Δεν και Ζεν

Όποιος έδεσε το γάιδαρο του, θα ψάχνει το μουλάρι...μέσα του. Και ο άλλος που ψάχνει το δίκιο του, το χάνει με το τρόπο του. Δεν ερχόμαστε εδώ για να έχουμε δίκιο, ούτε για να το βρούμε. Αλλά για να ανακαλύψουμε(αν υπάρχουν) τα όρια του ουρανού μέσα μας και να βρεθούμε. https://www.youtube.com/watch?v=wf1tEMlViLY Τουλάχιστον εγώ εκεί ψάχνω την άκρη. Ανάμεσα. Και πότε ακροβατώ στο ανάθεμα και πότε στο αν. Έτσι κι αλλιώς, δε ψάχνω στο ποτέ την άκρη του ουράνιου τόξου.

Ειλικρινά έχω βαρεθεί τη γκρίνια. Και απο οτι φαίνεται κάποιοι εδώ είναι ακριβώς για αυτό. Για να βαρυγκομούν για την ύπαρξη τους. Έλεος! Και τι πάει να πεί έχω δίκιο; Τί και ποιός κάνει τον καθένα μας κριτή, διαιτητή και δικαστή; Ιδιότητες και χαρακτηριστικά. Αυτά μας ταυτοποιούν; Έχω μια ελιά που είχε και ο μπαμπάς μου και έτσι ξέρω οτι δεν είμαι παιδί του γαλατά. Έχω την ίδια ομάδα αίματος με τη μαμά μου και έτσι ξέρω ποια γραμμή αίματος συνεχίζω. Τον σκύλο μου πριν δεκατέσσερα χρόνια μου τον έκαναν δώρο, αφού τον μάζεψαν από το δρόμο. Έσωσαν ένα αδέσποτο υποτίθεται. Ποιόν από τους δυό μας, δεν ξέρω! Αυτή η χωρίς εγγυήσεις και πιστοποιητικά ύπαρξη με μαθαίνει την άδολη αγάπη. Ο μεγάλος μου αδερφός και η μάνα μας μοιάζουν εξωτερικά και σα χαρακτήρες. Και ενώ μιλάνε την ίδια γλώσσα, δεν είναι σε ομιλούσες βάσεις τουλάχιστον εδώ και τέσσερα χρόνια. Ούτε εκλογές, ούτε ανασχηματισμός, ουτε ο κορωνοιός τους σώζει. Τελικά το να μοιάζεις τόσο πολύ και να σε ενδιαφέρει να έχεις δίκιο, δε σου εξασφαλίζει την ηρεμία και τη συνεννόηση.

  Στην Ηρώων Πολυτεχνείου 64 περίπου, θα δείς έναν άστεγο να κάθεται και δίπλα του ένα σκυλί κολημένο πάνω στη δεξιά του πλευρα και σε τακτά χρονικά διαστήματα το σκυλί σηκώνει το πόδι του το ακουμπάει απλά και απαλά πάνω του σα να τον χαιδεύει ή να τον αγκαλιάζει. Δε μιλάνε την ίδια γλώσσα, αλλά είναι εκεί ο ένας για τον άλλον και μοιράζονται την κοινή τους μοίρα. Αύριο νομίζω αρχίζουν οι εκπτώσεις. Αλλά εγω αποφάσισα να μην κάνω άλλες. Τελευταία, δε χαρίζω κάστανα. Δεν είναι και η εποχή τους άλλωστε. Όσο γίνεται, προσπαθώ να λέω τα πράγματα με το όνομά τους και να μη τα ωραιοποιώ. Φυσικά, αυτό με έχει κάνει δυσάρεστη σε ανθρώπους που με είχαν συνηθίσει διαφορετικά. Μια ζωή διαφορετική. Αντιλαμβάνεσαι πρώτα την έκπληξη, μετά τη δυσαρέσκεια στο βλέμμα και νιώθεις το άβολο στη συμπεριφορά και τις κινήσεις. Και όσο ανακτώ την ισορροπία και τη δύναμη που είχα χρόνια παραχωρήσει και βρίσκω την ηρεμία μου, τόσο ξεβολέυω τους άλλους. Δεν πειράζει. Η φασολάδα πειράζει με τις γνωστές τις επιπτώσεις. Αν οι δικοί σου, ή αυτοί που θεωρούσες δικοί σου, δε μπορούν να σε καταλάβουν και σε καταλαβαίνουν καλύτερα οι ξένοι, σημαίνει απλά οτι υπήρξες κατά βάθος ξένος όχι προς εκείνους, αλλά προς εσένα τον ίδιο. Για το εχθρός δεν ξέρω και δεν παίρνω θέση. Επανατοποθέτηση σε σχέσεις υπό! Ναι το υπόστεγο τρύπησε και μπάζει άλλα δεδομένα και διαμορφώνονται άλλες βάσεις ισορροπίας. Απλά στην εποχή που ζούμε, δεν είναι όλοι διατεθειμένοι να μαθαίνουν, να ξεμαθαίνουν και να ξαναμαθαίνουν τις σχέσεις τους με τους άλλους και τον εαυτό τους. Καλοκαίρι γαρ. Περίεργο καλοκαίρι όμως το φετινό! Καταλυτικό ή ηλεκτρικο. Δεν έχω καταλήξει. Στην πορεία είμαι και απλά ελπίζω να μη μείνω με την απορία. Με ανάσα ή χωρίς, σε αυτό που δίνω πλέον σημασία είναι να ξέρω το λόγο που ανασαίνω. https://www.youtube.com/watch?v=1TI8xPw2aQA .