Γιατι έτσι μου αρέσει!
Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Το γεγονός ότι λόγω των περιορισμών της αντίληψής μας αγνοούμε τον ευρύτερο λόγο ή τον λόγο του άλλου, δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Αυτό που αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα είναι ο φόβος του αγνώστου λόγου. Προκειμένου να τον αντιμετωπίσουμε, διαμορφώνουμε την τάση να στηριζόμαστε στις όποιες σταθερές, που όμως υπάρχει η πιθανότητα να μη συνάδουν με τα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης εποχής.
Η εποχή έχει βαλθεί να μας πείσει να ζούμε το σήμερα σε μια απαράλλακτη φρενίτιδα. Το χθες γίνεται το αυριανό σήμερα. Και πριν το καταλάβεις γίνεσαι αυτό που φοβόσουν κάποτε. Και αν όχι, σε καταδιώκει ένα χτικιό, δε στεριώνεις πουθενά, πλάθεις όνειρα με μια βαλίτσα σε αναμονή στη ντουλάπα του διάδρομου. Δεν υποστηρίζω ότι δεν είναι πανέμορφο να ζεις το σήμερα και για τα ταξίδια, αλλά για τους σωστούς λόγους για την εμπειρία και όχι για τον προορισμό.
Το πρωί, πέρασα βιαστικά όπως κάθε φορά από μπροστά του, όχι όπως σχεδόν σαράντα χρόνια πριν που μπαινόβγαινα με την χαρακτηριστική άνεση του ανήκειν. Δε μου άνηκε, σε κανέναν μας άλλωστε. Τώρα πια είναι ένα ερείπιο με προμετωπίδες για να μη φαίνεται η εγκατάλειψη. Και όμως, μέρος της ταράτσας του έχει μείνει ακάλυπτο. Εκεί αριστερά ήταν ο περιστερώνας, το ανυπότακτο βλέμμα μου έφυγε δεξιά και αντίκρυσε την έκπληξη. Με το έτσι θέλω τρία πράσινα αναιδέστατα κλαριά μιας άγριας αμυγδαλιάς ξεπρόβαλαν! Δεν υπάρχει περίπτωση να ποτίζεται από κάτι άλλο πέρα από τη βροχή, αφού δεν υπάρχει πρόσβαση πια για εκεί. Κι όμως είναι εκεί παρέα με τις μνήμες. Το ξενοδοχείο Κρητικοπούλα όπως το είχε μετονομάσει ο παππούς από Πύλαρος. Ξέρεις την ιστορία του Πύλαρου; Αν ταξίδευες με αυτό το σκαρί έτρωγες δώρο μια μακαρονάδα. Πράγματι, ήταν ιστορικές οι αψιμαχίες μεταξύ της Άσσου και του Πύλαρου των πληρωμάτων τους και των οπαδών-επιβατών τους! Κυριολεκτικά, κάτι περισσότερο από Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού άλλης εποχής. Δε με πιστεύεις; Δες παρακάτω για να καταλάβεις :
https://www.portoassos.gr/pilaros-assos-sigkrouonte/
Το βράδυ, η κολλητή μου είπε ότι στεναχωριέται που δεν έχουμε στόχους. Δεν είναι θέμα αστοχίας, αλλά δυστοκίας. Κάθε τέτοια γέννα είναι δύσκολη. Δεν παίρνει καισαρική ή επισκληρίδιο. Και όταν εσύ γίνεσαι ο κινούμενος στόχος των άλλων, έτσι γίνεται δυο φορές πιο δύσκολο στη σύγχρονη καθημερινότητα να έχεις την υπομονή να γεννάς την αγάπη, να την εμπνέεις πάλι από την αρχή και να την ζεις! Τέτοια γέννα δεν έχει φύλο, φυλή ή ηλικία. Αλλά τι σημασία έχει; Δεν πειράζει! Αυτό που πειράζει, όπως η φασολάδα υποθέτω, είναι ότι δεν έχουμε όλοι τη διάθεση και το χρόνο να μπούμε στη διαδικασία της. Μεσολαβούν τόσα άλλα πράγματα πιο σπουδαία, όπως το να βγάλουμε όλο και περισσότερα λεφτά, να γίνουμε κάποιοι αναγνωρίσιμοι με ονοματεπώνυμο, να ωριμάσουμε... σα φρούτα που πέφτουν από τα δένδρα τους! Η εξασφάλιση της μαύρης τρύπας.
https://www.youtube.com/watch?v=br0__EuFheo
Κι όμως η ουσία είναι στα μικρά γράμματα και τα απλά τα πράγματα. Σε υπογραμμισμένες λέξεις και φράσεις και τις υποσημειώσεις στο περιθώριο. Και ας θέλουν όλοι οι άλλοι να μας πείσουν για το αντίθετο με τους στόχους και τα ιδανικά τους.
https://www.youtube.com/watch?v=1C9JR9g7MCw
Η εποχή έχει βαλθεί να μας πείσει να ζούμε το σήμερα σε μια απαράλλακτη φρενίτιδα. Το χθες γίνεται το αυριανό σήμερα. Και πριν το καταλάβεις γίνεσαι αυτό που φοβόσουν κάποτε. Και αν όχι, σε καταδιώκει ένα χτικιό, δε στεριώνεις πουθενά, πλάθεις όνειρα με μια βαλίτσα σε αναμονή στη ντουλάπα του διάδρομου. Δεν υποστηρίζω ότι δεν είναι πανέμορφο να ζεις το σήμερα και για τα ταξίδια, αλλά για τους σωστούς λόγους για την εμπειρία και όχι για τον προορισμό.
Το πρωί, πέρασα βιαστικά όπως κάθε φορά από μπροστά του, όχι όπως σχεδόν σαράντα χρόνια πριν που μπαινόβγαινα με την χαρακτηριστική άνεση του ανήκειν. Δε μου άνηκε, σε κανέναν μας άλλωστε. Τώρα πια είναι ένα ερείπιο με προμετωπίδες για να μη φαίνεται η εγκατάλειψη. Και όμως, μέρος της ταράτσας του έχει μείνει ακάλυπτο. Εκεί αριστερά ήταν ο περιστερώνας, το ανυπότακτο βλέμμα μου έφυγε δεξιά και αντίκρυσε την έκπληξη. Με το έτσι θέλω τρία πράσινα αναιδέστατα κλαριά μιας άγριας αμυγδαλιάς ξεπρόβαλαν! Δεν υπάρχει περίπτωση να ποτίζεται από κάτι άλλο πέρα από τη βροχή, αφού δεν υπάρχει πρόσβαση πια για εκεί. Κι όμως είναι εκεί παρέα με τις μνήμες. Το ξενοδοχείο Κρητικοπούλα όπως το είχε μετονομάσει ο παππούς από Πύλαρος. Ξέρεις την ιστορία του Πύλαρου; Αν ταξίδευες με αυτό το σκαρί έτρωγες δώρο μια μακαρονάδα. Πράγματι, ήταν ιστορικές οι αψιμαχίες μεταξύ της Άσσου και του Πύλαρου των πληρωμάτων τους και των οπαδών-επιβατών τους! Κυριολεκτικά, κάτι περισσότερο από Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού άλλης εποχής. Δε με πιστεύεις; Δες παρακάτω για να καταλάβεις :
https://www.portoassos.gr/pilaros-assos-sigkrouonte/
Το βράδυ, η κολλητή μου είπε ότι στεναχωριέται που δεν έχουμε στόχους. Δεν είναι θέμα αστοχίας, αλλά δυστοκίας. Κάθε τέτοια γέννα είναι δύσκολη. Δεν παίρνει καισαρική ή επισκληρίδιο. Και όταν εσύ γίνεσαι ο κινούμενος στόχος των άλλων, έτσι γίνεται δυο φορές πιο δύσκολο στη σύγχρονη καθημερινότητα να έχεις την υπομονή να γεννάς την αγάπη, να την εμπνέεις πάλι από την αρχή και να την ζεις! Τέτοια γέννα δεν έχει φύλο, φυλή ή ηλικία. Αλλά τι σημασία έχει; Δεν πειράζει! Αυτό που πειράζει, όπως η φασολάδα υποθέτω, είναι ότι δεν έχουμε όλοι τη διάθεση και το χρόνο να μπούμε στη διαδικασία της. Μεσολαβούν τόσα άλλα πράγματα πιο σπουδαία, όπως το να βγάλουμε όλο και περισσότερα λεφτά, να γίνουμε κάποιοι αναγνωρίσιμοι με ονοματεπώνυμο, να ωριμάσουμε... σα φρούτα που πέφτουν από τα δένδρα τους! Η εξασφάλιση της μαύρης τρύπας.
https://www.youtube.com/watch?v=br0__EuFheo
Κι όμως η ουσία είναι στα μικρά γράμματα και τα απλά τα πράγματα. Σε υπογραμμισμένες λέξεις και φράσεις και τις υποσημειώσεις στο περιθώριο. Και ας θέλουν όλοι οι άλλοι να μας πείσουν για το αντίθετο με τους στόχους και τα ιδανικά τους.
https://www.youtube.com/watch?v=1C9JR9g7MCw
Σχόλια