Αθόρυβα
Η μνήμη έχει δυσανάλογο βάρος. Ο καθένας τα θυμάται διαφορετικά, ανάλογα με τα παιχνίδια του μυαλού του. Εξαιτίας του γεγονότος, ότι όλοι διεκδικούμε τη μερίδα του λέοντος του δίκιου. Για αυτό ακριβώς κάνουμε εξαντλητικές δίαιτες εξηγήσεων και δικαιολογιών. Από Δευτέρα, συνήθως Καθαρά ή Μεγάλη, κάνουμε άσκηση θάρρους ανάληψης προσωπικής ευθύνης. Προκειμένου να συναντηθούμε με ελαφρά την καρδία στο τροπάριο της Κασσιανής.
Η απόσταση, χρονική και όχι μόνο, εξασφαλίζει σε ποια πλευρά θα γύρει η πλάστιγγα. Η γύρη των λουλουδιών δεν είναι πια μόνο αυτή που προσελκύει τις μέλισσες. Η Άνοιξη τελευταία σε παράταση ομολογουμένως καθυστερεί. Εξ' ου και προκύπτει μία σχετική σύγχυση.
Η μνήμη βαραίνει σαν αλυσίδα τις προθέσεις και τα όνειρα. Δεν ξέρω αν μπλέκεται στα πόδια ή στον λαιμό! Ίσως έτσι εξηγείται γιατί με την πάροδο του χρόνου αδυνατίζει.
Παρόλα αυτά το γεγονός που με προβληματίζει είναι το ύπουλο παιχνίδι που μας παίζει. Γιατί, αργά ή γρήγορα καταλαβαίνουμε ότι τα χαρτιά της τράπουλας που μας έχουν μοιραστεί, είναι σίγουρα σημαδεμένα. Και αυτό γιατί δε μπορούμε να ανακαλέσουμε το πιο σημαντικό της τμήμα, όχι το αστυνομικό, αλλά αυτό των πρώτων χρόνων της διαμόρφωσης του ασυνείδητου. Αυτή την άγνωστη χώρα του είναι μας, που κατοικούν οι φόβοι και οι δαίμονες μας. Αθόρυβα και καθησυχαστικά τους νανουρίζουμε όσο και όπως μπορούμε...
Κάπου άκουσα, ότι ο άνθρωπος είναι ίσως το μόνο έμβιο ον που έχει τη δυνατότητα να στρέφεται εναντίον του εαυτού του και να αυτοκτονεί. Δεν ξέρω αν είναι όντως αλήθεια. Αλλά το ένστικτο αυτοσυντήρησης μάλλον υπόκειται στα παιχνίδια του μυαλού και κατ' επέκταση της μνήμης.
Ας μην ξεχνάμε ότι η εποχή που ζούμε, δε συνάδει με το μυαλό του ανθρώπου κυνηγού, ή του ανθρώπου γεωργού, παρόλο που γονίδια τους περιέχουμε. Η προσαρμοστικότητα μας στα νέα δεδομένα και τις απαιτήσεις της σύγχρονης πραγματικότητας επιτείνει την προαναφερόμενη σύγχυση. Και πριν προλάβουμε να κατανοήσουμε τον εαυτό μας σύμφωνα με αυτά, θα πάρει τη σκυτάλη η τεχνητή νοημοσύνη και ότι ήθελε να προκύψει από εκείνη.
Σήμερα στην ανάπαυλα της καραντίνας και της βροχής, την ώρα που έβγαζα βόλτα το τετράποδο μου συνένοχο στο έγκλημα, με έσυρε από τη μύτη η ευωδιά των λεμονανθών. Κάποια από τα μόλις σκασμένα άνθη είχαν πέσει στο χώμα και κάποια άλλα ακόμα ήταν στη θέση τους, με προκαλούσαν να μυρίσω το χάδι της Άνοιξης πάνω τους. Δε μπόρεσα να αντισταθώ! Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι είμαι τυχερή που απολαμβάνω αυτή τη στιγμή, την κατά τα άλλα ασήμαντη στιγμή και πιθανόν και κατά τους άλλους. Η δεύτερη μου σκέψη ήταν να τα φωτογραφίσω και η τρίτη ότι η εικόνα δε διαποτίζεται από τον ήχο, το άρωμα τους ή τη γεύση τους.
Ανικανοποίητες αισθήσεις ανατρέπουν τις παραισθήσεις της ζωής. Και όμως εκείνη η στιγμή ήταν εμπειρία, η οποία πλέον είναι μια από τις ωραιότερες σημερινές μου αναμνήσεις!
https://www.youtube.com/watch?v=RRwsuwG95Mc
Η απόσταση, χρονική και όχι μόνο, εξασφαλίζει σε ποια πλευρά θα γύρει η πλάστιγγα. Η γύρη των λουλουδιών δεν είναι πια μόνο αυτή που προσελκύει τις μέλισσες. Η Άνοιξη τελευταία σε παράταση ομολογουμένως καθυστερεί. Εξ' ου και προκύπτει μία σχετική σύγχυση.
Η μνήμη βαραίνει σαν αλυσίδα τις προθέσεις και τα όνειρα. Δεν ξέρω αν μπλέκεται στα πόδια ή στον λαιμό! Ίσως έτσι εξηγείται γιατί με την πάροδο του χρόνου αδυνατίζει.
Παρόλα αυτά το γεγονός που με προβληματίζει είναι το ύπουλο παιχνίδι που μας παίζει. Γιατί, αργά ή γρήγορα καταλαβαίνουμε ότι τα χαρτιά της τράπουλας που μας έχουν μοιραστεί, είναι σίγουρα σημαδεμένα. Και αυτό γιατί δε μπορούμε να ανακαλέσουμε το πιο σημαντικό της τμήμα, όχι το αστυνομικό, αλλά αυτό των πρώτων χρόνων της διαμόρφωσης του ασυνείδητου. Αυτή την άγνωστη χώρα του είναι μας, που κατοικούν οι φόβοι και οι δαίμονες μας. Αθόρυβα και καθησυχαστικά τους νανουρίζουμε όσο και όπως μπορούμε...
Κάπου άκουσα, ότι ο άνθρωπος είναι ίσως το μόνο έμβιο ον που έχει τη δυνατότητα να στρέφεται εναντίον του εαυτού του και να αυτοκτονεί. Δεν ξέρω αν είναι όντως αλήθεια. Αλλά το ένστικτο αυτοσυντήρησης μάλλον υπόκειται στα παιχνίδια του μυαλού και κατ' επέκταση της μνήμης.
Ας μην ξεχνάμε ότι η εποχή που ζούμε, δε συνάδει με το μυαλό του ανθρώπου κυνηγού, ή του ανθρώπου γεωργού, παρόλο που γονίδια τους περιέχουμε. Η προσαρμοστικότητα μας στα νέα δεδομένα και τις απαιτήσεις της σύγχρονης πραγματικότητας επιτείνει την προαναφερόμενη σύγχυση. Και πριν προλάβουμε να κατανοήσουμε τον εαυτό μας σύμφωνα με αυτά, θα πάρει τη σκυτάλη η τεχνητή νοημοσύνη και ότι ήθελε να προκύψει από εκείνη.
Σήμερα στην ανάπαυλα της καραντίνας και της βροχής, την ώρα που έβγαζα βόλτα το τετράποδο μου συνένοχο στο έγκλημα, με έσυρε από τη μύτη η ευωδιά των λεμονανθών. Κάποια από τα μόλις σκασμένα άνθη είχαν πέσει στο χώμα και κάποια άλλα ακόμα ήταν στη θέση τους, με προκαλούσαν να μυρίσω το χάδι της Άνοιξης πάνω τους. Δε μπόρεσα να αντισταθώ! Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι είμαι τυχερή που απολαμβάνω αυτή τη στιγμή, την κατά τα άλλα ασήμαντη στιγμή και πιθανόν και κατά τους άλλους. Η δεύτερη μου σκέψη ήταν να τα φωτογραφίσω και η τρίτη ότι η εικόνα δε διαποτίζεται από τον ήχο, το άρωμα τους ή τη γεύση τους.
Ανικανοποίητες αισθήσεις ανατρέπουν τις παραισθήσεις της ζωής. Και όμως εκείνη η στιγμή ήταν εμπειρία, η οποία πλέον είναι μια από τις ωραιότερες σημερινές μου αναμνήσεις!
https://www.youtube.com/watch?v=RRwsuwG95Mc
Σχόλια