Του φεγγαριού απέναντι

Η φαντασία δεν είναι το όχημα της ελευθερίας, είναι ουσιαστικά το ιδανικό της πλαίσιο. Αλλά τα ιδανικά τα υπερασπίζονται υποτίθεται οι θεσμοί που γίνονται οι αναγκαιότητες της κοινωνίας. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι η κοινωνία φοβάται τη φαντασία, γιατί προκαλεί και διαταράσσει την ύπαρξή της, καταδεικνύοντας την ευαλωτότητά της. Πέρα όμως από τις εισαγωγικές αυτές σκέψεις, που αφορούν το συσχετισμό ελευθερίας και φαντασίας, ας δούμε την πρακτική κοινωνική τους εφαρμογή στη διάπλαση ηθών με βάση τους απαγορευμένους καρπούς.

Οι προηγούμενες γενιές από εμάς στην πλειοψηφία τους μέχρι τη δεκαετία του 70, χωρίς διαχωρισμό φύλου, το πολύ να είχαν από 1-10 ερωτικούς συντρόφους. Λέμε τώρα, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι η γυναίκα ακόμα και τότε ήταν ιδιοκτησία ενός άνδρα είτε αυτός ήταν ο πατέρας, ή αδερφός είτε ο σύζυγος. Άλλωστε, η προίκα ως έθιμο καταργήθηκε επίσημα μόλις το 1983 στην Ελλάδα! Οπότε για τη γυναίκα του τότε, ο προαναφερόμενος αριθμός μάλλον το πολύ αντιστοιχούσε στα δάχτυλα του ενός χεριού. Για να καταλάβουμε, το πόσο ταμπού θέμα αποτελεί το συγκεκριμένο, σκεφτείτε όχι αν έχετε αναρωτηθεί αν οι γονείς σας είχαν προγαμιαίες σχέσεις, αλλά αν τους έχετε ρωτήσει αν ποτέ συνευρέθηκαν με άλλους ή άλλες. Πόσο μάλλον για τον ακριβή αριθμό! Ή καλύτερα προς αποφυγή έλλειψης σεβασμού, σε έχουν ρωτήσει και έχεις απαντήσει ειλικρινά. 

 Τς τς τς φωτιά θα πέσει να με κάψει. Πόση αλήθεια αντέχει ο άνθρωπος και ας αγαπάει τόσο! Βέβαια ας έχουμε υπόψη μας, το γεγονός ότι όσο η οικονομική, κοινωνική ή/και μορφωτική βαθμίδα ανέβαινε, αντίστοιχα ο αριθμός αυτός ποικίλει. Γιατί γόνος ανώτερης τάξης ή διανοούμενος χωρίς περιπέτειες δεν έχει έμπνευση και τα ανάλογα ερεθίσματα είναι απαραίτητα για κοινωνικό σχολιασμό και όχι μόνο.

Και μετά δεν ήρθαν οι μέλισσες, αλλά η σεξουαλική απελευθέρωση με τα καμένα σουτιέν. Και οι αριθμοί ακολούθησαν ανοδική τροχιά, μέχρι που το AIDS μπήκε στη ζωή μας. Και η προφύλαξη έγινε ο βωμός της ικανοποίησης για τους πολλούς. Και πλέον η μέθοδος δεν ήταν το στρίβειν δια του αρραβώνος, αλλά το παντρεύομαι και απατώ.  Για να μην πω το εξασφαλίζω το τερπνόν μετά του ωφέλιμου: σιδερωμένα πουκάμισα, φαγητό στο τραπέζι, παιδιά στον αυτόματο να μεγαλώνουν και τα σχετικά.

Καλά όλα αυτά, αλλά ας έρθουμε στο σήμερα που κανείς δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Στο σήμερα που τα γραφεία συνοικεσίων έχουν αντικατασταθεί από εφαρμογές γνωριμιών ή τους καλοθελητές φίλους (;) τύπου Γεωργία Βασιλειάδου. Στο ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Ο πειραματισμός στο φόρτε του και ο ρομαντισμός στην ανακύκλωση. Και σταδιακά αρχίζω να αναρωτιέμαι πόσο πιο κοντά ερχόμαστε στη ταινία του Spike Jonze το Her (2013). 

Βέβαια από την άλλη πλευρά, παρατηρώ και το γεγονός ότι κάποια από τα σημερινά εικοσάχρονα, μπαίνουν στη διαδικασία σύναψης σχέσεων πιο μακροχρόνιων, επειδή αντιλαμβάνονται ότι η αλλαγή του συντρόφου, όπως το μποξεράκι, το σορτσάκι ή το πουκάμισο δεν οδηγεί στην ευτυχία, αλλά σε μια παροδική ικανοποίηση, που σου αφήνει ενίοτε μια στυφή γεύση και ένα κενό που το ποτό και τα ναρκωτικά δε φτάνουν να καλύψουν.  

Και το δίλημμα έγκειται πλέον στη βάση ικανοποίηση ή ευτυχία. Αλλά, στην ουσία είναι χαλκευμένο. Γιατί ας δούμε τη διάσταση της σεξουαλικής εμπειρίας και της ικανοποίησης της. Ας ξεπεράσουμε το ότι ερχόμαστε σε επαφή για την αναπαραγωγή και το θέμα της τεχνικής, των προτιμήσεων και της διάρκειας. Αυτά είναι παράμετροι που επαφίονται στα προσωπικά γούστα του καθενός και της καθεμιάς. Ας προσεγγίσουμε μια άλλη διάσταση, όχι του σεξ, αλλά του έρωτα. Πόσες φορές έχεις κάνει έρωτα, όχι για να πάρεις ή να δώσεις ικανοποίηση, αλλά για τη μετουσίωση. Δηλαδή έχεις αισθανθεί να χάνεσαι μέσα στον άλλο άνθρωπο και μαζί έχετε γίνει το ένα και το όλο και δε το έχεις φοβηθεί;

Γιατί δεν είναι στους αριθμούς, ούτε στους οργασμούς, είναι στην εξύψωση και στην υπερβατική στιγμή που αισθάνεσαι το είναι σου να παραληρεί, εκεί που η σκέψη γίνεται το όνειρο, εκεί που χάνεσαι σε ένα χωρόχρονο ευδαιμονίας χρωμάτων, αρωμάτων και αισθήσεων. Το σημείο όχι τζι ή τζιζ αλλά που η φαντασία δεν παίρνει απλά σάρκα και οστά, αλλά γίνεται εσύ και νιώθεις την ύπαρξη σου να ξεπερνά τα όρια του χωρόχρονου και να μετεωρίζεται στο διηνεκές απόλυτα συνυφασμένη με τον άνθρωπο που καθρεφτίζει την αγάπη στα μάτια, στο σώμα και τη ψυχή χωρίς φόβο, αλλά με τόσο πάθος. Με τις ευχές μου!

https://www.youtube.com/watch?v=g_72RkQV25Y