Υπενθύμιση- Το περίσσιο χαλάει το ίσιο
Αυτές τις μέρες οι λέξεις και οι έννοιες προσωπική ευθύνη και προσωπική φροντίδα έχουν γίνει πολύ της μόδας, πολύφερνες και πολύ φορεμένες. Έτσι κι αλλιώς, τις μέρες του αυτοπεριορισμού και του εγκλεισμού, είναι ευνόητο να τα παίρνει κανείς όλα προσωπικά.
Για το δόκιμο, εκφράζω κάποιες σχετικές επιφυλάξεις!
Τα περισσεύματα του χρόνου μας του προσωπικού και ελεύθερου ισιώνονται από το σίδερο μιας απρόσμενης και αιφνίδιας ιογενούς κατάστασης, που ενέσκηψε για να μας δείξει τα αντίστοιχα συμπτώματα της ευρύτερης κοινωνικής φαινομενικά φυσιολογικής ζωής μας.
Όλοι λένε πως τώρα συναισθάνονται τα ζώα που κρατάμε έγκλειστα σε ζωολογικούς κήπους. Ας σκεφτούμε γιατί τα κρατάμε έγκλειστα; Για να τα θαυμάζουμε και να ερχόμαστε πιο κοντά, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι τα βγάζουμε έξω από το φυσικό τους χώρο.
Υπενθύμιση-Καλέ μου άνθρωπε, η φύση εξακολουθεί να συνεχίζει να ανθίζει και χωρίς εμάς.
Όσο για το φυσικό χώρο...
Χμ όλοι δε βλέπουν την ώρα να γυρίσουν όχι το χρόνο πίσω, αλλά στη συνηθισμένη κανονικότητα. Αλλά, ίσως είναι μια ευκαιρία να σκεφτούμε τι είναι κανονικό και τι όχι. Και ποια η διαφορά μεταξύ του κανονικού και του ουσιαστικού. Για κάποιους μάλλον είναι το επίθετο, για άλλους το ποιητικό αίτιο, για κάποιους τρίτους το αντικείμενο-στόχος, προσωπικά θεωρώ ουσιαστικό όχι τον επιθετικό ή μη προσδιορισμό, αλλά το μοίρασμα του υποκειμένου.
Ξαφνικά, βρισκόμαστε με τόσο χρόνο στη διάθεση μας περιορισμένοι σε ένα όμως χώρο, αυτόν που κατ' επιλογή μας έχουμε την πολυτέλεια να θεωρούμε σπίτι μας. Newsflash: Άλλοι δεν έχουν ούτε αυτό το ζωτικό χώρο! Ας κατανοήσουμε, πόσο πρέπει να ευγνωμονούμε την καλοτυχία μας, ότι σε αυτή τη συγκυρία υπάρχουν τουλάχιστον και οι ηλεκτρονικοί μέθοδοι άμεσης επικοινωνίας και ψυχαγωγίας. Ειλικρινά, δε γνωρίζω τι θα κάναμε τόσοι άνθρωποι χωρίς πρόσβαση στον κυβερνοχώρο. Πού θα μας έβγαζε και πώς θα μας έβγαινε; Από τη μύτη ίσως, μια που μάλλον θα είχαμε βαρέσει μπιέλα.
Υπενθύμιση: Καλέ μου άνθρωπε, σε αυτό που μας συμβαίνει, δε μας θαυμάζει κανείς, μόνο τον εαυτό μας έχουμε, οπότε ας μη βαυκαλιζόμαστε!
Ας το δούμε ανθρώπινα λοιπόν. Ναι δεν είναι επιλογή μας και ως αντιδραστικά πνεύματα μας κακοφαίνεται. Ως ένα βαθμό, αυτή η κατάσταση υποχρεωτικού εγκλεισμού, θυμίζει κάπως την παιδική μας ηλικία.
Αντί των γονιών, είμαστε υπόλογοι σε αριθμούς όπως το 13033 για να βγούμε.
Αντί της εκδήλωσης αγάπης μέσω της σωματικής επαφής, η εκδήλωση της πλέον πρέπει να είναι αποστειρωμένη.
Αντί αντικειμένου εργασίας, οι περισσότεροι που δεν εμπίπτουμε στην κατηγορία της τηλεργασίας, γινόμαστε αντικείμενο εργασίας ειδικών.
Και σημειωτέον, ακόμα δεν έχουμε υποφέρει τις οικονομικές επιπτώσεις της όλης αυτής κατάστασης!
Το θέμα είναι να απασχολούμαστε δημιουργικά στο μεσοδιάστημα. όσο και αν κρατήσει αυτό.
Όσο και αν ευνοημένοι από όλο αυτό, βγαίνουν και θα βγουν τα σούπερ μάρκετ, οι ντελιβεράδες και οι ψυχολόγοι-ψυχίατροι.
Τι να πουν και αυτοί που παίρνουν το δρόμο χωρίς επιστροφή; Ο εδώ μέχρι τώρα αριθμός τους ανεβαίνει, 53 λέει σήμερα. Αλλά όπως είπε και ο κύριος Σωτήρης, ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση στην ακατάλληλη χώρα, δεν είναι απλοί αριθμοί αντιστοιχούν στο συγγενή κάποιου από εμάς.
Ας είναι, όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί, θα το αντέξουμε σαν παιχνίδι που οι κανόνες του καταρτίζονται καθοδόν. Απλά ας καταλάβουμε, ότι το παιχνίδι αυτό αντιστοιχεί στο ταξίδι μέσα μας.
Με λίγα λόγια, μήπως να εστιάσουμε στην όλη κατάσταση σα μια ευκαιρία και όχι σαν εμπόδιο;
Μια ευκαιρία για τη θέσπιση κοινωνικής ευθύνης με συναισθηματική εγγύτητα;
Υπενθύμιση- Καλέ μου άνθρωπε, όταν ήσουν παιδί, η φαντασία ήταν η διέξοδος και η λύση!
https://www.youtube.com/watch?v=6ju3WLo5vvc
Για το δόκιμο, εκφράζω κάποιες σχετικές επιφυλάξεις!
Τα περισσεύματα του χρόνου μας του προσωπικού και ελεύθερου ισιώνονται από το σίδερο μιας απρόσμενης και αιφνίδιας ιογενούς κατάστασης, που ενέσκηψε για να μας δείξει τα αντίστοιχα συμπτώματα της ευρύτερης κοινωνικής φαινομενικά φυσιολογικής ζωής μας.
Όλοι λένε πως τώρα συναισθάνονται τα ζώα που κρατάμε έγκλειστα σε ζωολογικούς κήπους. Ας σκεφτούμε γιατί τα κρατάμε έγκλειστα; Για να τα θαυμάζουμε και να ερχόμαστε πιο κοντά, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι τα βγάζουμε έξω από το φυσικό τους χώρο.
Υπενθύμιση-Καλέ μου άνθρωπε, η φύση εξακολουθεί να συνεχίζει να ανθίζει και χωρίς εμάς.
Όσο για το φυσικό χώρο...
Χμ όλοι δε βλέπουν την ώρα να γυρίσουν όχι το χρόνο πίσω, αλλά στη συνηθισμένη κανονικότητα. Αλλά, ίσως είναι μια ευκαιρία να σκεφτούμε τι είναι κανονικό και τι όχι. Και ποια η διαφορά μεταξύ του κανονικού και του ουσιαστικού. Για κάποιους μάλλον είναι το επίθετο, για άλλους το ποιητικό αίτιο, για κάποιους τρίτους το αντικείμενο-στόχος, προσωπικά θεωρώ ουσιαστικό όχι τον επιθετικό ή μη προσδιορισμό, αλλά το μοίρασμα του υποκειμένου.
Ξαφνικά, βρισκόμαστε με τόσο χρόνο στη διάθεση μας περιορισμένοι σε ένα όμως χώρο, αυτόν που κατ' επιλογή μας έχουμε την πολυτέλεια να θεωρούμε σπίτι μας. Newsflash: Άλλοι δεν έχουν ούτε αυτό το ζωτικό χώρο! Ας κατανοήσουμε, πόσο πρέπει να ευγνωμονούμε την καλοτυχία μας, ότι σε αυτή τη συγκυρία υπάρχουν τουλάχιστον και οι ηλεκτρονικοί μέθοδοι άμεσης επικοινωνίας και ψυχαγωγίας. Ειλικρινά, δε γνωρίζω τι θα κάναμε τόσοι άνθρωποι χωρίς πρόσβαση στον κυβερνοχώρο. Πού θα μας έβγαζε και πώς θα μας έβγαινε; Από τη μύτη ίσως, μια που μάλλον θα είχαμε βαρέσει μπιέλα.
Υπενθύμιση: Καλέ μου άνθρωπε, σε αυτό που μας συμβαίνει, δε μας θαυμάζει κανείς, μόνο τον εαυτό μας έχουμε, οπότε ας μη βαυκαλιζόμαστε!
Ας το δούμε ανθρώπινα λοιπόν. Ναι δεν είναι επιλογή μας και ως αντιδραστικά πνεύματα μας κακοφαίνεται. Ως ένα βαθμό, αυτή η κατάσταση υποχρεωτικού εγκλεισμού, θυμίζει κάπως την παιδική μας ηλικία.
Αντί των γονιών, είμαστε υπόλογοι σε αριθμούς όπως το 13033 για να βγούμε.
Αντί της εκδήλωσης αγάπης μέσω της σωματικής επαφής, η εκδήλωση της πλέον πρέπει να είναι αποστειρωμένη.
Αντί αντικειμένου εργασίας, οι περισσότεροι που δεν εμπίπτουμε στην κατηγορία της τηλεργασίας, γινόμαστε αντικείμενο εργασίας ειδικών.
Και σημειωτέον, ακόμα δεν έχουμε υποφέρει τις οικονομικές επιπτώσεις της όλης αυτής κατάστασης!
Το θέμα είναι να απασχολούμαστε δημιουργικά στο μεσοδιάστημα. όσο και αν κρατήσει αυτό.
Όσο και αν ευνοημένοι από όλο αυτό, βγαίνουν και θα βγουν τα σούπερ μάρκετ, οι ντελιβεράδες και οι ψυχολόγοι-ψυχίατροι.
Τι να πουν και αυτοί που παίρνουν το δρόμο χωρίς επιστροφή; Ο εδώ μέχρι τώρα αριθμός τους ανεβαίνει, 53 λέει σήμερα. Αλλά όπως είπε και ο κύριος Σωτήρης, ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση στην ακατάλληλη χώρα, δεν είναι απλοί αριθμοί αντιστοιχούν στο συγγενή κάποιου από εμάς.
Ας είναι, όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί, θα το αντέξουμε σαν παιχνίδι που οι κανόνες του καταρτίζονται καθοδόν. Απλά ας καταλάβουμε, ότι το παιχνίδι αυτό αντιστοιχεί στο ταξίδι μέσα μας.
Με λίγα λόγια, μήπως να εστιάσουμε στην όλη κατάσταση σα μια ευκαιρία και όχι σαν εμπόδιο;
Μια ευκαιρία για τη θέσπιση κοινωνικής ευθύνης με συναισθηματική εγγύτητα;
Υπενθύμιση- Καλέ μου άνθρωπε, όταν ήσουν παιδί, η φαντασία ήταν η διέξοδος και η λύση!
https://www.youtube.com/watch?v=6ju3WLo5vvc
Σχόλια