Η αρμονία της αντίθεσης
Πόσο βάρος έχουν τα δάκρυα; Δεν υπάρχει καράτι να τα ζυγίσει. Οι σπόροι της λύτρωσης κυλάνε από τα μάτια. Όλοι λένε ότι από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο διαφοροποιούμαστε χάρη στον εξελιγμένο μας εγκέφαλο. Λυπάμαι δε συμφωνώ, αυτό που μας διαχωρίζει είναι το δάκρυ που ρέει, όταν ο άνθρωπος σχεδόν καταρρέει.
Δε θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι ερχόμαστε στη ζωή κλαίγοντας. Η απόδειξη της ζωής πριν καλά- καλά φτάσουμε να κάνουμε ταμείο! Η αγωνία της πρώτης ανάσας, για ότι ανοίγεται μπροστά και του αγώνα που μας περιμένει. Όπως δεν είναι συμπτωματικό ότι στους γάμους κλαίνε και στις κηδείες γελάνε, όπως θέλει η παράδοση των εθίμων. Βέβαια, στην πορεία με πονηρία περισσή πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει ακόμα και αυτό το κλάμα ανάλογα να το χρησιμοποιούν. Όπως έχουν συνηθίσει να κλαίνε από νεύρα, για εκτόνωση, όσο και από συγκίνηση ή από ευχαρίστηση.
Όταν ήμουν μικρή και πέρα βρέχει, βαλάντωνα στο κλάμα για την αδικία όταν η μαμά μου δε μας άφηνε να βγούμε να παίξουμε έξω επειδή έβρεχε. Ε και; Δεν είμαστε από ζάχαρη για να λιώσουμε! Άλλωστε για πες, γιατί βρέχει; Μα η βροχή είναι τα δάκρυα του Θεού μου είχε εξηγήσει. Και κλαίει για να ποτίσει τα χωράφια που θα μας δώσουν τους καρπούς που θα φάμε, γιατί έτσι είναι ο κύκλος της ζωής. Ναι αλλά γιατί δε βρέχει μόνο στα χωράφια, δε ξέρει να σημαδέψει; ήταν η επόμενη παιδική απορία μου. Για να έρθει η καταλυτική απάντηση, που έκοβε κάθε άλλη συζήτηση: στο δωμάτιο σου γρήγορα!
Για ποια αρμονία της αντίθεσης γράφω;
Αναφέρομαι στον πνιγμένο λυγμό που προκύπτει από την οδύνη μιας μέρας σα τη σημερινή της Μεγάλης Παρασκευής, που ο Χριστός θα μείνει υποχρεωτικά μόνος εντός του οίκου του. Μα και στο κλάμα των σύγχρονων ηρώων. Όχι αυτών που φέρουν όπλα. Αλλά εκείνων που έχοντας δώσει στην απονομή του διπλώματος τον όρκο του Ιπποκράτη, αυτές τις μέρες σχεδόν δε τους βλέπει το σπίτι τους. Η απουσία τους από εκεί που σήμερα κάποιοι μαρτυρούμε που μένουμε. Ενώ εκείνοι γιατροί και νοσοκόμοι ανεξαρτήτως φύλλου, πιστεύω, καταγωγής, οικονομικής επιφάνειας είναι εκεί καταρχήν ρισκάροντας τη ζωή τους με δυσανάλογους της προσφοράς τους μισθούς και σε συνθήκες αντίξοες. Δεν είναι η κούραση που υπερνικά το φόβο. Αλλά είναι το καθήκον της προσφοράς. Όταν επέλεγαν αυτό το μονοπάτι, ήξεραν ότι κάποιες μάχες θα χαθούν. Δεν είναι στο χέρι τους. Αλλά κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους. Και καλούνται να παίρνουν και δύσκολες αποφάσεις. Κάτω από αγωνία και πίεση. Την πίεση της επόμενης μάχης και της αβέβαιης έκβασης της.
Και όλο αυτό γιατί; Η ουσιαστική ανταμοιβή τους είναι να βλέπουν τον ασθενή τους να βγαίνει από την εντατική υγιής, και αν όλα πάνε καλά να φτάνει να παίρνει εξιτήριο από το νοσοκομείο. Και ας μην είναι παρόντες όταν φεύγει, γιατί δίνουν μια νέα μάχη, μέσα τους να ξέρουν, άλλος ένας τα κατάφερε, άλλη μια ευκαιρία στη συνέχεια της ζωής.
Σέβομαι, προσεύχομαι, υποκλίνομαι και ευγνωμονώ.-
tinataz40
https://www.youtube.com/watch?v=ALbKo6pnWmk
Δε θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι ερχόμαστε στη ζωή κλαίγοντας. Η απόδειξη της ζωής πριν καλά- καλά φτάσουμε να κάνουμε ταμείο! Η αγωνία της πρώτης ανάσας, για ότι ανοίγεται μπροστά και του αγώνα που μας περιμένει. Όπως δεν είναι συμπτωματικό ότι στους γάμους κλαίνε και στις κηδείες γελάνε, όπως θέλει η παράδοση των εθίμων. Βέβαια, στην πορεία με πονηρία περισσή πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει ακόμα και αυτό το κλάμα ανάλογα να το χρησιμοποιούν. Όπως έχουν συνηθίσει να κλαίνε από νεύρα, για εκτόνωση, όσο και από συγκίνηση ή από ευχαρίστηση.
Όταν ήμουν μικρή και πέρα βρέχει, βαλάντωνα στο κλάμα για την αδικία όταν η μαμά μου δε μας άφηνε να βγούμε να παίξουμε έξω επειδή έβρεχε. Ε και; Δεν είμαστε από ζάχαρη για να λιώσουμε! Άλλωστε για πες, γιατί βρέχει; Μα η βροχή είναι τα δάκρυα του Θεού μου είχε εξηγήσει. Και κλαίει για να ποτίσει τα χωράφια που θα μας δώσουν τους καρπούς που θα φάμε, γιατί έτσι είναι ο κύκλος της ζωής. Ναι αλλά γιατί δε βρέχει μόνο στα χωράφια, δε ξέρει να σημαδέψει; ήταν η επόμενη παιδική απορία μου. Για να έρθει η καταλυτική απάντηση, που έκοβε κάθε άλλη συζήτηση: στο δωμάτιο σου γρήγορα!
Για ποια αρμονία της αντίθεσης γράφω;
Αναφέρομαι στον πνιγμένο λυγμό που προκύπτει από την οδύνη μιας μέρας σα τη σημερινή της Μεγάλης Παρασκευής, που ο Χριστός θα μείνει υποχρεωτικά μόνος εντός του οίκου του. Μα και στο κλάμα των σύγχρονων ηρώων. Όχι αυτών που φέρουν όπλα. Αλλά εκείνων που έχοντας δώσει στην απονομή του διπλώματος τον όρκο του Ιπποκράτη, αυτές τις μέρες σχεδόν δε τους βλέπει το σπίτι τους. Η απουσία τους από εκεί που σήμερα κάποιοι μαρτυρούμε που μένουμε. Ενώ εκείνοι γιατροί και νοσοκόμοι ανεξαρτήτως φύλλου, πιστεύω, καταγωγής, οικονομικής επιφάνειας είναι εκεί καταρχήν ρισκάροντας τη ζωή τους με δυσανάλογους της προσφοράς τους μισθούς και σε συνθήκες αντίξοες. Δεν είναι η κούραση που υπερνικά το φόβο. Αλλά είναι το καθήκον της προσφοράς. Όταν επέλεγαν αυτό το μονοπάτι, ήξεραν ότι κάποιες μάχες θα χαθούν. Δεν είναι στο χέρι τους. Αλλά κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους. Και καλούνται να παίρνουν και δύσκολες αποφάσεις. Κάτω από αγωνία και πίεση. Την πίεση της επόμενης μάχης και της αβέβαιης έκβασης της.
Και όλο αυτό γιατί; Η ουσιαστική ανταμοιβή τους είναι να βλέπουν τον ασθενή τους να βγαίνει από την εντατική υγιής, και αν όλα πάνε καλά να φτάνει να παίρνει εξιτήριο από το νοσοκομείο. Και ας μην είναι παρόντες όταν φεύγει, γιατί δίνουν μια νέα μάχη, μέσα τους να ξέρουν, άλλος ένας τα κατάφερε, άλλη μια ευκαιρία στη συνέχεια της ζωής.
Σέβομαι, προσεύχομαι, υποκλίνομαι και ευγνωμονώ.-
tinataz40
https://www.youtube.com/watch?v=ALbKo6pnWmk
Σχόλια