Στάσου μύγδαλα!
Μέχρι τώρα θεωρούσα ότι ζω στην κοινωνία των δαχτύλων και ειδικότερα του αντίχειρα. Μια που για να επιδοκιμάσει κανείς κάτι τον υψώνει, για να σκρολάρει σελίδα τον χρησιμοποιεί πάνω ή κάτω, όπως και για να πατήσει οποιοδήποτε κουμπί αποτελεί την πρώτη πιθανότερη επιλογή.
Όμως τώρα τελευταία, αναρωτιέμαι περισσότερο για το αν ζω μεγάλες στιγμές και που τις ζώ;
Σε αυτή την απορία συμβάλει το σύγχρονο κοίταγμα "κλειδαρότρυπας" της εικονικής μας υπόστασης.
Η μεταπτυχιακή μου εργασία τη δεκαετία του 90 ήταν για την εποχή της φουτουριστική. Τότε υπήρχε μόνο το πράσινο ανθρωπάκι του MSN και το θέμα της αφορούσε τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και την αλληλεπίδραση των ηλεκτρονικών υπολογιστών και γενικότερα των τεχνολογικών επιτευγμάτων στα κοινωνικά πλαίσια που θα προέκυπταν. Όπως καταλαβαίνετε, η εξέλιξη των πραγμάτων ξεπέρασε ως ένα σημείο τα τότε συμπεράσματα. Και που είμαστε ακόμα δηλαδή...
Ναι μεν είχαμε υποθέσει την ύπαρξη "avatars"-τύπου προφίλ, αλλά δεν είχαμε προβλέψει τοίχους! Ομολογώ, ότι η καθοριστική υπαρξιακή ματαιοδοξία που μας διακρίνει στην πλειοψηφία μας, όσον αφορά τις αναρτήσεις μας, ξεπέρασε την εκτίμηση ότι θα μεταφερθεί η έξω κοινωνία, μέσα στην οθόνη. Ή μήπως όχι; Πόση ενέργεια, προσοχή και χρόνο δίνουμε στην εικονική μας ύπαρξη για σκεφτείτε. Και από τα προαναφερόμενα πως τα διαθέτουμε για την "παρακολούθηση" άλλων και ιδιαίτερα των ατόμων που μας ενδιαφέρουν. Και αν καταλήξουμε στην παραδοχή ότι ναι διαθέτουμε ας πούμε κάποιο χι χρόνο, είναι από περιέργεια ή πως να το θέσω από αδηφάγα ικανοποίηση . Με τον όρο αδηφάγα ικανοποίηση εννοώ το να "είσαι" σε επαφή με κάποιον από το παρελθόν, ή ακόμα και από το μέλλον χωρίς να έρχεσαι σε επικοινωνία, απλά για να ακολουθείς το πως είναι η ζωή του όποιου κάποιου.
Αλλά μήπως ξεχνάμε δύο σημαντικές παραμέτρους;
Πρώτον, ότι η ζωή που εκτυλίσσεται μέσω αναρτήσεων, είναι ουσιαστικά η ζωή όπως ο καθένας από μας επιλέγει να την παρουσιάζει και μπορεί να απέχει κατά πολύ από την ουσιαστική ζωή μας.
Και δεύτερον, ότι με την επιλογή της προβολής κώδικα σελίδας,(Δεξί κλικ, Ctrl+U) πλέον ο καθένας έχει τη δυνατότητα να δει από ποιον παρακολουθείται και άλλες συναρπαστικές λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα πόση ώρα μπορεί να πάρει σε κάποιον να σκρολάρει από μία ανάρτηση σε άλλη και τα σχετικά. Πόση ώρα προβλήθηκε μία διαφήμιση στην "προσωπική" του σελίδα και αν υπήρξε αλληλεπίδραση.
Και αν σκεφτούμε ότι όλα αυτά τα παρέχουμε σαν πληροφορία οικειοθελώς, το βρίσκω το λιγότερο Οργουελικά συνενοχικό. Μου φαίνεται ότι το εν λόγω κείμενο θα κλείσει σπίτια!
Άρα μήπως ζούμε την εποχή της συνενοχής και όχι της επικοινωνίας;
Ο συναρπαστικός κόσμος των αλγορίθμων και των κωδικών ανοίγεται μπροστά μας, αν όχι μέσα μας...ακόμα!
Και αν οι μέχρι τώρα αναφορές δε σας πείθουν. Θα φέρω κάποια παραδείγματα:
1. Παράδειγμα α (από το ανώδυνο). Rss.
Μου είχε κάνει κατάπληξη το γεγονός ότι δεν προλάβαινα να αναρτήσω ένα κείμενο ανεξαρτήτου ώρας και κατάφερνε ευθύς εξαρχής να αποκτά θεάσεις. Το τηλε δε το βάζω θα ήταν καταχρηστικό! ΧΑΗΑΧΑ
Ενημέρωση για όσους το χρησιμοποιούν στο συγκεκριμένο blog: Μη βιάζεστε, τα κείμενα δε τα στέλνω σε εφημερίδα, τα χτενίζω και εκ των υστέρων. Η ανάρτηση γράφεται σε λευκό επεξεργαστή και δεν καταφεύγω στην προεπισκόπηση, πρώτον για να μη στερηθώ τη διαλεκτική έκπληξη μου ως αναγνώστης και δεύτερον για να μείνω πάντα εραστής αυτού που κάνω.
Πως ήταν τα παιδιά που ξεκινούσαν αξημέρωτα για το σχολείο και ως εκ θαύματος πάντα κατάφερναν να μπαίνουν στη γραμμή ή στη τάξη καθυστερημένα; Κι αυτό γιατί έκαναν στάσεις στο γήπεδο, στο φούρνο ή στο δασάκι πριν το πρώτο κουδούνι. Ε κάπως έτσι! Σχολικό κατάλοιπο, μια που καταλήψεις τότε δεν, οπότε αποδίδεται στην καταπιεσμένη επαναστατικότητα της νιότης. Είμαι περίεργη η αντίστοιχη καταπιεσμένη επαναστατικότητα της καραντίνας τι κατάλοιπα θα βγάλει!
2. Παράδειγμα β (από το βουρ στον πατσά) Το παιδί
Πλέον ο στοχοποιημένος αποδέκτης των διαφημίσεων δεν είναι το γυναικείο φύλλο, όπως στο παρελθόν, αλλά τα παιδιά και τα ανήλικα που βαριούνται και πολύ εύκολα, αλλά και τα αιώνια παιδιά! Αμφιβάλετε; Πότε παίξατε τελευταία ηλεκτρονικά παιχνίδια ή είδατε τηλεόραση; Έχετε παρατηρήσει τις διαφημίσεις που "τρέχουν" ενδιάμεσα στις οθόνες; Πειραματιστείτε και αντιληφθείτε!
Όπως ανέφερε ο Ρόμπερτ Ράιχ, ανάμεσα σε άλλα στο ντοκυμαντερ του Νέτφλιξ," Καπιταλισμός για τους πολλούς όχι για τους λίγους", επί θητείας του ως υπουργού Εργασίας στην τότε κυβέρνηση του Μπίλ Κλίντον, είχε προσπαθήσει με νομοθετική ρύθμιση να αντιταχθεί σε αυτή τη νέα τάση που είχε ως στόχο διαφήμισης, τα παιδιά. Αλλά, τα συμφέροντα γαρ, γαργαλάνε τσέπες, οι αντιστάσεις κάμφθηκαν και τώρα πλέον είναι η νόρμα. Και η τραγωδία μας μαζί!
Και όλα αυτά που απευθύνονται; Στην αμυγδαλή που καθορίζει τη συναισθηματική μας νοημοσύνη. Για να προσεγγιστεί όμως, θα χρειαστεί και δεύτερο κείμενο, λόγω της έκτασης του παρόντος.
Πάλι δε με πιστεύετε; Θα σας παραπέμψω στο ακόλουθο βίντεο ιδιαίτερα από το 5.28 και μετά.
I'll be back!
https://www.youtube.com/watch?v=0oGHdenErCU
Όμως τώρα τελευταία, αναρωτιέμαι περισσότερο για το αν ζω μεγάλες στιγμές και που τις ζώ;
Σε αυτή την απορία συμβάλει το σύγχρονο κοίταγμα "κλειδαρότρυπας" της εικονικής μας υπόστασης.
Η μεταπτυχιακή μου εργασία τη δεκαετία του 90 ήταν για την εποχή της φουτουριστική. Τότε υπήρχε μόνο το πράσινο ανθρωπάκι του MSN και το θέμα της αφορούσε τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και την αλληλεπίδραση των ηλεκτρονικών υπολογιστών και γενικότερα των τεχνολογικών επιτευγμάτων στα κοινωνικά πλαίσια που θα προέκυπταν. Όπως καταλαβαίνετε, η εξέλιξη των πραγμάτων ξεπέρασε ως ένα σημείο τα τότε συμπεράσματα. Και που είμαστε ακόμα δηλαδή...
Ναι μεν είχαμε υποθέσει την ύπαρξη "avatars"-τύπου προφίλ, αλλά δεν είχαμε προβλέψει τοίχους! Ομολογώ, ότι η καθοριστική υπαρξιακή ματαιοδοξία που μας διακρίνει στην πλειοψηφία μας, όσον αφορά τις αναρτήσεις μας, ξεπέρασε την εκτίμηση ότι θα μεταφερθεί η έξω κοινωνία, μέσα στην οθόνη. Ή μήπως όχι; Πόση ενέργεια, προσοχή και χρόνο δίνουμε στην εικονική μας ύπαρξη για σκεφτείτε. Και από τα προαναφερόμενα πως τα διαθέτουμε για την "παρακολούθηση" άλλων και ιδιαίτερα των ατόμων που μας ενδιαφέρουν. Και αν καταλήξουμε στην παραδοχή ότι ναι διαθέτουμε ας πούμε κάποιο χι χρόνο, είναι από περιέργεια ή πως να το θέσω από αδηφάγα ικανοποίηση . Με τον όρο αδηφάγα ικανοποίηση εννοώ το να "είσαι" σε επαφή με κάποιον από το παρελθόν, ή ακόμα και από το μέλλον χωρίς να έρχεσαι σε επικοινωνία, απλά για να ακολουθείς το πως είναι η ζωή του όποιου κάποιου.
Αλλά μήπως ξεχνάμε δύο σημαντικές παραμέτρους;
Πρώτον, ότι η ζωή που εκτυλίσσεται μέσω αναρτήσεων, είναι ουσιαστικά η ζωή όπως ο καθένας από μας επιλέγει να την παρουσιάζει και μπορεί να απέχει κατά πολύ από την ουσιαστική ζωή μας.
Και δεύτερον, ότι με την επιλογή της προβολής κώδικα σελίδας,(Δεξί κλικ, Ctrl+U) πλέον ο καθένας έχει τη δυνατότητα να δει από ποιον παρακολουθείται και άλλες συναρπαστικές λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα πόση ώρα μπορεί να πάρει σε κάποιον να σκρολάρει από μία ανάρτηση σε άλλη και τα σχετικά. Πόση ώρα προβλήθηκε μία διαφήμιση στην "προσωπική" του σελίδα και αν υπήρξε αλληλεπίδραση.
Και αν σκεφτούμε ότι όλα αυτά τα παρέχουμε σαν πληροφορία οικειοθελώς, το βρίσκω το λιγότερο Οργουελικά συνενοχικό. Μου φαίνεται ότι το εν λόγω κείμενο θα κλείσει σπίτια!
Άρα μήπως ζούμε την εποχή της συνενοχής και όχι της επικοινωνίας;
Ο συναρπαστικός κόσμος των αλγορίθμων και των κωδικών ανοίγεται μπροστά μας, αν όχι μέσα μας...ακόμα!
Και αν οι μέχρι τώρα αναφορές δε σας πείθουν. Θα φέρω κάποια παραδείγματα:
1. Παράδειγμα α (από το ανώδυνο). Rss.
Μου είχε κάνει κατάπληξη το γεγονός ότι δεν προλάβαινα να αναρτήσω ένα κείμενο ανεξαρτήτου ώρας και κατάφερνε ευθύς εξαρχής να αποκτά θεάσεις. Το τηλε δε το βάζω θα ήταν καταχρηστικό! ΧΑΗΑΧΑ
Ενημέρωση για όσους το χρησιμοποιούν στο συγκεκριμένο blog: Μη βιάζεστε, τα κείμενα δε τα στέλνω σε εφημερίδα, τα χτενίζω και εκ των υστέρων. Η ανάρτηση γράφεται σε λευκό επεξεργαστή και δεν καταφεύγω στην προεπισκόπηση, πρώτον για να μη στερηθώ τη διαλεκτική έκπληξη μου ως αναγνώστης και δεύτερον για να μείνω πάντα εραστής αυτού που κάνω.
Πως ήταν τα παιδιά που ξεκινούσαν αξημέρωτα για το σχολείο και ως εκ θαύματος πάντα κατάφερναν να μπαίνουν στη γραμμή ή στη τάξη καθυστερημένα; Κι αυτό γιατί έκαναν στάσεις στο γήπεδο, στο φούρνο ή στο δασάκι πριν το πρώτο κουδούνι. Ε κάπως έτσι! Σχολικό κατάλοιπο, μια που καταλήψεις τότε δεν, οπότε αποδίδεται στην καταπιεσμένη επαναστατικότητα της νιότης. Είμαι περίεργη η αντίστοιχη καταπιεσμένη επαναστατικότητα της καραντίνας τι κατάλοιπα θα βγάλει!
2. Παράδειγμα β (από το βουρ στον πατσά) Το παιδί
Πλέον ο στοχοποιημένος αποδέκτης των διαφημίσεων δεν είναι το γυναικείο φύλλο, όπως στο παρελθόν, αλλά τα παιδιά και τα ανήλικα που βαριούνται και πολύ εύκολα, αλλά και τα αιώνια παιδιά! Αμφιβάλετε; Πότε παίξατε τελευταία ηλεκτρονικά παιχνίδια ή είδατε τηλεόραση; Έχετε παρατηρήσει τις διαφημίσεις που "τρέχουν" ενδιάμεσα στις οθόνες; Πειραματιστείτε και αντιληφθείτε!
Όπως ανέφερε ο Ρόμπερτ Ράιχ, ανάμεσα σε άλλα στο ντοκυμαντερ του Νέτφλιξ," Καπιταλισμός για τους πολλούς όχι για τους λίγους", επί θητείας του ως υπουργού Εργασίας στην τότε κυβέρνηση του Μπίλ Κλίντον, είχε προσπαθήσει με νομοθετική ρύθμιση να αντιταχθεί σε αυτή τη νέα τάση που είχε ως στόχο διαφήμισης, τα παιδιά. Αλλά, τα συμφέροντα γαρ, γαργαλάνε τσέπες, οι αντιστάσεις κάμφθηκαν και τώρα πλέον είναι η νόρμα. Και η τραγωδία μας μαζί!
Και όλα αυτά που απευθύνονται; Στην αμυγδαλή που καθορίζει τη συναισθηματική μας νοημοσύνη. Για να προσεγγιστεί όμως, θα χρειαστεί και δεύτερο κείμενο, λόγω της έκτασης του παρόντος.
Πάλι δε με πιστεύετε; Θα σας παραπέμψω στο ακόλουθο βίντεο ιδιαίτερα από το 5.28 και μετά.
I'll be back!
https://www.youtube.com/watch?v=0oGHdenErCU
Σχόλια