Στη διάσταση του αν
Το μοίρασμα αυτό που μας φέρνει πιο κοντά, είναι ίσως και το πιο δύσκολο!
Χρόνου, χώρου, υποχρεώσεων, ονείρων γιατί όχι; Ιδίως των τελευταίων, γιατί κάποιος μπορεί να αισθάνεται άβολα και μια σχετική ντροπή στην έκθεση τους στο φως της κριτικής των άλλων. Γιατί για τους άλλους είναι πολύ πιο εύκολο να είναι επικριτικοί παρά υποστηρικτικοί. Αλλά με το να θυσιάζει κανείς τα όνειρα του, ίσως να θεωρεί ότι συμβάλει στην προσγείωση, με το να είναι πραγματιστής και έτσι αποφεύγει το ανώφελο ρίσκο. Και έρχομαι εγώ ο άνευ τίτλου δικηγόρος του διαβόλου να υποστηρίξω ότι κανένα ρίσκο δεν είναι ανώφελο, γιατί σε μαθαίνει τις πραγματικές διαστάσεις του εαυτού, που είναι απεριόριστες. Όπως ακριβώς και τα όνειρα άλλωστε!
Θυμάμαι την πρώτη φορά που διάβασα το ποίημα που ακολουθεί στο λίνκ παρακάτω. Ήταν στην αίθουσα αναμονής νοσοκομείου. Μη σου τύχει να πας σε εφημερεύον της Αθήνας, προκειμένου να αποφεύγει το μάτι σου να πέφτει στα καροτσάκια και τα φορεία που παρελαύνουν με κάθε λογής έκτακτο περιστατικό, αλλά και στην αγωνία στα μάτια των συνοδών, προτιμότερο είναι να κοιτάς τους λαδομπογιατισμένους τοίχους, τα σκονισμένα στόρια που χτυπάνε αυτούς τους τοίχους, τους πίνακες ανακοινώσεων ή όπως στην περίπτωση αυτή το καδραρισμένο ποίημα.
Η σχέση μου με τα νοσοκομεία είναι η χειρότερη. Σε αντίθεση με του παιδιού που φέρνει το χρυσό όνομα όπως του έλεγε η θεία μου. Ο ανιψιός μου μια ζωή, είχε σαν όνειρο να γίνει γιατρός. Βρε δε πάει να του έλεγες: "Σπύρο τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Αστροναύτης; Τσου γιατρός απαντούσε!" Μαθητής του 19 που πρόπερσυ την πάτησε στη βιολογία και πέρσι για ένα μόριο στην έκθεση. Αν η ζωή πρόδιδε τα όνειρα, θα ήταν σήμερα δευτεροετής φοιτητής της Βιολογίας Αθηνών. Αλλά είναι η ζωή, ή κάτι άλλο που βγάζει τα όνειρα αληθινά;
Ο Σπύρος, την πρώτη χρονιά που έδωσε πανελλαδικές εξετάσεις, ήταν ο χρόνος που ακολούθησε το χαμό της μητέρας του από καρκίνο. Σε όλη τη διάρκεια του λυκείου, που την έβλεπε να δίνει τη μάχη της να μείνει ζωντανή και για εκείνον, κλεινόταν μέσα στο δωμάτιο του και διάβαζε με τις ώρες. Τις άλλες ώρες πήγαινε στο σχολείο, στο φροντιστήριο και της κράταγε το χέρι. Το ένα χτύπημα μετά το άλλο, αλλά ο στόχος και η επιμονή παρέμενε. Δεν κράτησε τους βαθμούς της πρώτης χρονιάς με τους οποίους άνετα θα έμπαινε τη δεύτερη, ξαναέδωσε και το όνειρο του σκόνταψε στο δεκατριάρι που δεν είχε ξαναπάρει ποτέ στη ζωή του στην έκθεση.
Για έναν πατέρα να βλέπει τον γιό του απογοητευμένο, έχοντας δώσει μαζί τη μάχη για τη ζωή με τη γυναίκα του και πλέον να μεγαλώνει δύο παιδιά η απελπισία ήταν τέτοια, που περνούσε για μια βδομάδα έξω από την Αγία Παρασκευή Ηλιούπολης και έλεγε "Εσύ που θα έφερνες τα πάνω κάτω, θα γύριζες τον κόσμο ανάποδα για τον γιό σου, που είσαι τώρα; Τί κάνεις για εκείνον;"
Την έβδομη μέρα τον πήρε ένα άγνωστο νούμερο στο κινητό του. Συγνώμη για την ενόχληση και το θάρρος που πήρα, δε με γνωρίζετε, είμαι η μητέρα συμμαθητή του γιού σας. Ναι και ο γιός μου δε τα κατάφερε φέτος, αλλά εκείνος θα δώσει και του χρόνου, θέλει και εκείνος ιατρική. Αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι ότι δε του στοίχησε τόσο η δικιά του ας πούμε αποτυχία, όσο του Σπύρου. Όταν έμαθα το γιατί, κατέληξα ότι κάτι πρέπει να γίνει για τον γιό σας. Και έτσι μπήκα στη διαδικασία και έψαξα το θέμα και αν θέλετε, έχετε πέντε μέρες στη διάθεση σας για να καταθέσετε την αίτηση για να σπουδάσει στο δημόσιο πανεπιστήμιο Κύπρου. Σας έχω κλείσει ραντεβού με τον λυκειάρχη για τις βαθμολογίες και στην πρεσβεία για την κατάθεση των εγγράφων και τις σχετικές διαδικασίες. Μία άγνωστη, έτσι απλά χωρίς ιδίον όφελος, κινητοποιήθηκε για ένα άλλο παιδί. Όπως καταλαβαίνετε, μετά και από την υπαναχώρηση δύο υποψηφίων, πλέον ο Σπύρος είναι πρωτοετής της ιατρικής στην Κύπρο. Αύριο ξεκινάνε και οι δικές του εξετάσεις! Καλή τύχη και επιτυχία σε όλους όσους δοκιμάζονται...
Μη με ρωτήσετε τι πιστεύω για τη μετά θάνατον ζωή. Μη με ρωτήσετε αν πιστεύω στα όνειρα άλλων. Τις απαντήσεις τις έχουν εκείνοι οι άλλοι...απλά πιστεύω στον άνθρωπο και βρίσκομαι στη διάσταση του αν.
Σχόλια