Εξ ιδίων τα αλλότρια

Το μυαλό μου, όσο υπάρχει ή αν προτιμάς όσο μου έχει απομείνει, έχει πάρει ανάποδες βόλτες. Όχι ότι σκεφτόταν ποτέ ιδιαίτερα αντικειμενικά ή φυσιολογικά. Και καλά το να προσεγγίζεις τα πράγματα μέσω του δικού σου πρίσματος, για τους πολλούς σε κάνει να τα βλέπεις το λιγότερο βλαμμένα. Δε σε κάνει απαραίτητα εξεζητημένο αλλά διαφορετικό.
Προσωπικά, ο καρκίνος έχει υπάρξει καταλύτης. Δυστυχώς ή ευτυχώς όχι το ζώδιο, αλλά η γνωστή ασθένεια. Δε μπορώ να πω, όταν έχει σταθεί ιδιαίτερα γενναιόδωρη με τη δικιά μου οικογένεια, δε μπορώ παρά να αναρωτηθώ, τι σκατά γίνεται στο σύμπαν και συμβαίνει αυτό σε συνεχή επεισόδια;
Η επιστημονική θεώρηση το αποδίδει στην κληρονομικότητα, στους περιβαλλοντικούς παράγοντες, στους εθισμούς και τα συναφή. Η δική μου προσέγγιση το αποδίδει σε κάποιο συνδυασμό αυτών, όμως με βαρύνουσα σημασία στη ψυχολογία. Αν καταφέρουμε να δούμε όσο πιο αποστασιοποιημένα μπορούμε τη συγκεκριμένη αρρώστια, ο καρκίνος είναι ένα από τα μεγαλύτερα σωματικά σοκ. Το σώμα που βάλλεται καθημερινά από το άγχος της επιβίωσης και τις στεναχώριες ρίχνει αντιστάσεις και άμυνες και καταβάλλεται. Τότε έρχεται που σε τρώει εκ των έσω σα σαράκι.
Το χορό τον άνοιξε ο πατέρας μου, αλλά όσο και αν πονάει ακόμα, αυτό που ακολούθησε, ήταν πιο σοκαριστικό. Και αυτό γιατί η 46χρονη  Βασιλική ούτε έπινε, ούτε είχε καπνίσει ποτέ στη ζωή της, ως πρώην μπασκετμπολίστρια και μητέρα που δίνει το παράδειγμα. Όλα ξεκίνησαν από μία ελιά, που κόπηκε λάθος! Το σύμβολο της ειρήνης στο σώμα της όμως, δε  συμπεριφέρθηκε καθόλου ειρηνικά. Το ακριβώς αντίθετο! Οι γιατροί της έδιναν 6 μήνες ζωής. Άντεξε 22 μήνες. Έφυγε έτσι απλά, ένα καλοκαιρινό πρωινό στο κρεββάτι της, αφήνοντας πίσω την τότε 17χρονη κόρη της, τον 16χρονο γιό της και τον 50χρονο αδερφό μου στον τόπο. Και καλά η ζωή συνεχίζεται μέσα στα συντρίμμια και τα χαλάσματα που μένουν πίσω σαν κοφτερά θραύσματα στα μάτια και τις ψυχές. Είχαμε και τρίτη συνέχεια, αλλά αυτή τη φορά είπε να μην είναι φαρμακερή! Πάλι καλά!
Όλοι από κάτι θα φύγουμε. Δεν ξέρουμε το πότε και το πως. Δεν είμαστε κονσέρβες. Οπότε ψάχνουμε το γιατί.  Αυτό το γιατί οι διάφοροι προσπαθούν να ερμηνεύσουν με το που πάμε μετά και από που ερχόμαστε. Προσωπικά, για να μην ξαπλώσω σε κανενός επαγγελματία το ντιβάνι και να μη την πέσω στα χάπια ή σε άλλα εθιστικά, μπορεί και για να μη τον συναντήσω πριν την ώρα μου, γράφω τις σκέψεις που δε λέω φωναχτά εδώ. Γιατί είναι πιο εύκολο λένε να εκτίθεσαι σε αγνώστους.  Έτσι προσπαθώ να με δουλεύω και να με επεξεργάζομαι γιατί δε θεωρώ ότι είναι άλλων δουλειά. Το κουσούρι του γραφιά κληρονομικό από τη γιαγιά. Την κρητικοπούλα ντε του προηγούμενου κειμένου.
 Αρκετά με μένα, ας επανέλθουμε στον καρκίνο. Ας πούμε λοιπόν, ότι πήρε και σήκωσε και κατά τα άλλα ξώφαλτσα προς το παρόν. Το θέμα είναι ότι τα πολλά του συναπαντήματα είχαν ως αποτέλεσμα, να τον αντικρύζω ως δώρο, ως ΤΗΝ ευκαιρία. (Πες το στον αδερφό σου πες και γράψε μας γράμμα και γραφή μετά!) Αλλά όσο παρανοϊκό κι αν ακούγεται, έτσι πλέον μπορώ να τον αντιλαμβάνομαι. Σε κάνει να αναθεωρείς τη ζωή. Ρευστότητα και εφήμερο. Στη βάζει σε νέες διαστάσεις. Κοιτάς γιατί πάσχιζες πριν, γιατί στεναχωριόσουν και αγχωνόσουν και τι σημασία έχουν όλα αυτά τώρα. Δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, τολμάς να κάνεις πράγματα που αλλιώς δε θα έκανες. Η κάθε σου στιγμή αποκτά άλλη υπόσταση και ψάχνεις το νόημα σε κάθε σου επικοινωνία. Και ένα είναι το σίγουρο, καρκίνε όταν σε απαντήσω και κάνουμε ταμείο, με όπλο το όποιο χιούμορ διαθέτω, θα αντιπαρατεθώ προκειμένου να σου κάνω δύσκολη την αποστολή αν όχι τη ζωή! Για τους άλλους θα αφήσω...

https://www.youtube.com/watch?v=HpSYSo7qylI