Λάθη μου σωστά έκαναν φτερά
- Λοιπόν για πες, ο αέρας έφταιγε ή ο Δον Κιχώτης; Τα φτερά σου που πήγαν;
- Θα σε γελάσω αν φταίει η επανάληψη ή εγκατάλειψη. Όπως κι αν έχει η εξέλιξη έχει ως αποτέλεσμα εσύ διπλανέ μου να έχεις γίνει καφέ, όχι στο χρώμα κι εγώ ένα μάτσο ξύλα, αν όχι ένα μάτσο χάλια!
- Τουλάχιστον δίνουμε έμπνευση και ταιριάζουμε στο τοπίο, να κοίτα μας φωτογραφίζουν πάρε πόζα.
Αυτή η πρόζα ήρθε στα αυτιά μου με το φύσημα του ανέμου στην κατηφόρα της Ολύμπου. Και όπως φυσούσε, έτριξε ένα χαμόγελο και ο αριστερά σε τσακίρ κέφι έριξε μία ημιτελή στροφή, σαν τους χορευτές αυτού του άσματος https://www.youtube.com/watch?v=oYLaoWutq2w
Περασμένα ξεχασμένα. Θαυμάζω τους ανθρώπους που με τέτοια ευκολία διαγράφουν το χθες τους και συνεχίζουν δήθεν ατάραχοι την πορεία τους χωρίς απορία. Χμμμ η καρδιά τους το ξέρει! Ναι χτυπάει ακόμα μέσα στο σώμα, αλλά βαθιά για να μην πληγώνεται έχει πέσει σε χειμερία νάρκη. Πόσοι χειμώνες; Αυτά είναι τα αποτελέσματα του σα να πατάς μια θαμμένη νάρκη. Στο Ιράκ το ήξερες ότι υπάρχει ομάδα γυναικών ναρκαλλιευτριών; Ναι και έχουν απενεργοποιήσει 27000 απο το 2016. Τι δε με πιστεύεις; Για δες...
Άστους άλλους να συνεχίζουν τις ατελείωτες πασιέντζες, τα παιχνιδάκια με τα γλυκά και τις λέξεις, ο ναρκαλλιευτής έχει ξεπεραστεί και η ζωή είναι αλλού! Στα απλά, καθημερινά, ήρεμα και μικρά και για κάποιους ασήμαντα που ρίχνουν τη σκιά τους ή μένουν στη σκιά. Έτσι διατηρούνται δροσερά, ότι πρέπει για ένα ανέμελο καλοκαίρι δε βρίσκεις;
Εγώ πάλι ανάποδος άνθρωπος τη βρίσκω αλλιώς. Εκτός εποχής και γραμμής! Άντε να συντονιστούμε και να συμβαδίσουμε. Δεν ξέρω σε τι να αποδώσω αυτή σου τη γενναιοδωρία. Εξακολουθείς να είσαι ή να έχεις μεγάλη καρδιά γεμάτη αγάπη. Στα τυφλά συμφώνησες μπορεί και από περιέργεια να τα πούμε μετά από 4-5 χρόνια και μετά την απόλυτα αμήχανη και άβολη τελευταία μας συνάντηση. Μου έκανες τη χάρη ή πήρα χάρη πάλι δεν κατάλαβα. https://www.youtube.com/watch?v=Q_Mm1O0cx6I
Κατά τα άλλα, κατάλαβα και άκουσα την αγάπη ετεροχρονισμένα όπως πάντα! Είπα τις συγνώμες και τα ευχαριστώ που σου χρωστούσα, να μη μου μείνουν χρέη και υπόλοιπα για το τέλος εποχής και του χρόνου. Όπως κι αν έχει μετά από το σημερινό, αισθάνθηκα ειλικρινά ανάλαφρη σαν παιδί στις εκπτώσεις σε μαγαζί παιχνιδιών. Και η πλάκα είναι ότι αλλάξαμε ρόλους εσύ πλέον στο απόλυτο και εγώ στο παιδικό. Ποιος να μας το έλεγε, τι μας έγραφε;! Μάλιστα στο γύρισμα της ώρας επισήμανα την αλλαγή. Δε θέλω της διαλογής και του καλαθιού. Άλλωστε ξέρω ότι μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται! Από τον ταμία και τους άλλους, από εσένα πάλι...
Για μετά μη με ρωτάς, ζω στο σήμερα και πετάω, αλλά πλέον όχι με δανεικά φτερά. Με τα δικά μου. Ισορροπημένα, άλλωστε η πτήση χαμηλή ή μη είναι θέμα γωνίας και όχι αγωνίας. Τίποτα κρυφό και χωρίς εξαρτήσεις. Και να σου γράψω κάτι τελευταίο; Μου αρέσει έτσι όπως τα έφερα και έγιναν τα πράγματα, από το πουθενά αλλά με τη ροή και την ορμή του αέρα και του νερού και πάλι καλά να λες που δεν το βιάσαμε να γίνει αλλιώς. Πώς; Μα κάπως έτσι https://www.youtube.com/watch?v=Dms06YT2SDk Βλέπεις, θα είχε βάρος. Το τελευταίο που θέλω ειλικρινά είναι να ζω την ελευθερία του φτερού και όχι του μυαλού.
Πάπια, κύκνος, πεταλούδα ποιος ξέρει; Θα δείξει...
Σχόλια