπαδεύεις τη ψυχή του οράματος σου και να το αφήνεις εν ανάγκη να εξελίσσεται ερήμην σου με εμπιστοσύνη. Από ψυχής ως την ψυχή, μόνο τότε το όραμα παίρνει τις ανάλογες διαστάσεις, γίνεται έμπνευση και διαπνέει τους κοινωνούς του.
Η ουσία βρίσκεται στην αρχή του τέλους, ή στο τέλος της αρχής; Όπως κι αν το δεις, παρεμβάλεται η συνέχεια...
Πάρε κόσμε, διπλή δόση ονείρου
https://www.youtube.com/watch?v=VYzLowuACYs
https://www.youtube.com/watch?v=0SiNhnB_D7w
Σχόλια