Η τιμή της στιγμής
Σε περίπτωση που δε το έχετε καταλάβει από τις διακόσιες πενήντα αναρτήσεις που έχουν προηγηθεί, όχι ότι είστε ούτε κατά διάνοια υποχρεωμένοι να τις έχετε διαβάσει. Απλά όταν ξεκίνησα να γράφω το συγκεκριμένο κείμενο, το μπλόγκ με ενημέρωσε για το ποιος αριθμός είναι! Και σοκαρίστηκα κάπως, γιατί με την ποσότητα έχω τα θέματα μου. Ναι όπως έχω θέμα και με το χρόνο. Γενικά πολλά μαζεύτηκαν και δεν ξέρω αν είναι για καλό.
Αλλά αυτή τη φορά θα αναλύσω την προσωπική αντίληψη του χρόνου. Ο χρόνος για μένα είναι μία σύμβαση, ή καλύτερα μία παραχώρηση αν θέλετε. Δε τον χωρίζω σε δεσμευμένο και σε ελεύθερο, αλλά σε κερδισμένο ή χαμένο. Αν τον αξιοποιεί κανείς κάνοντας πράγματα που του αρέσουν με ανθρώπους που γουστάρει, κυλάει σα νερό και δε φτάνει. Δεν καταλαβαίνεις πως γλιστράει μέσα από τα χέρια σου σαν την άμμο. Σε αντίθετη περίπτωση, κολλάει στην παλάμη σαν τη λάσπη. Έτσι ακριβώς, όπως κολλάνε οι λεπτοδείκτες του ρολογιού και δε συνειδητοποιείς ότι το λεπτό που πέρασε, σε προσπέρασε ανεπιστρεπτί.
Και εσύ βουτηγμένος βαθιά και μηχανικά στις σιωπές και τις σκέψεις σου τον ονόμασες ρουτίνα. Και εκείνος έτσι αμήχανα σου έκανε ρουά ματ. Να κοίτα, η πρώτη(;) άσπρη τρίχα, η ιδέα της σκιάς μίας ρυτίδας...
Μικρή αναρωτιόμουν γιατί οι μέρες να είναι επτά και οι μήνες δώδεκα; Τότε ίσως ο πιο αγαπημένος μου μήνας ήταν ο Ιούλιος. Στην εφηβεία απάντησα το γιατί στο εξής τραγούδι https://www.youtube.com/watch?v=TH6r0GtuKMA
Αλλά καθώς μεγάλωνα το χρόνο μέσα μου και άρχισε να μου παίρνει αγαπημένους μου ανθρώπους, ή να τους δημιουργεί προβλήματα ιδιαίτερα υγείας, έγινε ο πιο μισητός μου. Έτσι εξηγείται και η ετικέτα ο 7ος ξαναχτυπά. Ξημερώνει Ιούλιος και παρά τον καύσωνα τρέμω το τι θα φέρει και τι θα πάρει αυτή τη χρονιά. Που και σαν χρονιά μέχρι τώρα, δε τη λες και από τις καλύτερες βρε. Έτσι όπως κύλησε το πρώτο εξάμηνο και έσκιζα τις μέρες από το ημερολόγιο, εντός και επί τ αυτά άχρηστο έχει πάει, να το πάρουν πίσω το φετινό ημερολόγιο! Πάμε πάραυτα στο 2021 παραγωγή του Τρούμαν.
Και θυμάμαι όσα θέλω να ξεχνάω και ξεχνάω όσα δε με χωράνε και ο χρόνος περνάει,αλλά ουσιαστικά η στιγμή που έχει σημασία μένει χαραγμένη στο σώμα, στη μνήμη και στη ψυχή. Σε έζησα στο τώρα που κρατάω και ας μη το μοιραζόμαστε. Στο χθες σου δηλαδή που δεν κράτησε για σένα, γιατί δεν είχε την ουσία που έψαχνες, οπότε δε του έδωσες από καμία ως την ίδια σημασία. Ο χρόνος είναι στιγμές. Αλλά η αντίληψη της στιγμής για τον καθένα μας είναι διαφορετική. Ή δίνεσαι ή παραδίνεσαι ή απουσιάζεις. Κάποιες φορές, φτάνω να αναρωτιέμαι ήσουν και εσύ εκεί; Άλλος για τη βάρκα μας; Ή άλλος για το κότερο που είναι και ομορφότερο; Υπήρξες στα αλήθεια και πότε; Σε ποια σφαίρα; Σε βρήκε κατάστηθα; Αν όχι, άνοιξε και γράψ' τη στα μαύρα τα κατάστιχα. Μη τη ψάχνεις, γερμανικό νούμερο. Σιωπητήριο και ρολόι. Και εγώ εδώ και χρόνια δε φοράω γιατί δε με συγχωρεί η σιγή της στιγμής. Από την άλλη, τα τριαντάφυλλα ή ρίχνουν τη σκιά τους, ή σκιάζονται και μαραίνονται.
Ο Κάρλο σε ότι ακολουθεί εξηγεί επιστημονικά τα του χρόνου και το order is in the eye of the beholder
Σχόλια