Past Forward
Αρκετά διαπραγματευτήκαμε το θέμα φόβος και ποιότητα ζωής. Ή μήπως όχι; Θα δείξει η πορεία που θα λύσει κάθε απορία.
Για να πας κάπου, πρέπει να κοιτάς που πηγαίνεις. Να απολαμβάνεις τη διαδρομή, να μη ξεχνάς το στόχο, τη λεία και το gps τελευταία. Και αν δε το κοιτάς πρέπει να το ακούς, αλλιώς κάνεις κύκλους και επανακαθορίζεις τα κενά και τα αδιέξοδα.
Αυτό το πολύτιμο μάθημα μου το έχει διδάξει η φύση του σκύλου μου. Ναι ο ταπεινός ζήτουλας, ανεξάρτητα αν υπάρχει φαι στο μπωλ του, όταν κανείς τρώει, θέλει από αυτό το φαγητό, γιατί το ξένο είναι πιο γλυκό. Άξιο απορίας πως οι σκύλοι το ξέρουν αυτό, αλλά το γνωρίζουν! Και όχι μόνο κοιτάει στα μάτια με εκείνο το ικετευτικό βλέμμα, αλλά εστιάζει αυτό που τρως και θέλει να προσγειωθεί στο δικό του στόμα. Σα να του κάνει βουντού, αν έχεις σκύλο, ξέρεις ακριβώς γιατί μιλάω! Μία ματιά γρήγορη σε εσένα, μια πιο βαθιά στη μπουκιά. Ο νόμος της έλξης! Δε μπορεί κάποιος θα είναι ο αδύναμος κρίκος. Και ενδίδεις και αποδίδει το κόλπο του!
Ο σκύλος μου, μου έχει δώσει άλλα τρία πολύτιμα μαθήματα.
1. Το γελοίο μάθημα ότι όταν τον μαλώνεις για κάποια σκανδαλιά και δε σε κοιτάει στα μάτια, αλλά κοιτάει αλλού, πιστεύει ότι σου κρύβεται και έχει κρύψει και το λόγο της έκρηξης. Άρα αργά ή γρήγορα θα σταματήσεις, γιατί δεν υπάρχει λόγος να φωνάζεις.
2. Αν θέλεις όντως να κρύψεις κάτι, πρέπει να το βάλεις κάτω από τη μύτη του άλλου, γιατί είναι το τελευταίο μέρος που θα ψάξει. Άρα αν θέλεις να μείνει κάτι κρυφό, κάν' το όσο πιο φανερά μπορείς.
3. Η αγάπη είναι αδιαπραγμάτευτη. Δεν έχει πως ή pos, δεν έχει γιατί. Γιατί έτσι, εμ πως αλλιώς;
Τα μαθήματα που παίρνω, θέλω να τα βλέπω στην πρακτική τους εφαρμογή και η σύγχρονη πραγματικότητα είναι η πιο εύφορη αρένα διεξαγωγής συμπερασμάτων.
Όσον αφορά το γελοίο μάθημα, βρίσκει εφαρμογή στην πολιτική όπως διεξάγεται παγκοσμίως.
Οι πολιτικοί κλωσώντας το αυγό του Κολόμβου, ποτέ δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του κακού ενός προβλήματος, απεναντίας τα πολλαπλασιάζουν. Οι οικονομικές επιπτώσεις (όταν καίγεται η γούνα σου και το πρόβλημα ουσιαστικά είναι επιβίωσης, σιγά τότε μη σε απασχολήσει το κλίμα για παράδειγμα) και τα περιθώρια επανεκλογής (γιατί στο κάτω κάτω αυτό τους απασχολεί η καρέκλα και η μάσα) μεταθέτουν τόσο τα διλήμματα επιλογών, όσο και τις λύσεις σε άλλη σφαίρα. Δυστυχώς όχι της φαντασίας, αλλά της προάσπισης της ευημερίας των λίγων και των πόλων εις βάρος των πολλών . Αδέσποτες σφαίρες...ή μήπως όχι;
Σχετικά με το δεύτερο μάθημα, εκεί εφαρμόζεται άλλη τεχνική. Η δημιουργία αντιπερισπασμού ταχυδακτυλουργικά. Λοιπόν για να δούμε, τρομολαγνικά διογκώνεις τις διαστάσεις ενός προβλήματος, χρησιμοποιείς την επιστήμη για εγκυρότητα και τα μαζικά μέσα εξημέρωσης για να πείσεις, παρέχεις επιδόματα από κονδύλια απροσδιόριστα ως προς την ύπαρξη και την προέλευση. Μετατοπίζεις την εστία του προβλήματος στον άμεσα ορατό κίνδυνο και όχι στις συνέπειες. Με εκλογικευμένες προφάσεις "προστατεύεις" και περιορίζεις τις ελευθερίες και ιδρυματοποιείς. Για να περάσεις στη θέσπιση για παράδειγμα μιας βασικής παροχής, που αν και εφαρμόστηκε σαν πείραμα για ένα διάστημα στην Φινλανδία (μία από τις πιο χαρούμενες χώρες του πλανήτη), στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε. Ξέχασα κάτι; Α ναι το σκοπό! Την αναδιανομή πλούτου και ρόλων μήπως; Την αλλοτρίωση συνειδήσεων; Τη διευκόλυνση μετάβασης στη ψηφιακή και ρομποτική "εκδημοκρατικοποιημένη" μελλοντική πραγματικότητα; Επι σκοπώ, έτοιμοι, πύρ εξώτερον! Το έμβολο και το εμβόλιο δεν απέχουν πολύ. Τα χωρίζει ένα φωνήεν και δεν είμαστε για τα παρατράγουδα της εξουσίας. Νέα κοινωνικά και όχι μόνο σύμφωνα και είμαστε όλοι σύμφωνοι;
Και τέλος το τρίτο μάθημα ουτοπικό για τους πολλούς και ανεφάρμοστο σχετίζεται και πάλι με το αρχικό, αυτό που προαναφέρθηκε πιο πάνω και δεν είχε αριθμό. Το μάθημα του που θέλει να πάει κάποιος. Η συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε μια παγκοσμιοποιημένη ή ακόμα και οικουμενική συνείδηση. Αλλά είμαστε το ένα που ξεπερνάει τα σύνορα, τις θρησκείες, τους όποιους δοτούς περιορισμούς και προσδιορισμούς, ή τις όποιες δικαιολογίες που μας διαιρούν όπως τα πιστεύω, τα φύλα, τα χρώματα, το χρόνο και τις άλλες γνωστές διαστάσεις. Μία ύπαρξη ενέργειας των δύο που αντί να γίνονται ένα, είναι όλοι και τα πάντα ταυτόχρονα. Αδιαίρετα και αδιαπραγμάτευτα είμαστε η ίδια η αγάπη.
Όχι εκείνη η εγωιστική των προβολών, όχι της ματαιόδοξης συνέχειας, της κτήσης ή της κατάκτησης, αλλά η άνευ όρων και ορίων απόλυτα λυτρωτική αγάπη.
tinataz40
https://www.youtube.com/watch?v=XzZj_I2b4Sk
Για να πας κάπου, πρέπει να κοιτάς που πηγαίνεις. Να απολαμβάνεις τη διαδρομή, να μη ξεχνάς το στόχο, τη λεία και το gps τελευταία. Και αν δε το κοιτάς πρέπει να το ακούς, αλλιώς κάνεις κύκλους και επανακαθορίζεις τα κενά και τα αδιέξοδα.
Αυτό το πολύτιμο μάθημα μου το έχει διδάξει η φύση του σκύλου μου. Ναι ο ταπεινός ζήτουλας, ανεξάρτητα αν υπάρχει φαι στο μπωλ του, όταν κανείς τρώει, θέλει από αυτό το φαγητό, γιατί το ξένο είναι πιο γλυκό. Άξιο απορίας πως οι σκύλοι το ξέρουν αυτό, αλλά το γνωρίζουν! Και όχι μόνο κοιτάει στα μάτια με εκείνο το ικετευτικό βλέμμα, αλλά εστιάζει αυτό που τρως και θέλει να προσγειωθεί στο δικό του στόμα. Σα να του κάνει βουντού, αν έχεις σκύλο, ξέρεις ακριβώς γιατί μιλάω! Μία ματιά γρήγορη σε εσένα, μια πιο βαθιά στη μπουκιά. Ο νόμος της έλξης! Δε μπορεί κάποιος θα είναι ο αδύναμος κρίκος. Και ενδίδεις και αποδίδει το κόλπο του!
Ο σκύλος μου, μου έχει δώσει άλλα τρία πολύτιμα μαθήματα.
1. Το γελοίο μάθημα ότι όταν τον μαλώνεις για κάποια σκανδαλιά και δε σε κοιτάει στα μάτια, αλλά κοιτάει αλλού, πιστεύει ότι σου κρύβεται και έχει κρύψει και το λόγο της έκρηξης. Άρα αργά ή γρήγορα θα σταματήσεις, γιατί δεν υπάρχει λόγος να φωνάζεις.
2. Αν θέλεις όντως να κρύψεις κάτι, πρέπει να το βάλεις κάτω από τη μύτη του άλλου, γιατί είναι το τελευταίο μέρος που θα ψάξει. Άρα αν θέλεις να μείνει κάτι κρυφό, κάν' το όσο πιο φανερά μπορείς.
3. Η αγάπη είναι αδιαπραγμάτευτη. Δεν έχει πως ή pos, δεν έχει γιατί. Γιατί έτσι, εμ πως αλλιώς;
Τα μαθήματα που παίρνω, θέλω να τα βλέπω στην πρακτική τους εφαρμογή και η σύγχρονη πραγματικότητα είναι η πιο εύφορη αρένα διεξαγωγής συμπερασμάτων.
Όσον αφορά το γελοίο μάθημα, βρίσκει εφαρμογή στην πολιτική όπως διεξάγεται παγκοσμίως.
Οι πολιτικοί κλωσώντας το αυγό του Κολόμβου, ποτέ δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του κακού ενός προβλήματος, απεναντίας τα πολλαπλασιάζουν. Οι οικονομικές επιπτώσεις (όταν καίγεται η γούνα σου και το πρόβλημα ουσιαστικά είναι επιβίωσης, σιγά τότε μη σε απασχολήσει το κλίμα για παράδειγμα) και τα περιθώρια επανεκλογής (γιατί στο κάτω κάτω αυτό τους απασχολεί η καρέκλα και η μάσα) μεταθέτουν τόσο τα διλήμματα επιλογών, όσο και τις λύσεις σε άλλη σφαίρα. Δυστυχώς όχι της φαντασίας, αλλά της προάσπισης της ευημερίας των λίγων και των πόλων εις βάρος των πολλών . Αδέσποτες σφαίρες...ή μήπως όχι;
Σχετικά με το δεύτερο μάθημα, εκεί εφαρμόζεται άλλη τεχνική. Η δημιουργία αντιπερισπασμού ταχυδακτυλουργικά. Λοιπόν για να δούμε, τρομολαγνικά διογκώνεις τις διαστάσεις ενός προβλήματος, χρησιμοποιείς την επιστήμη για εγκυρότητα και τα μαζικά μέσα εξημέρωσης για να πείσεις, παρέχεις επιδόματα από κονδύλια απροσδιόριστα ως προς την ύπαρξη και την προέλευση. Μετατοπίζεις την εστία του προβλήματος στον άμεσα ορατό κίνδυνο και όχι στις συνέπειες. Με εκλογικευμένες προφάσεις "προστατεύεις" και περιορίζεις τις ελευθερίες και ιδρυματοποιείς. Για να περάσεις στη θέσπιση για παράδειγμα μιας βασικής παροχής, που αν και εφαρμόστηκε σαν πείραμα για ένα διάστημα στην Φινλανδία (μία από τις πιο χαρούμενες χώρες του πλανήτη), στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε. Ξέχασα κάτι; Α ναι το σκοπό! Την αναδιανομή πλούτου και ρόλων μήπως; Την αλλοτρίωση συνειδήσεων; Τη διευκόλυνση μετάβασης στη ψηφιακή και ρομποτική "εκδημοκρατικοποιημένη" μελλοντική πραγματικότητα; Επι σκοπώ, έτοιμοι, πύρ εξώτερον! Το έμβολο και το εμβόλιο δεν απέχουν πολύ. Τα χωρίζει ένα φωνήεν και δεν είμαστε για τα παρατράγουδα της εξουσίας. Νέα κοινωνικά και όχι μόνο σύμφωνα και είμαστε όλοι σύμφωνοι;
Και τέλος το τρίτο μάθημα ουτοπικό για τους πολλούς και ανεφάρμοστο σχετίζεται και πάλι με το αρχικό, αυτό που προαναφέρθηκε πιο πάνω και δεν είχε αριθμό. Το μάθημα του που θέλει να πάει κάποιος. Η συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε μια παγκοσμιοποιημένη ή ακόμα και οικουμενική συνείδηση. Αλλά είμαστε το ένα που ξεπερνάει τα σύνορα, τις θρησκείες, τους όποιους δοτούς περιορισμούς και προσδιορισμούς, ή τις όποιες δικαιολογίες που μας διαιρούν όπως τα πιστεύω, τα φύλα, τα χρώματα, το χρόνο και τις άλλες γνωστές διαστάσεις. Μία ύπαρξη ενέργειας των δύο που αντί να γίνονται ένα, είναι όλοι και τα πάντα ταυτόχρονα. Αδιαίρετα και αδιαπραγμάτευτα είμαστε η ίδια η αγάπη.
Όχι εκείνη η εγωιστική των προβολών, όχι της ματαιόδοξης συνέχειας, της κτήσης ή της κατάκτησης, αλλά η άνευ όρων και ορίων απόλυτα λυτρωτική αγάπη.
tinataz40
https://www.youtube.com/watch?v=XzZj_I2b4Sk
Σχόλια