Κι εσύ τέκνον Πινόκιο;
https://www.youtube.com/watch?v=uGzXiK8_KU8
Ανάποδα θα πάμε σήμερα. Ανορθόδοξα λόγω ημέρας. Θα διαπραγματευτούμε το χιόνι του Απριλίου και το ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Και αυτό γιατί λένε ότι τα καλά πράγματα δεν κρατάνε για πολύ!
Για τα πράγματα δεν ξέρω. Μα ούτε και για το πολύ. Οι άνθρωποι με απασχολούν, αλλά και εκείνοι δεν είναι για πολύ. Το βαριούνται, τους βαραίνει. Η διάρκεια και η ποσότητα δεν είναι το φόρτε μας! Στο συναίσθημα δηλαδή, γιατί εκεί γινόμαστε μη διαχειρίσιμοι! Πάκος οι ανεξόφλητοι λογαριασμοί κοινοχρήστων. Μα συγνώμη, υπάρχει περίπτωση ο έρωτας να μην έχει προηγούμενα, υπόλοιπα και ξεφτίλα; Αξιοπρέπεια; Που χωράει; Σε ποιανού την κωλότσεπη;
Μεγάλωσε η μύτη μου;
Κάποιες φορές δε γίνεται διαφορετικά, γιατί όποιος λέει ψέματα πέφτει μέσα στα αίματα!
Πινόκιο, όνομα κι αυτό να σου πετύχει! Ε ναι συμπεριλαμβάνει τα μάτια, την πείνα ή το πεύκο, όπως το πάρει κανείς! Αλλά τα μάτια δεν πεινάνε, τυφλώνονται ή το πολύ-πολύ διψάνε για την ομορφιά!
Κρύσταλλος χιονιού με εξάγωνη συμμετρία. Νιφάδα, αυτό θα ήθελα να ήμουν. Να λιώσω μέσα σε μια χούφτα χωρίς γάντι. Το παγωμένο δέρμα να ασκήσει όλη του τη θέρμη πάνω μου και να με κάνει να στάξω από την εσοχή της γραμμής της ζωής του. Ή μάλλον νιφάδα που κυλάει στη γλώσσα που ένα ανοιχτό στόμα έχει βάλει στόχο να κλείσει μέσα του. Και αυτό γιατί, τότε σημαίνει ότι το κεφάλι έχει γείρει σε τέτοια γωνία που μπορεί να δει κανείς ότι χαμογελάει, έστω και στραβά χωρίς αγωνία. Το ξέρεις ότι καμία νιφάδα δε μοιάζει με την άλλη;
Κι όμως στα μέρη που δε συνηθίζουν κάποιο φαινόμενο, δεν έχουν τόσα ονόματα για να το περιγράψουν και ιδιαίτερη κατανόηση του. Οι μεγάλοι για παράδειγμα στο χιόνι διακρίνουν στη συνέπεια την ταλαιπωρία, ενώ οι μικρότεροι σε ηλικία, την απόλαυση. Ποιος έχει δίκιο;
Η περιπέτεια του χιονιού!
Μια ζωή όταν είναι κανείς μικρός δε βλέπει την ώρα να μεγαλώσει και όταν έχει μεγαλώσει τόσο που πλέον ασπρίζει, καταλαβαίνει πως είναι καλύτερα να υιοθετήσει και να εκδηλώσει λίγο πριν το τέλος την παιδικότητα που μιά ζωή καταπίεζε! Με δικαιολογία το ακαταλόγιστο λόγω ηλικίας.
Μια ζωή δικαιολογίες Πινόκιο και έναντι ενός πινακίου φακής ξεπουλιέσαι στους φόβους σου. Συμβιβασμοί!
Σα τις κασέτες που επειδή τις έπαιζες συνέχεια, η ταινία τους για να επανέλθει μόνο με στυλό ή με το δάχτυλο γινόταν. Και όταν έφτανε να παίξει το ταλαιπωρημένο σημείο, διέκρινες την απόκλιση του ήχου. Για παράδειγμα αυτό το διαμάντι αν το ακούσεις, έχει ταλαιπωρηθεί στο σημείο της ευχής! Μάλλον γιατί αυτές είναι ξεπερασμένες! Αν λοιπόν αντιλαμβανόμασταν έτσι απλά και την ύπαρξη μας και δε μας παίρναμε τόσο σοβαρά και τραυματικά, τότε αυτό που θα ήταν επείγον περιστατικό και τόσο σημαντικό που να χρήζει σειρήνας, απλά θα ήταν η διαδήλωση για το λιώσιμο των πάγων.
Αν όλα γίνονταν όπως έπρεπε, τότε δε θα υπήρχαν τα όνειρα, τα αστέρια και οι ευχές!
Το μόνο που θα έμενε θα ήταν οι υποσχέσεις που δεν κράτησες Πινόκιο...
,,,Κάποτε οι καθαροί και τώρα οι αλαφροΐσκιωτοι διακρίνουν το Άνθος του Γιαλού
https://www.sansimera.gr/anthology/9
Ανάποδα θα πάμε σήμερα. Ανορθόδοξα λόγω ημέρας. Θα διαπραγματευτούμε το χιόνι του Απριλίου και το ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Και αυτό γιατί λένε ότι τα καλά πράγματα δεν κρατάνε για πολύ!
Για τα πράγματα δεν ξέρω. Μα ούτε και για το πολύ. Οι άνθρωποι με απασχολούν, αλλά και εκείνοι δεν είναι για πολύ. Το βαριούνται, τους βαραίνει. Η διάρκεια και η ποσότητα δεν είναι το φόρτε μας! Στο συναίσθημα δηλαδή, γιατί εκεί γινόμαστε μη διαχειρίσιμοι! Πάκος οι ανεξόφλητοι λογαριασμοί κοινοχρήστων. Μα συγνώμη, υπάρχει περίπτωση ο έρωτας να μην έχει προηγούμενα, υπόλοιπα και ξεφτίλα; Αξιοπρέπεια; Που χωράει; Σε ποιανού την κωλότσεπη;
Μεγάλωσε η μύτη μου;
Κάποιες φορές δε γίνεται διαφορετικά, γιατί όποιος λέει ψέματα πέφτει μέσα στα αίματα!
Πινόκιο, όνομα κι αυτό να σου πετύχει! Ε ναι συμπεριλαμβάνει τα μάτια, την πείνα ή το πεύκο, όπως το πάρει κανείς! Αλλά τα μάτια δεν πεινάνε, τυφλώνονται ή το πολύ-πολύ διψάνε για την ομορφιά!
Κρύσταλλος χιονιού με εξάγωνη συμμετρία. Νιφάδα, αυτό θα ήθελα να ήμουν. Να λιώσω μέσα σε μια χούφτα χωρίς γάντι. Το παγωμένο δέρμα να ασκήσει όλη του τη θέρμη πάνω μου και να με κάνει να στάξω από την εσοχή της γραμμής της ζωής του. Ή μάλλον νιφάδα που κυλάει στη γλώσσα που ένα ανοιχτό στόμα έχει βάλει στόχο να κλείσει μέσα του. Και αυτό γιατί, τότε σημαίνει ότι το κεφάλι έχει γείρει σε τέτοια γωνία που μπορεί να δει κανείς ότι χαμογελάει, έστω και στραβά χωρίς αγωνία. Το ξέρεις ότι καμία νιφάδα δε μοιάζει με την άλλη;
Κι όμως στα μέρη που δε συνηθίζουν κάποιο φαινόμενο, δεν έχουν τόσα ονόματα για να το περιγράψουν και ιδιαίτερη κατανόηση του. Οι μεγάλοι για παράδειγμα στο χιόνι διακρίνουν στη συνέπεια την ταλαιπωρία, ενώ οι μικρότεροι σε ηλικία, την απόλαυση. Ποιος έχει δίκιο;
Η περιπέτεια του χιονιού!
Μια ζωή όταν είναι κανείς μικρός δε βλέπει την ώρα να μεγαλώσει και όταν έχει μεγαλώσει τόσο που πλέον ασπρίζει, καταλαβαίνει πως είναι καλύτερα να υιοθετήσει και να εκδηλώσει λίγο πριν το τέλος την παιδικότητα που μιά ζωή καταπίεζε! Με δικαιολογία το ακαταλόγιστο λόγω ηλικίας.
Μια ζωή δικαιολογίες Πινόκιο και έναντι ενός πινακίου φακής ξεπουλιέσαι στους φόβους σου. Συμβιβασμοί!
Σα τις κασέτες που επειδή τις έπαιζες συνέχεια, η ταινία τους για να επανέλθει μόνο με στυλό ή με το δάχτυλο γινόταν. Και όταν έφτανε να παίξει το ταλαιπωρημένο σημείο, διέκρινες την απόκλιση του ήχου. Για παράδειγμα αυτό το διαμάντι αν το ακούσεις, έχει ταλαιπωρηθεί στο σημείο της ευχής! Μάλλον γιατί αυτές είναι ξεπερασμένες! Αν λοιπόν αντιλαμβανόμασταν έτσι απλά και την ύπαρξη μας και δε μας παίρναμε τόσο σοβαρά και τραυματικά, τότε αυτό που θα ήταν επείγον περιστατικό και τόσο σημαντικό που να χρήζει σειρήνας, απλά θα ήταν η διαδήλωση για το λιώσιμο των πάγων.
Αν όλα γίνονταν όπως έπρεπε, τότε δε θα υπήρχαν τα όνειρα, τα αστέρια και οι ευχές!
Το μόνο που θα έμενε θα ήταν οι υποσχέσεις που δεν κράτησες Πινόκιο...
,,,Κάποτε οι καθαροί και τώρα οι αλαφροΐσκιωτοι διακρίνουν το Άνθος του Γιαλού
https://www.sansimera.gr/anthology/9
Σχόλια