Προεπισκόπηση μετατόπισης
Μετατοπίσεις. Παρόλο που η λέξη μεταρρυθμίσεις είναι πιο πολύ του συρμού, σήμερα θα ασχοληθούμε με την πρώτη με αφορμή τον ιδρώτα του Δρομέα και την κεντρική πλατεία που αρχικά στήθηκε και μας συστήθηκε επι δημαρχίας Έβερτ αφού μετονομάστηκε από Ξένος σε Δρομέας. Μετά λόγω κραδασμών που προκαλούσε η επέκταση του μετρό και στατικότητας έτρεξε μόνιμα (;) στην παρούσα θέση του.
Η έρμη η Ομόνοια και δη η πλατεία της, όπως φαίνεται, αποτελεί το χαρακτηριστικό που διαχρονικά θα μας λείπει ως λαού και οι επεμβάσεις των εκάστοτε ιθυνόντων θα το διατρανώνουν.
Δεν ξέρω αν κάποιοι από εσάς έχουν υπόψη τους ότι το 1931 επι δημαρχίας Σπύρου Μερκούρη στην πλατεία Ομονοίας οι απολήξεις των αεραγωγών του τρένου ήταν κολώνες τσιμεντένιες που για λόγους καλαισθησίας έφεραν πάνω τους οχτώ από τις εννέα μούσες.
(Δείτε την φωτογραφία που ακολουθεί και της οποίας δυστυχώς δε γνωρίζω τον φωτογράφο).
Θα αναρωτηθείτε ίσως που ήταν η ένατη;
Μην απορείτε, απλά σκεφτείτε. Δεν έχετε χρόνο; Για άλλο πόνο; Καλά λοιπόν, ας το πάρει το ποτάμι ή μάλλον... ας πούμε ότι μέχρι τη δημαρχεία του Κοτζιά, αν κάποιος ρωτούσε που μπορούσε να ξαλαφρώσει, η απάντηση που έπαιρνε ήταν: "Κάτω στην Καλλιόπη". Και ας μην είχαν θητεύσει όλοι! Αυτά παθαίνεις μούσα μου για να είσαι η μεγαλύτερη, η ευγενέστερη και αμ' έπος αμ' έργον, να σε μνημονεύουν όλοι οι στρατευμένοι. Γιατί κατά τα άλλα, όταν σε μια διαδήλωση εναντίον της δικτατορίας Μεταξά, η 1 από τις 8 "έπεσε"-όχι την έριξαν, γιατί εμείς σεβόμαστε τα αγάλματα- και τραυμάτισε κόσμο, ξηλώθηκαν και οι 8 και μεταφέρθηκαν 4 στην Καρδίτσα, 2 στις Καρυές Λακωνίας και 2 στην Αμοργό. Όσον αφορά την ενάτη όχι συμφωνία του Μπετόβεν αλλά την προαναφερόμενη μούσα, η τύχη της αγνοείται!
Τι να κάνουμε;
Τι κι αν μητέρα τους ήταν η Μνημοσύνη; Το ξήλωμα της μνήμης δε ξεκινάει από το στρίφωμα ή από το ψήλωμα. Αυτό πέφτει θύμα συμφερόντων που υψώνουν τοίχους ξενοδοχείων για να θαυμάζουν οι άλλοι- οι ξένοι και οι δρομείς από τα παράθυρα ή τα roof garden το παρελθόν μας.
Εμείς που δεν κοιτάμε ούτε μέσα, ούτε ψηλά, πόσο μάλλον πίσω, κοιτάμε αποσβολωμένοι το χάος που μας περιέχει και το περιέχουμε και στο τσακίρ κέφι ρίχνουμε ή ένα ζεϊμπέκικο ή καμιά μόλότωφ.
Και από δω πάνε και οι άλλοι.
Όπως κι αν το κάνουμε οι υπεύθυνοι μπορεί να μην είναι εξοικειωμένοι με τις λέξεις συνέπεια και ευθύνη λόγων, αλλά γνωρίζουν πως να φέρουν το βέλος, αν όχι το τέλος μέσω των πράξεων τους.
https://www.youtube.com/watch?v=2oaIcChc4tI
Η έρμη η Ομόνοια και δη η πλατεία της, όπως φαίνεται, αποτελεί το χαρακτηριστικό που διαχρονικά θα μας λείπει ως λαού και οι επεμβάσεις των εκάστοτε ιθυνόντων θα το διατρανώνουν.
Δεν ξέρω αν κάποιοι από εσάς έχουν υπόψη τους ότι το 1931 επι δημαρχίας Σπύρου Μερκούρη στην πλατεία Ομονοίας οι απολήξεις των αεραγωγών του τρένου ήταν κολώνες τσιμεντένιες που για λόγους καλαισθησίας έφεραν πάνω τους οχτώ από τις εννέα μούσες.
(Δείτε την φωτογραφία που ακολουθεί και της οποίας δυστυχώς δε γνωρίζω τον φωτογράφο).
Θα αναρωτηθείτε ίσως που ήταν η ένατη;
Μην απορείτε, απλά σκεφτείτε. Δεν έχετε χρόνο; Για άλλο πόνο; Καλά λοιπόν, ας το πάρει το ποτάμι ή μάλλον... ας πούμε ότι μέχρι τη δημαρχεία του Κοτζιά, αν κάποιος ρωτούσε που μπορούσε να ξαλαφρώσει, η απάντηση που έπαιρνε ήταν: "Κάτω στην Καλλιόπη". Και ας μην είχαν θητεύσει όλοι! Αυτά παθαίνεις μούσα μου για να είσαι η μεγαλύτερη, η ευγενέστερη και αμ' έπος αμ' έργον, να σε μνημονεύουν όλοι οι στρατευμένοι. Γιατί κατά τα άλλα, όταν σε μια διαδήλωση εναντίον της δικτατορίας Μεταξά, η 1 από τις 8 "έπεσε"-όχι την έριξαν, γιατί εμείς σεβόμαστε τα αγάλματα- και τραυμάτισε κόσμο, ξηλώθηκαν και οι 8 και μεταφέρθηκαν 4 στην Καρδίτσα, 2 στις Καρυές Λακωνίας και 2 στην Αμοργό. Όσον αφορά την ενάτη όχι συμφωνία του Μπετόβεν αλλά την προαναφερόμενη μούσα, η τύχη της αγνοείται!
Τι να κάνουμε;
Τι κι αν μητέρα τους ήταν η Μνημοσύνη; Το ξήλωμα της μνήμης δε ξεκινάει από το στρίφωμα ή από το ψήλωμα. Αυτό πέφτει θύμα συμφερόντων που υψώνουν τοίχους ξενοδοχείων για να θαυμάζουν οι άλλοι- οι ξένοι και οι δρομείς από τα παράθυρα ή τα roof garden το παρελθόν μας.
Εμείς που δεν κοιτάμε ούτε μέσα, ούτε ψηλά, πόσο μάλλον πίσω, κοιτάμε αποσβολωμένοι το χάος που μας περιέχει και το περιέχουμε και στο τσακίρ κέφι ρίχνουμε ή ένα ζεϊμπέκικο ή καμιά μόλότωφ.
Και από δω πάνε και οι άλλοι.
Όπως κι αν το κάνουμε οι υπεύθυνοι μπορεί να μην είναι εξοικειωμένοι με τις λέξεις συνέπεια και ευθύνη λόγων, αλλά γνωρίζουν πως να φέρουν το βέλος, αν όχι το τέλος μέσω των πράξεων τους.
https://www.youtube.com/watch?v=2oaIcChc4tI
Σχόλια