Ανάδρομοι & Αναδρομή
Τι παιχνίδια παίζει το μυαλό;!
Σε πείθει για το αλάθητο και τρως σχεδόν αμάσητο σα γλάρος το παραμύθι που πλασάρει και μπορεί να υπερασπίζεται στην εκάστοτε κατάσταση με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπος. Και οι καταστάσεις είναι ρευστές, όπως και οι άνθρωποι, όσο και αν το θέλεις δεν είναι σταθεροί σα βράχοι. Και αυτό επιτείνει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα και παίρνεις σοβαρά και προσωπικά τις αντιδράσεις. Και αυτό δεν είναι υγιές αν το καλοσκεφτείς.
Και θα απολογηθώ σε αυτό το σημείο, για το δεύτερο ενικό, και χωρίς διάθεση να περιαυτολογήσω, αλλά να τοποθετήσω τον τύπον των ήλων θα αλλάξω πρόσωπο, αλλά όχι προσωπείο. Βασικά, το τελευταίο θα το απεκδυθώ για την ακρίβεια, όπως έχω τη τάση τώρα τελευταία να κάνω με τα περισσότερα στοιχεία του εαυτού μου, που αντιλαμβάνομαι ως προβληματικά ή περιττά. Για να φέρω ένα παράδειγμα, κατά την προσέγγιση στο κατώφλι του 50 παρά 3, κατάλαβα ότι η επικριτική και απόλυτη διάθεση που υιοθετούσα σχεδόν κατά κόρον, πιο πολύ με προβλημάτιζε, παρά με προφύλασσε! Κάλλιο αργά παρά ποτέ!
Πλέον, είμαι της άποψης ότι δε χρειάζεται να προσκολλούμαι στη συνήθεια πραγμάτων ή νοοτροπιών που λειτουργούν ανασταλτικά ως προς την εξέλιξη και την προσαρμογή. Αυτό δε σημαίνει έκπτωση αξιών, όπως θεωρούσα παλιότερα, όταν πήγαινα σα το εκκρεμές μονίμως στο άλλο άκρο, αλλά στάση διαλλακτικότητας. Εντάξει ομολογώ ότι θέλει πολύ προσπάθεια συνειδητά να μπαίνω στη διαδικασία αυτής της απόδυσης και κατάδυσης ας μου επιτραπεί, αλλά είναι ζωτικό και ευεργετικό συνάμα. Το να μην παίρνω τόσο στα σοβαρά τον εαυτό μου και τα πράγματα και τους άλλους λειτουργεί απελευθερωτικά. Και πλέον η καθημερινή μου πρόκληση είναι να αποφεύγω αυτή την αυτοπαγίδευση (το σαμποτάζ του εαυτού)!
Η απαλλαγή από θεωρήματα χρόνων, αυτή η πολυτέλεια του ξεβολέματος με φέρνει αντιμέτωπη με δομημένους φόβους, που μέχρι τώρα προτιμούσα να συγκαλύπτω, αν όχι να αποφεύγω και να ρίχνω αλλού το φταίξιμο και την ενοχή. Σε αυτούς τους φόβους, αξίζει να παίζει κανείς όχι αμυντικά, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Να τους αντικρύζει, να τους αποδέχεται και σε τρίτο στάδιο να τους εξοβελίζει. Όπως καταλαβαίνετε, γράφω αυτό το κείμενο γιατί βρίσκομαι μεταξύ σταδίου ειρήνης και φιλίας και περίπου δεύτερου σταδίου, του παναθηναϊκού, όταν και εφόσον πιάσω ολυμπιακό στάδιο θα ενημερώσω, για αποφυγή της όποιας ανησυχίας! ΧΑΗΑΧΑ
Δεν ξέρω αν για αυτή τη νέα τοποθέτηση απέναντι στα πράγματα, φταίνε τα φεγγάρια ή εκείνοι οι ανάδρομοι πλανήτες. Θα μας γελάσω όλους και ειλικρινά δε το θέλω! Αυτό που θέλω είναι ας πούμε ένας εξαγνισμός, όχι εξορκισμός, αλλά να εντοπίσω τη ρίζα του κακού και για αυτό η αναδρομή καθίσταται απαραίτητη. Οι μέθοδοι του διαλογισμού και της έκφρασης ευγνωμοσύνης κατά τα ας πούμε βουδιστικά πρότυπα, ομολογουμένως πολύ επικουρούν. Το σημείο που ακόμα και τώρα κλωτσάει φάλτσα ο εαυτός μου είναι της συγνώμης. Οπότε όταν αφήσω τον Βούδα για να πιάσω όχι τον Κούδα, αλλά την εναρμόνιση με τον Χριστό, θα ενημερώσω και πάλι. Ενδιαμέσως ας πούμε, ότι δεν επικρατεί το χάλι, που εντοπίζω ευρύτερα γύρω μου. Αλλά προσπαθώ ειλικρινά να μη το αφήνω να με επηρεάζει και να με αποσπά.
Ομολογώ ότι αυτή η περίοδος της καραντίνας και τώρα αναστολής, είχε και έχει μια ευεργετική επίδραση και αυτή θέλω να κρατήσω. Και γιατί όχι πάνω της όχι να οικοδομήσω, γιατί από μηχανική και αρχιτεκτονική, πόσο μάλλον από οικοδομικά δηλώνω την παντελή άγνοια μου. Αλλά στα πλαίσια αυτά και στα περιθώρια που προκύπτουν, αυτό που θέλω να δημιουργήσω είναι κάποιες προϋποθέσεις αρμονίας.
Για δες καιρό που διάλεξα! Αν και για να είμαι ειλικρινής, δε τον διάλεξα. Αν ήταν στο χέρι μου, μάλλον ως συνήθως στα πόδια θα το έβαζα και άκρη δε θα έβγαζα. Αλλά έλα που είναι στο μυαλό, ή σε ότι έχει απομένει από αυτό! Τι να πεις;! Απλά, είναι που σαν έτοιμη από καιρό, σα θαρραλέα, αποχαιρετάω όχι την Αλεξάνδρεια, αλλά τους έσω βαρβάρους.
https://www.youtube.com/watch?v=6uqu0bPV3iI
Σε πείθει για το αλάθητο και τρως σχεδόν αμάσητο σα γλάρος το παραμύθι που πλασάρει και μπορεί να υπερασπίζεται στην εκάστοτε κατάσταση με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπος. Και οι καταστάσεις είναι ρευστές, όπως και οι άνθρωποι, όσο και αν το θέλεις δεν είναι σταθεροί σα βράχοι. Και αυτό επιτείνει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα και παίρνεις σοβαρά και προσωπικά τις αντιδράσεις. Και αυτό δεν είναι υγιές αν το καλοσκεφτείς.
Και θα απολογηθώ σε αυτό το σημείο, για το δεύτερο ενικό, και χωρίς διάθεση να περιαυτολογήσω, αλλά να τοποθετήσω τον τύπον των ήλων θα αλλάξω πρόσωπο, αλλά όχι προσωπείο. Βασικά, το τελευταίο θα το απεκδυθώ για την ακρίβεια, όπως έχω τη τάση τώρα τελευταία να κάνω με τα περισσότερα στοιχεία του εαυτού μου, που αντιλαμβάνομαι ως προβληματικά ή περιττά. Για να φέρω ένα παράδειγμα, κατά την προσέγγιση στο κατώφλι του 50 παρά 3, κατάλαβα ότι η επικριτική και απόλυτη διάθεση που υιοθετούσα σχεδόν κατά κόρον, πιο πολύ με προβλημάτιζε, παρά με προφύλασσε! Κάλλιο αργά παρά ποτέ!
Πλέον, είμαι της άποψης ότι δε χρειάζεται να προσκολλούμαι στη συνήθεια πραγμάτων ή νοοτροπιών που λειτουργούν ανασταλτικά ως προς την εξέλιξη και την προσαρμογή. Αυτό δε σημαίνει έκπτωση αξιών, όπως θεωρούσα παλιότερα, όταν πήγαινα σα το εκκρεμές μονίμως στο άλλο άκρο, αλλά στάση διαλλακτικότητας. Εντάξει ομολογώ ότι θέλει πολύ προσπάθεια συνειδητά να μπαίνω στη διαδικασία αυτής της απόδυσης και κατάδυσης ας μου επιτραπεί, αλλά είναι ζωτικό και ευεργετικό συνάμα. Το να μην παίρνω τόσο στα σοβαρά τον εαυτό μου και τα πράγματα και τους άλλους λειτουργεί απελευθερωτικά. Και πλέον η καθημερινή μου πρόκληση είναι να αποφεύγω αυτή την αυτοπαγίδευση (το σαμποτάζ του εαυτού)!
Η απαλλαγή από θεωρήματα χρόνων, αυτή η πολυτέλεια του ξεβολέματος με φέρνει αντιμέτωπη με δομημένους φόβους, που μέχρι τώρα προτιμούσα να συγκαλύπτω, αν όχι να αποφεύγω και να ρίχνω αλλού το φταίξιμο και την ενοχή. Σε αυτούς τους φόβους, αξίζει να παίζει κανείς όχι αμυντικά, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Να τους αντικρύζει, να τους αποδέχεται και σε τρίτο στάδιο να τους εξοβελίζει. Όπως καταλαβαίνετε, γράφω αυτό το κείμενο γιατί βρίσκομαι μεταξύ σταδίου ειρήνης και φιλίας και περίπου δεύτερου σταδίου, του παναθηναϊκού, όταν και εφόσον πιάσω ολυμπιακό στάδιο θα ενημερώσω, για αποφυγή της όποιας ανησυχίας! ΧΑΗΑΧΑ
Δεν ξέρω αν για αυτή τη νέα τοποθέτηση απέναντι στα πράγματα, φταίνε τα φεγγάρια ή εκείνοι οι ανάδρομοι πλανήτες. Θα μας γελάσω όλους και ειλικρινά δε το θέλω! Αυτό που θέλω είναι ας πούμε ένας εξαγνισμός, όχι εξορκισμός, αλλά να εντοπίσω τη ρίζα του κακού και για αυτό η αναδρομή καθίσταται απαραίτητη. Οι μέθοδοι του διαλογισμού και της έκφρασης ευγνωμοσύνης κατά τα ας πούμε βουδιστικά πρότυπα, ομολογουμένως πολύ επικουρούν. Το σημείο που ακόμα και τώρα κλωτσάει φάλτσα ο εαυτός μου είναι της συγνώμης. Οπότε όταν αφήσω τον Βούδα για να πιάσω όχι τον Κούδα, αλλά την εναρμόνιση με τον Χριστό, θα ενημερώσω και πάλι. Ενδιαμέσως ας πούμε, ότι δεν επικρατεί το χάλι, που εντοπίζω ευρύτερα γύρω μου. Αλλά προσπαθώ ειλικρινά να μη το αφήνω να με επηρεάζει και να με αποσπά.
Ομολογώ ότι αυτή η περίοδος της καραντίνας και τώρα αναστολής, είχε και έχει μια ευεργετική επίδραση και αυτή θέλω να κρατήσω. Και γιατί όχι πάνω της όχι να οικοδομήσω, γιατί από μηχανική και αρχιτεκτονική, πόσο μάλλον από οικοδομικά δηλώνω την παντελή άγνοια μου. Αλλά στα πλαίσια αυτά και στα περιθώρια που προκύπτουν, αυτό που θέλω να δημιουργήσω είναι κάποιες προϋποθέσεις αρμονίας.
Για δες καιρό που διάλεξα! Αν και για να είμαι ειλικρινής, δε τον διάλεξα. Αν ήταν στο χέρι μου, μάλλον ως συνήθως στα πόδια θα το έβαζα και άκρη δε θα έβγαζα. Αλλά έλα που είναι στο μυαλό, ή σε ότι έχει απομένει από αυτό! Τι να πεις;! Απλά, είναι που σαν έτοιμη από καιρό, σα θαρραλέα, αποχαιρετάω όχι την Αλεξάνδρεια, αλλά τους έσω βαρβάρους.
https://www.youtube.com/watch?v=6uqu0bPV3iI
Σχόλια