Disclaimer: mark as unread
https://www.youtube.com/watch?v=rEJtaPBITZw
Με δοκιμάζεις;
Τι ήμουν; Τα φτερά σου για λίγο;
Τι έχω γίνει; Το ρούχο που με τρελό ενθουσιασμό δοκίμασες να φορέσεις, αλλά τρύπησε και το βάλες στον κόκκινο κάδο ανακύκλωσης;
Τι απέγινα; Το νερό της θάλασσας το καλοκαίρι, που μπαίνεις μέχρι ένα σημείο για να συνηθίσει η καρδιά τη θερμοκρασία και να μη σταματήσει;
Πρόταση: Να μπαίνεις μια και έξω, βουτιά στα βαθιά, χρειάζεσαι την αναζωογόνηση! Εγκεφάλου ή καρδιάς; Μη με ρωτάς! Δεν κάνω μεταμοσχεύσεις.
Αν θέλεις να μείνεις στην επιφάνεια πάλι, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου. Μη διαβάσεις παρακάτω!
Άλλο το πάθος και άλλο η ανισορροπία. Στο μυαλό σου επικρατεί τέτοια εκλογικευμένη σύγχυση, που τα έχεις εξισώσει σαν να είναι ενωμένες χρωματιστές πλαστελίνες. Και ανάλογα πλάθεις όχι κατά το δοκούν, αλλά κατ' ανάγκη αυτό που μπορείς να χειριστείς μέχρι το μέγιστο σημείο αντοχής σου. Δεν είσαι ή είναι για παραπάνω. Υπάρχει και ένα άλφα επίπεδο... Αυτό που σου εξασφαλίζει η τόνωση της αδρεναλίνης, σαν ένα φιξάκι θα το πάρεις και άντε γεια Παναγιά. Διάρκεια δεν ενέχεται, για αυτό έχουμε από-χωρισμούς και τις ώρες κοινής ησυχίας για τη διατήρηση της τάξης και της ασφάλειας. Ανούσια παιχνίδια εξουσίας. Αναρωτιέσαι γιατί προσελκύεις τύπους ανθρώπων που δε στέκουν και δε σου στέκονται. Δεν αφήνεις παραπάνω χώρο. Δε δίνεις παραπάνω χρόνο. Δε δίνεσαι και δεν αφήνεσαι τα έχεις περάσει αυτά και κόστισαν. Και ποιος ήταν εκεί για να πληρώσει το μάρμαρο; Οι δικοί σου μα κυρίως ο εαυτός σου! Και έδωσες την ποτέ ξανά υπόσχεση. Δεν ξανά περνάμε τέτοιο δράμα, δε σε αξίζει μανάμ. Για αυτό έγινες εσύ το δράμα και η δόξα του μαζί, που αντιστοιχεί σε τοξικότητα. Αυτή σε περιβάλλει και σε τρέφει και ανατρέφει την άμυνα του εγωισμού σου. Και σε όλα αυτά, συμβάλλει η ώσμωση στην πράξη. Ενίοτε, βρίσκεις κάποια φιλαράκια, που τους πείθει το πλασμένο παραμύθι σου, που έτσι κι αλλιώς πιστεύεις και είσαι το πρώτο θύμα του. Γιατί κάθε δράστης, είναι πρώτα θύμα του εαυτού του. Αλλιώς δε γίνεται να το υπερασπιστείς. Γιατί με την αλλαγή του αέρα και της εποχής όπως τα φύλλα πέφτουν, οι φίλοι σκορπίζουν. Και έτσι επιβεβαιώνεις ότι δεν αξίζουν. Γιατί αν άξιζαν θα έμεναν! Σωστά; Όμως, δεν είσαι για τέτοιες εξαρτήσεις και έτσι δεν προκύπτουν οι όποιες αντιρρήσεις! Στη συνέχεια, γίνεσαι ο ξεχωριστός κανένας ή καθένας και σιωπηλά κάνεις τη θυσία των αμνών στο βωμό της ανισορροπίας για να το επιβεβαιώσεις.
Κάποιοι δεν εμπιστεύονται τους ανθρώπους που δε τρώνε το βράδυ, ή που βγάζουν το πανεπιστήμιο ή οποιαδήποτε άλλη δέσμευση αναλαμβάνουν στην ώρα της. Και φυσικά δεν είναι εκείνοι οι ίδιοι.
Εγώ δεν εμπιστεύομαι τα άτομα, που δεν έχουν τους σταθερούς τους ανθρώπους από τα παλιά. Εκείνους που δεν έχουν συγχωρέσει τους εαυτούς τους και δεν τους έχουν συγχωρέσει οι άλλοι. Εκείνους που δεν πονούν. Εκείνους που το' χουν και στο λένε. Αυτούς που δε θέλουν να ξανά πονέσουν και δε το μετανιώνουν. Τα σκληρά καρύδια! Γιατί κάτι τέτοιο δείχνει, ότι κάτι κρύβουν. Θες συγκαλυμένο θέμα έλλειψης αυτοπεποίθησης; Θες φόβο ευαλωτότητας; Θες εθελοτυφλία; Θες κάποιο πιο σκοτεινό παρελθόν για το οποίο έχουν πειστεί ότι είναι υπεύθυνοι;
Τι θες;
Μια δοκιμή θα σε πείσει.
Ο δρόμος ανοικτός και φυσικά τα σκυλιά δεμένα. Ξέρεις το δρόμο και που είναι η πόρτα...
Δε με δαμάζεις.
Δεν είμαι η drama queen του σπασμένου καθρέφτη. Δε θέλω να γίνω ο επίδεσμος της πληγής σου.
Δε θέλω να πιστεύω στις δυνατότητες σου. Δε θέλω να πιστεύω στο απίστευτο. Δε θέλω να έχω μεγάλες προσδοκίες, οδηγούν σε μεγάλες αυταπάτες. Δε θέλω να σε βλέπω, όπως σε βλέπουν τα μάτια της ψυχής μου. Δε φτάνει να θέλω μόνο. Δε θέλω άλλο. Δε θέλω να θέλω...πια.
(Τα πρόσωπα του κειμένου είναι εναλλασσόμενα σα τα ρεύματα, γιατί έτσι συναντιούνται τα μεγάλα πνεύματα).
tinataz40
https://www.youtube.com/watch?v=krxU5Y9lCS8
Με δοκιμάζεις;
Τι ήμουν; Τα φτερά σου για λίγο;
Τι έχω γίνει; Το ρούχο που με τρελό ενθουσιασμό δοκίμασες να φορέσεις, αλλά τρύπησε και το βάλες στον κόκκινο κάδο ανακύκλωσης;
Τι απέγινα; Το νερό της θάλασσας το καλοκαίρι, που μπαίνεις μέχρι ένα σημείο για να συνηθίσει η καρδιά τη θερμοκρασία και να μη σταματήσει;
Πρόταση: Να μπαίνεις μια και έξω, βουτιά στα βαθιά, χρειάζεσαι την αναζωογόνηση! Εγκεφάλου ή καρδιάς; Μη με ρωτάς! Δεν κάνω μεταμοσχεύσεις.
Αν θέλεις να μείνεις στην επιφάνεια πάλι, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου. Μη διαβάσεις παρακάτω!
Άλλο το πάθος και άλλο η ανισορροπία. Στο μυαλό σου επικρατεί τέτοια εκλογικευμένη σύγχυση, που τα έχεις εξισώσει σαν να είναι ενωμένες χρωματιστές πλαστελίνες. Και ανάλογα πλάθεις όχι κατά το δοκούν, αλλά κατ' ανάγκη αυτό που μπορείς να χειριστείς μέχρι το μέγιστο σημείο αντοχής σου. Δεν είσαι ή είναι για παραπάνω. Υπάρχει και ένα άλφα επίπεδο... Αυτό που σου εξασφαλίζει η τόνωση της αδρεναλίνης, σαν ένα φιξάκι θα το πάρεις και άντε γεια Παναγιά. Διάρκεια δεν ενέχεται, για αυτό έχουμε από-χωρισμούς και τις ώρες κοινής ησυχίας για τη διατήρηση της τάξης και της ασφάλειας. Ανούσια παιχνίδια εξουσίας. Αναρωτιέσαι γιατί προσελκύεις τύπους ανθρώπων που δε στέκουν και δε σου στέκονται. Δεν αφήνεις παραπάνω χώρο. Δε δίνεις παραπάνω χρόνο. Δε δίνεσαι και δεν αφήνεσαι τα έχεις περάσει αυτά και κόστισαν. Και ποιος ήταν εκεί για να πληρώσει το μάρμαρο; Οι δικοί σου μα κυρίως ο εαυτός σου! Και έδωσες την ποτέ ξανά υπόσχεση. Δεν ξανά περνάμε τέτοιο δράμα, δε σε αξίζει μανάμ. Για αυτό έγινες εσύ το δράμα και η δόξα του μαζί, που αντιστοιχεί σε τοξικότητα. Αυτή σε περιβάλλει και σε τρέφει και ανατρέφει την άμυνα του εγωισμού σου. Και σε όλα αυτά, συμβάλλει η ώσμωση στην πράξη. Ενίοτε, βρίσκεις κάποια φιλαράκια, που τους πείθει το πλασμένο παραμύθι σου, που έτσι κι αλλιώς πιστεύεις και είσαι το πρώτο θύμα του. Γιατί κάθε δράστης, είναι πρώτα θύμα του εαυτού του. Αλλιώς δε γίνεται να το υπερασπιστείς. Γιατί με την αλλαγή του αέρα και της εποχής όπως τα φύλλα πέφτουν, οι φίλοι σκορπίζουν. Και έτσι επιβεβαιώνεις ότι δεν αξίζουν. Γιατί αν άξιζαν θα έμεναν! Σωστά; Όμως, δεν είσαι για τέτοιες εξαρτήσεις και έτσι δεν προκύπτουν οι όποιες αντιρρήσεις! Στη συνέχεια, γίνεσαι ο ξεχωριστός κανένας ή καθένας και σιωπηλά κάνεις τη θυσία των αμνών στο βωμό της ανισορροπίας για να το επιβεβαιώσεις.
Κάποιοι δεν εμπιστεύονται τους ανθρώπους που δε τρώνε το βράδυ, ή που βγάζουν το πανεπιστήμιο ή οποιαδήποτε άλλη δέσμευση αναλαμβάνουν στην ώρα της. Και φυσικά δεν είναι εκείνοι οι ίδιοι.
Εγώ δεν εμπιστεύομαι τα άτομα, που δεν έχουν τους σταθερούς τους ανθρώπους από τα παλιά. Εκείνους που δεν έχουν συγχωρέσει τους εαυτούς τους και δεν τους έχουν συγχωρέσει οι άλλοι. Εκείνους που δεν πονούν. Εκείνους που το' χουν και στο λένε. Αυτούς που δε θέλουν να ξανά πονέσουν και δε το μετανιώνουν. Τα σκληρά καρύδια! Γιατί κάτι τέτοιο δείχνει, ότι κάτι κρύβουν. Θες συγκαλυμένο θέμα έλλειψης αυτοπεποίθησης; Θες φόβο ευαλωτότητας; Θες εθελοτυφλία; Θες κάποιο πιο σκοτεινό παρελθόν για το οποίο έχουν πειστεί ότι είναι υπεύθυνοι;
Τι θες;
Μια δοκιμή θα σε πείσει.
Ο δρόμος ανοικτός και φυσικά τα σκυλιά δεμένα. Ξέρεις το δρόμο και που είναι η πόρτα...
Δε με δαμάζεις.
Δεν είμαι η drama queen του σπασμένου καθρέφτη. Δε θέλω να γίνω ο επίδεσμος της πληγής σου.
Δε θέλω να πιστεύω στις δυνατότητες σου. Δε θέλω να πιστεύω στο απίστευτο. Δε θέλω να έχω μεγάλες προσδοκίες, οδηγούν σε μεγάλες αυταπάτες. Δε θέλω να σε βλέπω, όπως σε βλέπουν τα μάτια της ψυχής μου. Δε φτάνει να θέλω μόνο. Δε θέλω άλλο. Δε θέλω να θέλω...πια.
(Τα πρόσωπα του κειμένου είναι εναλλασσόμενα σα τα ρεύματα, γιατί έτσι συναντιούνται τα μεγάλα πνεύματα).
tinataz40
https://www.youtube.com/watch?v=krxU5Y9lCS8
Σχόλια