Πέτρα-Ψαλίδι-Χαρτί
Οι σκέψεις είναι σα σπαθιά και οι λέξεις σαν πέτρες.
Οι αποφάσεις καίνε σαν πυρακτωμένα σίδερα τον μέσα και έξω κόσμο.
Οι γέφυρες κόβονται ή καίγονται;
Ανέβαινα την Πειραιώς με κατεύθυνση προς Αθήνα, συνήθως πατημένη και αριστερά, αυτή τη φορά χαλαρά και δεξιά. Και λίγο πριν το ύψος Χαμοστέρνας, ένα φορτηγό που στο αντίθετο ρεύμα κατά λάθος πήρε παραμάζωμα τον φανοστάτη του μεσαίου διαζώματος, τον πέταξε στο ανοδικό ρεύμα, ακριβώς στην αριστερή λωρίδα! Όποιος αν ήταν εκεί θα κατέληγε στο νεκροτομείο. Για καλή τύχη πολλών, κανένας εκείνη τη στιγμή δεν ήταν εκεί.
Πραγματικά, βρίσκω ενδιαφέρουσες τις μηχανικές, στιγμιαίες αποφάσεις... Και αυτό, ως προς το τί ή ποιός τις καθοδηγεί ή τις υποδεικνύει; Ο προορισμός και η πορεία. Αίσθηση και διαίσθηση...
Το θέμα της ενέργειας το έχουμε θίξει και στο παρελθόν. Δε χάνεται, μεταλλάσσεται και κάπως μετατρέπεται σε άλλου τύπου ενέργεια. Ας αναλογιστούμε λοιπόν ότι οι άνθρωποι είμαστε νούς, νερό και ενέργεια, μάλλον αστερόσκονης, αλλά σίγουρα πολλών ατόμων απότοκο-αποτελούμαστε από περίπου 7.000.000.000.000.000.000.000.000.000 άτομα-πολλοί συγκάτοικοι μαζεύτηκαν μέσα μας! Ε δε μπορεί, τόση ενέργεια να μη βρίσκει το δρόμο της σε μια άλλη διάσταση ζωής. Πολύ λοιπόν "φοβάμαι" ότι δε "γνωριζόμαστε" τυχαία με τον οποιοδήποτε σημαντικό άλλο στη ζωή που αντιλαμβανόμαστε στο τώρα.
Ανοιχτοί λογαριασμοί και καρμικά μαθήματα του χθές και του αύριο είναι οι σχέσεις μας.
Πόσο μάλλον η αγάπη;
Σε αυτή τη θεωρία δε θα επισυναφθούν αρχεία. Οι φάκελοι μένουν ανοιχτοί και χωρίς παραλήπτη.
Χωρίς αποδείξεις λοιπόν, με αμυντικά όπλα τις αισθήσεις, τις εμπειρίες αγάπης να αντιπαλεύουν τον φόβο και την ανάγκη. Βέβαια, υπάρχουν και τα επιθετικά όπλα όπως οι θρησκείες, τα χρήματα και τα άλλα θεωρητικά κατασκευάσματα, που υιοθετούμε στην πορεία για να γεμίσουμε τα κενά. Κενά μνήμης, κενά ύπαρξης και τα κενά περιεχομένου. Και σε αυτό το σημείο είναι που υπεισέρχονται τα qualia ελλείψει άλλης ιδίας προσέγγισης.
Τέτοιες στιγμές αισθάνομαι ότι γδέρνω το σκοτάδι μου.
Η έκθεση μένει εκτός θέματος, μπορεί και θεάματος. Κατ' επέκταση, μένει η υπερέκθεση που μπορεί να μας κάψει ή να μας θάψει.
Συμπληρωματικότητα-Αναδρομή και Διαδραστικότητα. Οι τρείς νόμοι της κβαντομηχανικής.
Προσωπικά μου θυμίζουν το παιχνίδι που παίζαμε μικροί το πέτρα-ψαλίδι-χαρτί.
Ποιό νικάει ποιό μέσα στην κυκλική έκφραση του χρόνου;
Πρόκληση: Να σπάσουμε τα όρια, με εμπιστοσύνη στη συμπαντική εμπειρία μας, τη συνειδητότητα που στρώνει το δρόμο μέσα από την απλότητα στην "απαλότητα" της αυτογνωσίας και της αρμονίας.
https://www.youtube.com/watch?v=nLN72sR9w0M
Οι αποφάσεις καίνε σαν πυρακτωμένα σίδερα τον μέσα και έξω κόσμο.
Οι γέφυρες κόβονται ή καίγονται;
Ανέβαινα την Πειραιώς με κατεύθυνση προς Αθήνα, συνήθως πατημένη και αριστερά, αυτή τη φορά χαλαρά και δεξιά. Και λίγο πριν το ύψος Χαμοστέρνας, ένα φορτηγό που στο αντίθετο ρεύμα κατά λάθος πήρε παραμάζωμα τον φανοστάτη του μεσαίου διαζώματος, τον πέταξε στο ανοδικό ρεύμα, ακριβώς στην αριστερή λωρίδα! Όποιος αν ήταν εκεί θα κατέληγε στο νεκροτομείο. Για καλή τύχη πολλών, κανένας εκείνη τη στιγμή δεν ήταν εκεί.
Πραγματικά, βρίσκω ενδιαφέρουσες τις μηχανικές, στιγμιαίες αποφάσεις... Και αυτό, ως προς το τί ή ποιός τις καθοδηγεί ή τις υποδεικνύει; Ο προορισμός και η πορεία. Αίσθηση και διαίσθηση...
Το θέμα της ενέργειας το έχουμε θίξει και στο παρελθόν. Δε χάνεται, μεταλλάσσεται και κάπως μετατρέπεται σε άλλου τύπου ενέργεια. Ας αναλογιστούμε λοιπόν ότι οι άνθρωποι είμαστε νούς, νερό και ενέργεια, μάλλον αστερόσκονης, αλλά σίγουρα πολλών ατόμων απότοκο-αποτελούμαστε από περίπου 7.000.000.000.000.000.000.000.000.000 άτομα-πολλοί συγκάτοικοι μαζεύτηκαν μέσα μας! Ε δε μπορεί, τόση ενέργεια να μη βρίσκει το δρόμο της σε μια άλλη διάσταση ζωής. Πολύ λοιπόν "φοβάμαι" ότι δε "γνωριζόμαστε" τυχαία με τον οποιοδήποτε σημαντικό άλλο στη ζωή που αντιλαμβανόμαστε στο τώρα.
Ανοιχτοί λογαριασμοί και καρμικά μαθήματα του χθές και του αύριο είναι οι σχέσεις μας.
Πόσο μάλλον η αγάπη;
Σε αυτή τη θεωρία δε θα επισυναφθούν αρχεία. Οι φάκελοι μένουν ανοιχτοί και χωρίς παραλήπτη.
Χωρίς αποδείξεις λοιπόν, με αμυντικά όπλα τις αισθήσεις, τις εμπειρίες αγάπης να αντιπαλεύουν τον φόβο και την ανάγκη. Βέβαια, υπάρχουν και τα επιθετικά όπλα όπως οι θρησκείες, τα χρήματα και τα άλλα θεωρητικά κατασκευάσματα, που υιοθετούμε στην πορεία για να γεμίσουμε τα κενά. Κενά μνήμης, κενά ύπαρξης και τα κενά περιεχομένου. Και σε αυτό το σημείο είναι που υπεισέρχονται τα qualia ελλείψει άλλης ιδίας προσέγγισης.
Τέτοιες στιγμές αισθάνομαι ότι γδέρνω το σκοτάδι μου.
Η έκθεση μένει εκτός θέματος, μπορεί και θεάματος. Κατ' επέκταση, μένει η υπερέκθεση που μπορεί να μας κάψει ή να μας θάψει.
Συμπληρωματικότητα-Αναδρομή και Διαδραστικότητα. Οι τρείς νόμοι της κβαντομηχανικής.
Προσωπικά μου θυμίζουν το παιχνίδι που παίζαμε μικροί το πέτρα-ψαλίδι-χαρτί.
Ποιό νικάει ποιό μέσα στην κυκλική έκφραση του χρόνου;
Πρόκληση: Να σπάσουμε τα όρια, με εμπιστοσύνη στη συμπαντική εμπειρία μας, τη συνειδητότητα που στρώνει το δρόμο μέσα από την απλότητα στην "απαλότητα" της αυτογνωσίας και της αρμονίας.
https://www.youtube.com/watch?v=nLN72sR9w0M
Σχόλια