Ο κήπος της προσμονής
Ο αέρας που φύσηξε, με μετέφερε σα φύλλο μέσα στον κήπο της προσμονής. Δεν καταλαβαίνω στο ελάχιστο όσους έχουν εκδικητικές τάσεις. Αν ισχύει ότι θερίζεις ότι σπέρνεις, μήπως αυτό που σέρνεις είναι αυτό που σε εξουσιάζει και του επιτρέπεις να σε γονατίζει;
Προσωπικά, θεωρώ την εκδίκηση μάταιη συμπεριφορά. Το σύμπαν έχει το δικό του τρόπο να δίνει στον καθένα μας ότι του αξίζει, θες αυτό να είναι μάθημα, θες τα εύσημα της ανταμοιβής για όλες τις εμπειρίες που αποκομίσαμε στην πορεία και δε μείναμε με την όποια απορία; Κατά συνέπεια, το να προσπαθεί κάποιος να υποκαταστήσει τις συμπαντικές δυνάμεις, δεν είναι απλά σπατάλη, αλλά στην ουσία προκαλεί την ανισορροπία, που αργά ή γρήγορα θα διακρίνει μέσα στον ίδιο του τον εαυτό και θα προβάλλεται διαρκώς στη ζωή του ως ανυπέρβλητο εμπόδιο.
Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε καθημερινά στο να υποκύψουμε στους φόβους και στη φτήνια που μας περιβάλλει, είναι τόσες, όσες οι απόψεις και οι θεωρήσεις που εκφράζουμε σαν πανάκεια και αποτελούν τις πεποιθήσεις μας. Αλλά όλο και περισσότερο όταν αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι πηγαίες, αλλά δοτές και κατασκευασμένες, πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση να τις προκαλούμε και να τις ανατρέπουμε για να μην υποκύπτουμε στον εγκλωβισμό από εκείνες.
Ανάλογα με την εποχή σε αυτό τον κήπο φυτρώνουν λογιών λογιών λουλούδια. Στις μέρες μας όμως που η διάκριση των εποχών δυσχεραίνεται, τα λουλούδια επιδεικνύουν μια πραγματικά αξιοζήλευτη ανθεκτικότητα και ανθίζουν πολύ πιο γρήγορα από ότι θα περίμενε κανείς! Μερικές φορές εύχομαι και οι άνθρωποι να είχαμε την ίδια προσαρμοστικότητα, αλλά τότε είναι που αντιλαμβάνομαι ότι το εμπόδιο σε αυτό είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Δύο είναι τα αγαπημένα μου παιχνίδια. Τα παζλ και το τάβλι.
Τα μεν πρώτα γιατί μου θυμίζουν την φύση των ανθρώπων που παγιδεύονται από την απεικόνιση αν προτιμάς και χρειάζονται την καλλιέργεια της συνδυαστικής σκέψης, της παρατηρητικότητας και της υπομονής που τυχόν διαθέτουν. Γιατί αλλιώς μένουν οι ίδιοι και τα κομμάτια...ασύνδετα.
Το δε δεύτερο γιατί θέλει δύο σα το ταγκό και θυμίζει τη ζωή! Αφού εμπεριέχει τα εξής παιχνίδια, που βασίζονται στη τεχνική και στο ζάρι, δηλαδή στη τύχη, Οι πόρτες, άλλοι τις ανοίγουν, άλλοι τις κοπανάνε φεύγοντας και πηγαίνουν γυρεύοντας. Το πλακωτό, που το ζάρι αν σε θέλει μπορεί να προωθηθείς απίστευτα, αλλά η τεχνική είναι αυτή που σου εξασφαλίζει την παρτίδα. Το φεύγα, και το έλα σου μη σου πω ότι ήθελα να ακούω μια ζωή, το παιχνίδι τύπου πολιορκητικού κριού με αποκλεισμούς τα εξάπορτα! Το Γκιούλ με τα απεριόριστα εξάπορτα και τις διπλές μέχρι τελικής πτώσεως! Και το Ασσόδυο που σπάνια πλέον βρίσκεις κάποιον που ξέρει να το παίζει, με εκκίνηση τη χειρότερη όλων των ζαριών και τις επιλογές των παιζόμενων διπλών. Μήπως όλα αυτά θυμίζουν ή κουρδίζουν μέσα μας κάτι;!
Όταν ήμουν μικρή, δεν ήξερα να χάνω. ήθελα πάντα να κερδίζω. Αυτό μου κόστισε γύρω στα δεκαοκτώ ράμματα όχι στη γούνα μου. Σε αυτά δεν πάω να τους κάνω πλαστική για λόγους αισθητικής, τα φέρνω πάνω μου σαν υπόμνηση ότι κερδίζεις χάνοντας. Μπορεί να χάνεις το παιχνίδι, αλλά κερδίζεις το χρόνο σου με τον άλλο, τα χαμόγελα και την άμιλλα της φιλίας. Για αυτό συμφωνώ με το ότι ο χαμένος τα παίρνει όλα. Τους δρόμους, τα βουνά, ακόμα και τα μυαλά!
Σίγουρα κάποιοι θα θεωρήσουν ότι ξέφυγα, αλλά μέσα στον κήπο της προσμονής, εκτός από τα λουλούδια υπάρχει γκαζέμπο, οπότε η αναφορά στα παιχνίδια κρίνεται αναπόφευκτη. Χαζεύω γύρω μου και αφήνομαι αν δε χάνομαι στις μυρωδιές που κατά τα άλλα δίνουν το στίγμα και το σήμα της συνέχειας. Με την προϋπόθεση της ύπαρξης φροντίδας και του νερού. Και φυσικά του συντηρητή του κήπου. Του ποιού; Μα φυσικά του...
... https://www.youtube.com/watch?v=G83xg-d-wVE
Προσωπικά, θεωρώ την εκδίκηση μάταιη συμπεριφορά. Το σύμπαν έχει το δικό του τρόπο να δίνει στον καθένα μας ότι του αξίζει, θες αυτό να είναι μάθημα, θες τα εύσημα της ανταμοιβής για όλες τις εμπειρίες που αποκομίσαμε στην πορεία και δε μείναμε με την όποια απορία; Κατά συνέπεια, το να προσπαθεί κάποιος να υποκαταστήσει τις συμπαντικές δυνάμεις, δεν είναι απλά σπατάλη, αλλά στην ουσία προκαλεί την ανισορροπία, που αργά ή γρήγορα θα διακρίνει μέσα στον ίδιο του τον εαυτό και θα προβάλλεται διαρκώς στη ζωή του ως ανυπέρβλητο εμπόδιο.
Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε καθημερινά στο να υποκύψουμε στους φόβους και στη φτήνια που μας περιβάλλει, είναι τόσες, όσες οι απόψεις και οι θεωρήσεις που εκφράζουμε σαν πανάκεια και αποτελούν τις πεποιθήσεις μας. Αλλά όλο και περισσότερο όταν αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι πηγαίες, αλλά δοτές και κατασκευασμένες, πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση να τις προκαλούμε και να τις ανατρέπουμε για να μην υποκύπτουμε στον εγκλωβισμό από εκείνες.
Ανάλογα με την εποχή σε αυτό τον κήπο φυτρώνουν λογιών λογιών λουλούδια. Στις μέρες μας όμως που η διάκριση των εποχών δυσχεραίνεται, τα λουλούδια επιδεικνύουν μια πραγματικά αξιοζήλευτη ανθεκτικότητα και ανθίζουν πολύ πιο γρήγορα από ότι θα περίμενε κανείς! Μερικές φορές εύχομαι και οι άνθρωποι να είχαμε την ίδια προσαρμοστικότητα, αλλά τότε είναι που αντιλαμβάνομαι ότι το εμπόδιο σε αυτό είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Δύο είναι τα αγαπημένα μου παιχνίδια. Τα παζλ και το τάβλι.
Τα μεν πρώτα γιατί μου θυμίζουν την φύση των ανθρώπων που παγιδεύονται από την απεικόνιση αν προτιμάς και χρειάζονται την καλλιέργεια της συνδυαστικής σκέψης, της παρατηρητικότητας και της υπομονής που τυχόν διαθέτουν. Γιατί αλλιώς μένουν οι ίδιοι και τα κομμάτια...ασύνδετα.
Το δε δεύτερο γιατί θέλει δύο σα το ταγκό και θυμίζει τη ζωή! Αφού εμπεριέχει τα εξής παιχνίδια, που βασίζονται στη τεχνική και στο ζάρι, δηλαδή στη τύχη, Οι πόρτες, άλλοι τις ανοίγουν, άλλοι τις κοπανάνε φεύγοντας και πηγαίνουν γυρεύοντας. Το πλακωτό, που το ζάρι αν σε θέλει μπορεί να προωθηθείς απίστευτα, αλλά η τεχνική είναι αυτή που σου εξασφαλίζει την παρτίδα. Το φεύγα, και το έλα σου μη σου πω ότι ήθελα να ακούω μια ζωή, το παιχνίδι τύπου πολιορκητικού κριού με αποκλεισμούς τα εξάπορτα! Το Γκιούλ με τα απεριόριστα εξάπορτα και τις διπλές μέχρι τελικής πτώσεως! Και το Ασσόδυο που σπάνια πλέον βρίσκεις κάποιον που ξέρει να το παίζει, με εκκίνηση τη χειρότερη όλων των ζαριών και τις επιλογές των παιζόμενων διπλών. Μήπως όλα αυτά θυμίζουν ή κουρδίζουν μέσα μας κάτι;!
Όταν ήμουν μικρή, δεν ήξερα να χάνω. ήθελα πάντα να κερδίζω. Αυτό μου κόστισε γύρω στα δεκαοκτώ ράμματα όχι στη γούνα μου. Σε αυτά δεν πάω να τους κάνω πλαστική για λόγους αισθητικής, τα φέρνω πάνω μου σαν υπόμνηση ότι κερδίζεις χάνοντας. Μπορεί να χάνεις το παιχνίδι, αλλά κερδίζεις το χρόνο σου με τον άλλο, τα χαμόγελα και την άμιλλα της φιλίας. Για αυτό συμφωνώ με το ότι ο χαμένος τα παίρνει όλα. Τους δρόμους, τα βουνά, ακόμα και τα μυαλά!
Σίγουρα κάποιοι θα θεωρήσουν ότι ξέφυγα, αλλά μέσα στον κήπο της προσμονής, εκτός από τα λουλούδια υπάρχει γκαζέμπο, οπότε η αναφορά στα παιχνίδια κρίνεται αναπόφευκτη. Χαζεύω γύρω μου και αφήνομαι αν δε χάνομαι στις μυρωδιές που κατά τα άλλα δίνουν το στίγμα και το σήμα της συνέχειας. Με την προϋπόθεση της ύπαρξης φροντίδας και του νερού. Και φυσικά του συντηρητή του κήπου. Του ποιού; Μα φυσικά του...
... https://www.youtube.com/watch?v=G83xg-d-wVE
Σχόλια