Κάπου εδώ και κάπως έτσι
Δεν ξέρω αν ισχύει το κάθε πέρυσι και καλύτερα. Μπουγέλο πλέον δεν παίζουμε, δε σκίζουμε τα βιβλία, όπως στο τέλος των τότε σχολικών χρόνων. Αλλά τα μαθήματα εξακολουθούμε να τα παίρνουμε και να τα δίνουμε. Και ω τι κρίμα χωρίς σκονάκια και η βοήθεια κοινού κατά κόρον λειτουργεί κάπως αποπροσανατολιστικά! Τα περσινά λοιπόν όχι ξινά σταφύλια, αλλά παιδέματα με έμαθαν, να λέω ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο και καλώς βαλμένα ή βαλσαμωμένα θα μένουν στο παρελθόν. Έτσι κι αλλιώς για αυτό κάθε αυτό το χθες δε μπορούμε να κάνουμε κάτι, είναι μέρος της ζωής μας, αλλά το καλό που μας θέλω να μην είναι όλη μας η ζωή! Έτσι λοιπόν, στο βαθμό που δε γινόμαστε εμείς κτήμα ή θύμα του χθες, δε το αφήνουμε να μας καθορίζει το παρόν και το μέλλον. Γιατί εκεί είναι που αξίζει να είμαστε στραμμένοι και όχι στριμμένοι, αντεστραμμένοι ή κατεστραμμένοι. Το παρόν είναι το μόνο που έχουμε για να υλοποιησουμε, το παρελθόν για να το επεξεργαστούμε και το μέλλον για να ονειρευτούμε! Αντιστοιχεί στη χαρακτηριστική αγγλοσαξονική έκφραση: what you own, owns you... Χμμ think twice!
https://www.youtube.com/watch?v=L2LJCTIQbSI Χάμστερ ή casper? Αλήθεια πώς τα πάτε εσείς με τα φαντάσματα του παρελθόντος; Καταδιώκετε ή σας καταδιώκουν; Μοιρασμένοι ρόλοι, όχι σταθεροί;
Μη βιαστείτε να απαντήσετε, γιατί άλλο η άποψη και άλλο το γεγονός!
Μιλώντας για περιστατικά και γεγονότα, πέρυσι σε μια παραλία περίπου στο ηλιοβασίλεμα, ανάμεσα σε άλλες σε μια παρέα τέθηκε η ερώτηση: "Αν ήξερες ότι ήταν η τελευταία μέρα της ζωής σου, τι θα έκανες εκείνη την ημέρα;"
Πολυδιάστατες απαντήσεις! Ευτυχώς στις περισσότερες πρωταγωνίστησε ο έρωτας. Εγώ πάλι παιδί της θεωρίας κατά βάση, που τα παίρνει τοις μετρητοίς, σοβαρά και προσωπικά, το έριξα στη συγνώμη. Αρασέ -Ζετέ mais jamais ramassez! Ζημιά των τζαμιών δηλαδή! Τα βάρη μου μέσα...Αγία Σοφία.
Τώρα που βλέπω τα πράγματα σε άλλη βάση και από άλλο πρίσμα, πλέον έχω συνειδητοποιήσει απόλυτα, ότι κάθε στιγμή μου είναι δυνητικά η τελευταία και για κάθε μέρα που μπορεί να τελειώσει και μπορεί να μην ξημερωθώ, η συγνώμη έχει καταλάβει το σωστό της χώρο μέσα μου. Αυτόν της ευγνωμοσύνης.
Ευγνωμονώ την κάθε ύπαρξη που άφησε το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα στη ψυχή μου.
Ευγνωμονώ για κάθε ματιά, κουβέντα, χαμόγελο, γέλιο, αγκαλιά, χάδι, φιλί, τη γλύκα, την προσοχή, την οδύνη, την πληγή, κλείσιμο ματιού, ερωτική συνεύρεση, μάθημα-πάθημα, για κάθε στιγμή που στον πολύτιμο και λίγο χρόνο που σαν περαστικοί από εδώ διασταυρώθηκαν τα μονοπάτια της ζωής μας.
Με αυτό τον γνώμονα λοιπόν συνεχίζω και στο μέτρο του δυνατού, αντιμετωπίζω τις προκλήσεις και επιζητώ τα περιθώρια που μου αφήνουν οι άλλοι για να δείχνω στην πράξη πλέον τη σημασία της παρουσίας. Και όπου δεν επιτυγχάνεται λόγω μη συγχρονισμού, συχνωτισμού και εγωισμού γιατί όχι της απουσίας. Τι να γίνει σε τέτοιες εξισώσεις η δυαδικότητα είναι προαπαιτούμενο. Το δίπλα και μαζί, το μοίρασμα δηλαδή, θέλει να μη σημαδεύεται η τράπουλα από παιχνίδια εξουσίας. Εφικτό; Για το αποτέλεσμα θα σας παραπέμψω σε άλλους και στο μέλλον.
Άλλωστε, είναι γνωστό ότι σε όσους μάγειρες και αν δώσει κανείς την ίδια συνταγή, το αποτέλεσμα θα διαφέρει. Γιατί άλλος θα κλέψει στο ζύγι των συστατικών λόγω έμπνευσης και άλλος όχι. Αυτό που λέγαν οι παλιές νοικοκυρές, ότι έχει σημασία να βάζει κανείς εκτός από το χεράκι, είναι το μεράκι.
Σχόλια