Ετικέτες

Το κλικ και το εκκρεμές



Λατρεύω τη φωτογραφία. Ιδιαίτερα την ασπρόμαυρη αποτύπωση της αντίθεσης που κάνει το φως με τη σκιά. Παλιά, είχα ασχοληθεί ερασιτεχνικά και με μάγευε η όλη διαδικασία: Από την επιλογή του ενσταντανέ μέχρι να βρεθώ μακριά από άλλους περισπασμούς, να κλειστώ στο σκοτεινό θάλαμο με τη λάμπα της κοκκινωπής απόχρωσης να εναλλάσσεται  με το σκοτάδι στα ρυθμισμένα κατάλληλα χρονικά σημεία, πάντα  με την ιδανική μουσική υπόκρουση και μερικές φορές και παρέα, να βάζω τα χέρια μου μέσα στην διπλή "ποδιά" με τα τρύπια μανίκια για να περαστεί το φιλμ στο σπιράλ και μετά στα τυφλά με την αφή να το τοποθετώ στο τανκ χωρίς να το δει φως και καεί. Να κοιτάω με αγωνία τη λεκάνη που βουτηγμένη στο διαλυτικό, θα αποκάλυπτε την πολυπόθητη εικόνα αυτού που τράβηξα.  Η μυρωδιά των χημικών, οι μετρήσεις, οι λεκάνες, οι λαβίδες, τα φιλμ που κρέμονταν, τα χαρτιά, οι λούπες, οι πειραματισμοί εκτύπωσης ένας άλλος κόσμος από όπου όταν έβγαινα, όπως τα μάτια χρειάζονταν κάποια λεπτά να συνηθίσουν ξανά στο φυσικό φως, έτσι και στη διάθεση έπαιρνε ώρα να βγει από τη μαγεία και να μπει στους φυσιολογικούς ρυθμούς. Θυμάμαι ήθελα να στήσω ένα σκοτεινό θάλαμο στο σπίτι... Μη φας, θα σφάξω γλάρο και θα κόψω ραπανάκια για την όρεξη!   
 Τώρα, μου αρέσει περισσότερο να τραβάω. Όχι τα πάθη του Χριστού, αλλά ούτε στην ανηφόρα, αδιαφορώ και για τη μανία των σέλφι. Αυτές μου θυμίζουν τα ελαφάκια του Αι Βασίλη. Ο καθένας φωτογραφίζεται όταν θεωρεί τον εαυτό του στο επιθυμητό του. Αλλά όχι απαραίτητα στην ιδανική στιγμή, αυτή που αξίζει να μείνει αποτυπωμένη στη μοναδικότητα της. Για αυτό άλλωστε οι φωτογραφίες πλέον σπάνια εμφανίζονται ή εκτυπώνονται και απλά αποθηκεύονται, αναρτώνται ή σβήνονται! Τι να γίνει; Όλες οι στιγμές δεν είναι ίδιες. Όπως όλοι οι άνθρωποι δε μένουμε οι ίδιοι. 
Προσωπικά, πέρα από το ότι εγώ τρελαίνομαι που λέει και το τραγούδι, μου αρέσει να εστιάζω και να καδράρω στο αναπάντεχο και  στην έκφραση που αχνοφαίνεται. Για αυτό το προφανές και το στημένο δε με καλύπτει, απλά μου αποκαλύπτει τη σημασία που δίνει ο καθένας στην επιφάνεια. Τα έρμα ποιος τα φυλάει; Το βάρος του φελλού και του ανέφελου μυαλού. Δεν είναι κακό, αλλά εμένα δε με συγκινεί. Πάω παρακάτω... Προσπέραση. Στην εποχή της ταχύτητας, τις περισσότερες φορές συγχρόνως δεν προλαβαίνω να χωνέψω και να αφομοιώσω τις καταστάσεις που βιώνω. Πολυτέλεια ο χρόνος για ενδοσκόπηση, αλλά επειδή ακριβώς μου αξίζει μου τον αφιερώνω! Ναι δε βιάζομαι, όσο παίρνει, τόσο κρατάει. Κι αυτό γιατί προτιμώ να γεμίζουν τα μάτια με ανεξίτηλα χρώματα και εκθαμβωτικές εικόνες και όχι δάκρυα. Όσο λυτρωτικό και αν είναι το δάκρυ, δε βγάζεις άκρη.
Αλλά, αρκετά με τα του κλικ που και σαν περιοδικό στιγμάτισε μια εποχή που πλέον η πορεία στο χρόνο έχει δείξει πόσο επιφανειακή και αναγκαία ανούσια ήταν. Το απαραίτητο διάλειμμα που επειδή εξυπηρέτησε το σκοπό του, έτσι κι αλλιώς πάντα στα διαλείμματα μαθαίναμε τα περισσότερα  από αυτά που μας έχουν μείνει ακόμα και τα ευγνωμονούμε για αυτά, αλλά πάμε για άλλα. 
Πάμε στα εκκρεμή...
Στο σαλόνι του πατρικού υπήρχε το εκκρεμές ρολόι που μου την έσπαγε στη νιοστή, γιατί οι χτύποι του ήταν διαπεραστικοί και στην ώρα και στο μισάωρο τα κουδουνίσματα του ήταν εγκληματικά! Ως εκ θαύματος, είχα καταστεί ο κουρδιστής του. Μέχρι που εξαφάνισα το κλειδί και ηρέμησα! Άγιασε το χέρι μου! Το γεγονός ότι το δωμάτιο μου ήταν ακριβώς πίσω από τον τοίχο που στηριζόταν, μου στερούσε τον ύπνο του δικαίου και φυσικά διαμόρφωνε τους εφιάλτες μου. Με χαρακτηριστικότερο τον ακόλουθο: https://www.youtube.com/watch?v=G8evwxMR5U0
Η θεώρηση της γωνίας της λεπίδας ήταν λανθασμένη! Η αγωνία του αθροίσματος χρόνου και ενέργειας διαμόρφωνε δια της τεθλασμένης μια απατηλή αντανάκλαση προσδοκίας. Αυτή της σωτηρίας!  Συνήθως, η ταλάντωση από τη μία άκρη στην άλλη δεν παίρνει τόσο χρόνο, αλλά ένιωθα τον αδιόρατο σχεδόν πόνο του φόβου. Και έμπαινε σα σφήνα η θεωρία ότι  όλα είναι στο μυαλό. Απλά το θέμα είναι οι σκέψεις που διαλέγει κανείς να εστιάσει.  Focus my dear  όχι σε ονειρικές σκηνές και σκέψεις!
Το εκκρεμές με την σχεδόν υπνωτιστική μονότονη ταλάντωση και τη ματιά να το ακολουθεί αδηφάγα μέχρι να υποκύψει. Βέβαια όχι σε τραύματα, αλλά σε λικνιστικές διαδρομές του μυαλού- της καρδιάς. Η κίνηση του επιβεβαιώνει το αν η γη γυρίζει αν πρόκειται για του Φουκώ, ή την ορμή αν παίρνουμε ως σημείο αναφοράς το εκκρεμές του Νεύτωνα. Σε κάθε περίπτωση, επί της ουσίας οι δυνάμεις που ασκούνται βασίζονται στην έλξη και στη βαρύτητα και αντίστοιχα στο πάθος του λάθους  και ως παρατηρητης υποκύπτω στον πειρασμό του φόβου της  λεπίδας που κατεβαίνει και θα κατεβαίνει  και ως δράστης ζω για την ανατροπή του!

( Δε μπορούσα να κλείσω αυτό το κείμενο παρά με αυτό το επικό τραγούδι, που βασίστηκε στο συνημμένο ως συνδέσμου κείμενο του Πόε και καταλήγει(;) με αυτούς τους μαγικούς στίχους: Ακόμα και αν δεν ακούτε αυτό το είδος μουσικής, ακούστε το μέχρι το τέλος...αξίζει! )

Ετικέτες

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις