Αέρας ευγνωμοσύνης
Έχεις την πολυτέλεια του χρόνου να παρατηρήσεις τις πεταλούδες που πετάνε πλάι σου στα πάρκα ή τα παρτέρια; Εκείνη που με εντυπωσίασε προχθές ήταν μια μαύρη με μπορντοροδοκόκινα αλα Μοιραράκη τελειώματα στα φτερά. Θυμάμαι, σκέφτηκα είχε τρελά κέφια η φύση, μέσα και έξω από το κουκούλι. Το πέταγμα της πεταλούδας βέβαια σήμερα εκλαμβάνεται και εντελώς διαφορετικά, αν συσχετίζεται με τη θεωρία του χάους. Γεγονός που σημαίνει ότι για αυτό που κατέγραψε ο καμένος εγκέφαλος μου σαν ευχάριστη πλέον ανάμνηση, κάπου αλλού γκρεμίστηκε ο κόσμος!
Τα παιδιά του Αστραίου και της Ηούς, όχι τα άστρα, αλλά οι αέρηδες που ο Αίολος κρατούσε και απελευθέρωνε από τους ασκούς του μετά από εντολή του Δία φυσάνε τόσο έξω, αλλά και μέσα. Τότε είναι που για να αντιπαλέψει κανείς τη σφοδρότητα του Βορέα και του Ζέφυρου χρειάζεται να θεωρεί ακλόνητα τα δεδομένα και τις όποιες σταθερές έχει με κόλπο ή κόπο διαμορφώσει. Παρόλο που ξέρει ότι αν φυσήξουν ο Εύρος και ο Νότος θα τα πάρουν και θα τα σηκώσουν όλα και θα επιβεβαιώσουν ότι τα πάντα γίνονται για να αλλάζουν.
Και τι μένει; Και πού βγαίνει;
Η προσπάθεια και το τσάι και η συμπάθεια.
Διαβατάρικα πουλιά, διαβατάρικα παιδιά που προσφέρουν λουλούδια σε δυνάμεις καταστολής. Σε αυτές που όταν κληθούν να περιφρουρήσουν το χώρο, δε διστάζουν να καταφύγουν στα χημικά, κατόπιν εντολής για τα σύνορα και τα συρματοπλέγματα. Στους ανθρώπους και στα παιδιά της απελπισίας που ψάχνοντας μια θέση στον ήλιο βρέθηκαν σε μια άλλη γη, που δεν την καταλαβαίνουν και δε τους καταλαβαίνει. Θύματα όλοι μιας πρακτικής και μιας πολιτικής που θέλει τη γη τους μακροπρόθεσμα για να την εκμεταλλευτεί, όπως ακριβώς και τους ίδιους κάπου αλλού σε τιμή ευκαιρίας. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και σε εμάς που τείνουμε στα άκρα για να βρούμε την άκρη μας.
Έλεος πια με τη σύμπραξη στην υποκρισία.
Αέρα φώναζαν κάποτε όσοι υπερασπίζονταν τα χώματα.
Αέρα σήκω και φύσα. Αέρα ξεσπάθωσε και πάρε μας τα μυαλά, άλλαξε φορά για άλλη μια φορά πριν μας βρει όλους η συμφορά.
Χάρη στο φύσημα του ανέμου, σε ένα σύννεφο με ακαθόριστο σχήμα αλλά χρωματισμένο με το πιο όμορφο ρoζ σαν κι αυτό του Jacomo Pontormo στο Visitation ή το The Deposition from the Cross, σε ένα τραγούδι που ξυπνάει μνήμες μελλοντικές, στην παραλία που άραξες, στους φίλους σου, στον άνθρωπο που ενίοτε χαρακτηρίζεται με την κτητική αντωνυμία σου, στο φτερούγισμα μιας μαύρης πεταλούδας νιώθεις ότι αξίζει να χαμογελάς και να είσαι ευγνώμον που είσαι ακόμα εδώ ζωντανός και διεκδικείς ένα καλύτερο σήμερα. Και ας θέλουν όλοι να σε πείσουν ότι είναι χίμαιρα.
https://www.youtube.com/watch?v=BhttLXBkJvE
Τα παιδιά του Αστραίου και της Ηούς, όχι τα άστρα, αλλά οι αέρηδες που ο Αίολος κρατούσε και απελευθέρωνε από τους ασκούς του μετά από εντολή του Δία φυσάνε τόσο έξω, αλλά και μέσα. Τότε είναι που για να αντιπαλέψει κανείς τη σφοδρότητα του Βορέα και του Ζέφυρου χρειάζεται να θεωρεί ακλόνητα τα δεδομένα και τις όποιες σταθερές έχει με κόλπο ή κόπο διαμορφώσει. Παρόλο που ξέρει ότι αν φυσήξουν ο Εύρος και ο Νότος θα τα πάρουν και θα τα σηκώσουν όλα και θα επιβεβαιώσουν ότι τα πάντα γίνονται για να αλλάζουν.
Και τι μένει; Και πού βγαίνει;
Η προσπάθεια και το τσάι και η συμπάθεια.
Διαβατάρικα πουλιά, διαβατάρικα παιδιά που προσφέρουν λουλούδια σε δυνάμεις καταστολής. Σε αυτές που όταν κληθούν να περιφρουρήσουν το χώρο, δε διστάζουν να καταφύγουν στα χημικά, κατόπιν εντολής για τα σύνορα και τα συρματοπλέγματα. Στους ανθρώπους και στα παιδιά της απελπισίας που ψάχνοντας μια θέση στον ήλιο βρέθηκαν σε μια άλλη γη, που δεν την καταλαβαίνουν και δε τους καταλαβαίνει. Θύματα όλοι μιας πρακτικής και μιας πολιτικής που θέλει τη γη τους μακροπρόθεσμα για να την εκμεταλλευτεί, όπως ακριβώς και τους ίδιους κάπου αλλού σε τιμή ευκαιρίας. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και σε εμάς που τείνουμε στα άκρα για να βρούμε την άκρη μας.
Έλεος πια με τη σύμπραξη στην υποκρισία.
Αέρα φώναζαν κάποτε όσοι υπερασπίζονταν τα χώματα.
Αέρα σήκω και φύσα. Αέρα ξεσπάθωσε και πάρε μας τα μυαλά, άλλαξε φορά για άλλη μια φορά πριν μας βρει όλους η συμφορά.
Χάρη στο φύσημα του ανέμου, σε ένα σύννεφο με ακαθόριστο σχήμα αλλά χρωματισμένο με το πιο όμορφο ρoζ σαν κι αυτό του Jacomo Pontormo στο Visitation ή το The Deposition from the Cross, σε ένα τραγούδι που ξυπνάει μνήμες μελλοντικές, στην παραλία που άραξες, στους φίλους σου, στον άνθρωπο που ενίοτε χαρακτηρίζεται με την κτητική αντωνυμία σου, στο φτερούγισμα μιας μαύρης πεταλούδας νιώθεις ότι αξίζει να χαμογελάς και να είσαι ευγνώμον που είσαι ακόμα εδώ ζωντανός και διεκδικείς ένα καλύτερο σήμερα. Και ας θέλουν όλοι να σε πείσουν ότι είναι χίμαιρα.
https://www.youtube.com/watch?v=BhttLXBkJvE
Σχόλια