Το στοίχημα της ευκολίας
Αρκετά δε μέτρησες από το 1 ως το 100 ανά πέντε; Βρέθηκα να κρύβομαι και να μη με ψάχνεις. Ο διάβολος που κρύβεται στις λεπτομέρειες! Λάθος στιγμή, λάθος εποχή ξημερώθηκα πάλι και δεν είσαι στο πλάι.
Ώρες ώρες, αν όχι όλες τις ώρες αισθάνομαι παράταιρη. Εκτός τόπου και χρόνου το λιγότερο! Τότε είναι που ανεξάρτητα από καιρικές συνθήκες αρχίζω να κρυώνω εσωτερικά ξέρεις, αλλά δε το δείχνω, το καλύπτω. Είναι λέω ανασφάλεια, ένας ελαφρύς φόβος. Και πως τον αντιμετωπίζω; Σχεδόν επιδερμικά, μου σηκώνεται η τρίχα. Αλήθεια, το έχω μάθει καλά αυτό το ποίημα, απ' έξω και ανακατωτά! Γεμίζω το χρόνο μου με άλλα πράγματα, για να μη νιώθω ότι μετεωρίζομαι στο κενό. Έτσι έχω άποψη για όλους και για όλα, την πιο βολική ξέρεις, εκείνη την καθόλα επικριτική. Αυτή είναι η πλέον εκρηκτική, εμπρηστική ίσα ίσα για να τραβήξουμε αλλού την προσοχή. Η εκτόνωση σα λύση και προσωπική και γενική του ποιητικού αίτιου. Αλλά καμιά ουσιαστική λύση επί της ουσίας: με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε!
Ποιος νοιάζεται τώρα; Ποιος έχει χρόνο να ασχοληθεί και να ενδιαφερθεί για τις λεπτομέρειες; Το θέμα είναι να βγαίνει η δουλειά και ει δυνατόν στο λιγότερο χρόνο και με το μικρότερο κόστος. Και αν νόμιζα διάφορα άλλα, ξεγελάστηκα. Αυτό το ξε τα ξέκανε όλα, έκανε τη διαφορά! Πάντα το είχα ότι συνόδευε την ελευθερία για όλους με εκείνο το φτου μπροστά, ξέρεις.
Αλλά γράψε λάθος. Τώρα όλα είναι με το κομμάτι στην εποχή του κουμπιού και της ταμπλέτας. Και το θέμα ή το ανάθεμα αν προτιμάς είναι πόσο γρήγορα ο ένας θα βρει το κουμπί του άλλου. Μετά χάνεται το ενδιαφέρον και το γυρίζεις στη ταμπλέτα μα για το κρύωμα, μα για τα κουνούπια μα την πιο σύγχρονη παντός καιρού με τα κουμπιά. Η τελευταία ανοίγει άλλους ορίζοντες και κατ' επέκταση κλείνει σπίτια λένε.
Και στο καπάκι σχεδόν, σα σφραγίδα εγγύησης του προαναφερόμενου κενού έρχεται η ταυτοποίηση της ένταξης στην όποια ομάδα. Γιατί πιο εύκολα αντιμετωπίζεις κάτι σαν ομάδα παρά σα μονάδα. Αλλά αυτό ισχύει για τα συμπτώματα και όλα αυτά που προκύπτουν στο δρόμο, δεν ισχύει για τις αιτίες που πηγάζουν από μέσα μας. Ούτε για την συγχώρεση στους πρωταίτιους. Αυτοί ξεμπέρδεψαν, λυτρώθηκαν στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ βούτηξαν ολόκληροι και έπνιξαν πίκρες και αμαρτίες.
Πάντως εγώ το ξέβγαλα το στοίχημα και αν με διαβάζεις θα σου πω την ιστορία από την πλευρά των άλλων ψυχών, των χαμένων. Ίσως επειδή είναι πιο υποκειμενική, ίσως να θελήσεις να τη νιώσεις. Με αυτό το πλευρό θα κοιμηθώ. Νοσταλγώντας το φιλί που δε μου έχεις δώσει ακόμα. Αν βρεθείς στα κιτάπια της αλήθειας μας, σκέπασε με!
https://www.youtube.com/watch?v=6LT7kt-rszU
Ώρες ώρες, αν όχι όλες τις ώρες αισθάνομαι παράταιρη. Εκτός τόπου και χρόνου το λιγότερο! Τότε είναι που ανεξάρτητα από καιρικές συνθήκες αρχίζω να κρυώνω εσωτερικά ξέρεις, αλλά δε το δείχνω, το καλύπτω. Είναι λέω ανασφάλεια, ένας ελαφρύς φόβος. Και πως τον αντιμετωπίζω; Σχεδόν επιδερμικά, μου σηκώνεται η τρίχα. Αλήθεια, το έχω μάθει καλά αυτό το ποίημα, απ' έξω και ανακατωτά! Γεμίζω το χρόνο μου με άλλα πράγματα, για να μη νιώθω ότι μετεωρίζομαι στο κενό. Έτσι έχω άποψη για όλους και για όλα, την πιο βολική ξέρεις, εκείνη την καθόλα επικριτική. Αυτή είναι η πλέον εκρηκτική, εμπρηστική ίσα ίσα για να τραβήξουμε αλλού την προσοχή. Η εκτόνωση σα λύση και προσωπική και γενική του ποιητικού αίτιου. Αλλά καμιά ουσιαστική λύση επί της ουσίας: με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε!
Ποιος νοιάζεται τώρα; Ποιος έχει χρόνο να ασχοληθεί και να ενδιαφερθεί για τις λεπτομέρειες; Το θέμα είναι να βγαίνει η δουλειά και ει δυνατόν στο λιγότερο χρόνο και με το μικρότερο κόστος. Και αν νόμιζα διάφορα άλλα, ξεγελάστηκα. Αυτό το ξε τα ξέκανε όλα, έκανε τη διαφορά! Πάντα το είχα ότι συνόδευε την ελευθερία για όλους με εκείνο το φτου μπροστά, ξέρεις.
Αλλά γράψε λάθος. Τώρα όλα είναι με το κομμάτι στην εποχή του κουμπιού και της ταμπλέτας. Και το θέμα ή το ανάθεμα αν προτιμάς είναι πόσο γρήγορα ο ένας θα βρει το κουμπί του άλλου. Μετά χάνεται το ενδιαφέρον και το γυρίζεις στη ταμπλέτα μα για το κρύωμα, μα για τα κουνούπια μα την πιο σύγχρονη παντός καιρού με τα κουμπιά. Η τελευταία ανοίγει άλλους ορίζοντες και κατ' επέκταση κλείνει σπίτια λένε.
Και στο καπάκι σχεδόν, σα σφραγίδα εγγύησης του προαναφερόμενου κενού έρχεται η ταυτοποίηση της ένταξης στην όποια ομάδα. Γιατί πιο εύκολα αντιμετωπίζεις κάτι σαν ομάδα παρά σα μονάδα. Αλλά αυτό ισχύει για τα συμπτώματα και όλα αυτά που προκύπτουν στο δρόμο, δεν ισχύει για τις αιτίες που πηγάζουν από μέσα μας. Ούτε για την συγχώρεση στους πρωταίτιους. Αυτοί ξεμπέρδεψαν, λυτρώθηκαν στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ βούτηξαν ολόκληροι και έπνιξαν πίκρες και αμαρτίες.
Πάντως εγώ το ξέβγαλα το στοίχημα και αν με διαβάζεις θα σου πω την ιστορία από την πλευρά των άλλων ψυχών, των χαμένων. Ίσως επειδή είναι πιο υποκειμενική, ίσως να θελήσεις να τη νιώσεις. Με αυτό το πλευρό θα κοιμηθώ. Νοσταλγώντας το φιλί που δε μου έχεις δώσει ακόμα. Αν βρεθείς στα κιτάπια της αλήθειας μας, σκέπασε με!
https://www.youtube.com/watch?v=6LT7kt-rszU
Σχόλια