Καλά ξεμπερδέματα!
Παλιότερα, όταν γνώριζα κάποιον, είτε λόγω βλαμμένου εγκεφάλου, είτε λόγω πτώσης από την κούνια, πάντα έκανα το συσχετισμό με ζώο ή πουλί. Σα τις παραπομπές στα κείμενα, οι άνθρωποι γεννούσαν μέσα μου ανάλογες εικόνες. Και μετά συνήθως στοιχημάτιζα με τον εαυτό μου, οπότε σε κάθε περίπτωση έβγαινα κερδισμένη, αν η συμπεριφορά τους θα επιβεβαίωνε την αρχική εντύπωση ή όχι.
Σήμερα θα αναφερθούμε στα μαλάκια και πιο συγκεκριμένα στο χταπόδι. Όπως όλοι γνωρίζουν, το χταπόδι είναι ο καλλιτέχνης της αλλαγής χάρη στα χρωματοφόρα κύτταρά του και την προίκα του. Μια που στερείται προστατευτικού κελύφους, είναι εκτεθειμένο όπως είναι, οπότε για λόγους ισορροπίας, η φύση του χάρισε τη δυνατότητα χρωματικής και σχηματικής προσαρμογής στο ανάλογο περιβάλλον. Αλλά και τρείς καρδιές...δύο για να προωθείται το αίμα στα βράγχια και μία για την προώθηση του στο υπόλοιπο σώμα. Σοφή φύση!
Το χταπόδι για να φαγωθεί, προηγουμένως θα υποστεί τη μέθοδο του γνωστού ως παραγουλιάσματος ή σβουρίσματος, δηλαδή θα χτυπηθεί πάνω στα βράχια. Και αυτό γίνεται φυσικά, για να μαλακώσει, αλλά και για να σταματήσουν να χτυπάνε και οι τρείς καρδιές.
https://www.youtube.com/watch?v=bkrHEPqL8mE (Γειά σου Ρούκουνα!)
Προσωπικά ο χρόνος που πέρασε, υπήρξε άκρως διδακτικός. Με έμαθε να καταλαβαίνω τον εαυτό μου για τον εαυτό μου και το μέσα- έξω περιβάλλον σε σχέση με τους άλλους. Μέχρι τότε, θεωρούσα τον εαυτό μου σαν αχινό https://www.youtube.com/watch?v=VqTR0e2lyQg
Και είναι ευνόητο, ότι ήμουν κόκκινος και ότι τα αγκάθια λειτουργούσαν προστατευτικά. Αλλά ήταν μία αυταπάτη. Και πράγματι χρειάστηκαν αρκετές πανσέληνοι για να καταλάβω, ότι σούπα από εμένα δεν έβγαινε! Οπότε δε μπορεί, δεν είμαι θαλασσινό. Και μαλακία στη μαλακία, ήρθα πιο κοντά στα μαλάκια και δη στο χταπόδι. Βέβαια, για να αντιληφθώ την ολοκλήρωση της διεργασίας, χρειάστηκε ένας καθρέφτης.
Το σπίτι που ζω, είναι τόσο μικρό, που θα μπορούσε να το πει κανείς και σπιρτόκουτο. Και λόγω του ενιαίου χώρου, η μανούλα μου, το έχει επενδύσει με καθρέφτες για να ανοίγει ο χώρος. Έτσι και καλά, φαίνεται πιο μεγάλο. Προσωπικά, οι καθρέφτες δεν είναι η συμπάθεια μου. 'Ίσως φταίνε εκείνοι οι παραμορφωτικοί καθρέφτες στα λούνα πάρκ. Τόσο ο σκύλος μου, όσο κι εγώ, από την αρχή, δε τους είχαμε πάρει με καλό μάτι. Ιδιαίτερα όταν έβρεχε καταιγιστικά και στον καθρέφτη έβλεπες την αντανάκλαση των αστραπών. Ή μέχρι να ανάψω το πορτατίφ, όταν αντανακλούσαν πάνω τους σκιές. Σε ένα παρόμοιο καθρέφτη, το είδωλο του σκιώδη εαυτού μου αντικατοπτρίστηκε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, νόμιζα ότι τον είχα δαμάσει ή υποτάξει. Με αυτό το πλευρό κοιμόμουν και ξύπναγα.
Με αυτά και με αυτά, η Αλίκη δεν έπεσε μέσα στη τρύπα, αλλά πέρασε μέσα από τον καθρέφτη και απλά ήλπιζε να μη τον έχει σπάσει, αλλά πλέον ήξερε, ότι αυτό που έλεγε ο Λούις ήταν εύστοχο: Δεν μπορώ να πάω πίσω στο χθες, γιατί ήμουν κάποιος άλλος.
Δεν έχει νόημα να αυτομαστιγώνεται κανείς, όπως δεν είναι ουσιώδες το να κατηγορεί τους άλλους. Αντίθετα, σημασία έχει να αναλαμβάνει τις ευθύνες των ενεργειών του, γνωρίζοντας βέβαια, ότι πάνω-κάτω τον έλεγχο τέτοια εποχή τον έδιναν στα σχολεία. Όμως, καμία πιθανότητα ελέγχου των όποιων καταστάσεων δεν μπορεί να υπάρξει. Πόσο μάλλον να υπάρξει απόλυτος έλεγχος. Αυτοέλεγχος ναι, ή η αυτοκυριαρχία! Αλλά, όπως κι αν έχει, η ρευστότητα και η ελαφρότητα του είναι θα πρέπει να εκλαμβάνονται πλέον στους υπόψιν παράγοντες. Η παραγοντοποίηση του είναι, οδηγεί στη μετατροπή των αθροισμάτων σε γινόμενα. Εσωτερικά, εξωτερικά και μικτά γινόμενα βεβαίως-βεβαίως. Τα ευκόλως εννοούμενα όπως καθορίζονται τα παραλειπόμενα, οδηγούν σε παρεξηγήσεις. Και όταν εκείνες προκύπτουν, τότε είναι που εύχεται κανείς μακριά από τα βολέματα και καλά ξεμπερδέματα!
Σχόλια