Δια(σ)τάσεις
Πόσες εναλλακτικές ανοίγονται μπροστά στον καθένα που συνειδητοποιεί ότι δε χρειάζεται να ξεπεράσει, αλλά να αποδεχτεί. Θες να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι αυτό που δεν εκφράζει και καταπιέζει μέσα του για τους όποιους λόγους, είναι το σαράκι που σα μπούμερανγκ θα γυρίσει να ψάξει μια άλλη διέξοδο. Κάπως έτσι θα προκύψουν τα ανεξήγητα προβλήματα υγείας, τύπου αυτοάνοσα, που είναι και της μόδας. Ή ακόμα και κάποιας μορφής κατάθλιψη, που προκύπτει από την εξάρτηση από των άλλων την έγκριση και την αποδοχή. Ή τέλος μια μανία θες με τη δουλειά, με την εξωτερική εμφάνιση, με τα λεφτά. Ξέρω τι θα σκεφτείς, ότι τα τσουβαλιάζω όλα και τα ισοπεδώνω. Μα αν όλα ουσιαστικά έχουν την ίδια πηγή... το φόβο και την ενοχή, πες μου ότι φταίω...
Πόσοι από εμάς είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν όχι στη θεωρία, αλλά στην πράξη το είναι τους; Μια ζωή εγώ δεν ήμουν. Ναι είμαι η πρώτη που το ομολογώ. Βολευόμουν να τα βλέπω όλα υπό το πρίσμα της λογικής σε κουτάκια και κατηγορίες. Έτσι ότι δεν εντασσόταν σε αυτή τη προσέγγισή, επέλεγα και προτιμούσα να το παρακολουθώ από απόσταση ασφαλείας. Μέχρι τη στιγμή που αντιλήφθηκα πως δημιουργώντας έτσι τις αντιλήψεις μου, στερούμουν την οικειότητα που προϋποθέτει η ευαλωτότητα. Και το πήρα απόφαση ουσιαστικά, ότι η ολοκλήρωση είναι μια έννοια εντελώς σχετική. Δηλαδή η ζωή είναι μια ευκαιρία και η μόνη που μου δίνεται για να εκφράσω και να εκφραστώ και αν δε τη διεκδικώ, ποιο είναι το νόημα; Η ασφάλεια και το δίχτυ της; Όπως κι αν έχει από εδώ περαστικοί είμαστε και αν δεν είμαι έτοιμη και δε θέλω να πληγωθώ, όταν σβήσει το κερί, το βαθύ σκοτάδι που περιέχω θα είναι αυτό που θα με καταπιεί και θα με καθορίσει. Οπότε, δεν είναι πιο συναρπαστικό να δοκιμάζω σε τέτοιο βαθμό τα όρια της ασφάλειας και με περιέργεια να τα προσεγγίζω και να είμαι σε θέση να τα επανακαθορίζω; Και παράλληλα να έχω τη διάθεση να τα αντικαταστήσω αν χρειαστεί όχι με άλλα όρια, αλλά με περιθώρια;
Διαβάζω τι γράφω και τρομάζω, αλλά αυτή είναι η διάθεση που με διακρίνει τελευταία. Πλέον ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου θέλει να εστιάζει όχι στο πρόβλημα, αλλά στις πιθανές λύσεις του. Όποιες και αν είναι και από όπου κι αν προκύπτουν. Πλέον από επιλογή θέλω να βλέπω την κρίση σα μετάβαση, σα μια αλλαγή κατεύθυνσης. Θέλω να πιστέψω προς κάτι καλύτερο, κάτι όχι ιδανικό, αλλά δόκιμο. Και να ανοίγομαι στην πιθανότητα του λάθους. Και τί έγινε; Ας πούμε και από αυτά τα λάθη κάτι παραπάνω θα μάθω για μένα.
Ετοιμάζομαι λοιπόν και για την ακρίβεια δε βλέπω την ώρα, όχι να το βάλω στα πόδια, να ξεφύγω ή να οχυρωθώ πίσω από τείχη προστασίας. Αλλά να δοκιμάσω και να δοκιμαστώ. Η συνέπεια πλέον δε με χωράει και δεν είναι κάτι που με πάει παρακάτω. Σαν ένα πολύ φθαρμένο και φορεμένο στενό ζευγάρι μπότες που μου πληγώνει τα πόδια τη νιώθω. Τόσο που προτιμώ να περπατήσω πια ξυπόλητη και να δω τις αντοχές μου.
Σχόλια