Ταυτίσου όχι με το αυτί σου...

Η γραμμικότητα του χρόνου και η γραφικότητα της εκτίμησης της ενέργειας. Άργησε να το πει! Αυτό από πότε είναι ή γίνεται κατηγορία;  Στα μάτια των καχύποπτων και μεμψίμοιρων ατόμων όμως καθυστέρησε. Θα ήθελα πολύ, αυτοί οι και καλά υποψιασμένοι ανθρωποφάγοι να μου εξηγήσουν αν πέρασε από το μυαλό τους η καθημερινή πάλη που έδινε αυτός ο άνθρωπος με τον εαυτό του και τους δαίμονες του. Αν ήταν το δικό τους παιδί, μάνα ή αδερφή τί θα έλεγαν και αν έτσι θα αντιδρούσαν; Μπα αν έχουν τσίπα και φιλότιμο δεν υπολογίζουν τα  του χρόνου. Απλά υποκλίνονται βουβά στον πόνο, που συσσωρευμένος τόσα πολλά χρόνια, δεν έβρισκε τη φωνή και τα λόγια να εξηγήσει πρώτα στον εαυτό της πως το επέτρεψε και γιατί  το ανέχτηκε; Πως εξηγεί κανείς στον ίδιο του τον εαυτό  και μετά στους άλλους το σοκ της άδικης εκμετάλλευσης και της βεβήλωσης από αυτόν που θεωρούσε πατρική φιγούρα;  Πως δικαιολογεί την απογοήτευση; Πως βρίσκει τη δύναμη να αξιολογήσει ένας άνθρωπος που μια ζωή έμαθε με προσήλωση να αγωνίζεται για έναν σκοπό, ότι η εμπιστοσύνη προδίδεται. Και μετά η εκτίμηση και η δέσμευση της ομάδας. Ποιόν βάζεις παραπάνω; Η σωματική εξουσία που σου ασκεί κάποιος, όταν εσύ μαθαίνεις να ξεπερνάς τα όρια του σώματος σου για ένα ιδεώδες, άλλωστε δεν επιτρέπει να βάλεις το εγώ πάνω από το εμείς.  

Ο παράγοντας δε βίασε απλά το σώμα της, πριν από αυτό εκμεταλλεύτηκε την εμπιστοσύνη των δικών της  και της ίδιας. Στην κυριολεξία μεθόδευσε κατά τέτοιο τρόπο τις κινήσεις του, σαν να ύφαινε ιστό αράχνης γύρω από το θύμα του, έτσι ώστε να εκμηδενίσει τον αυτοσεβασμό του. Η σχέση εξάρτησης που δομήθηκε δεν άφηνε περιθώρια άλλης αντίδρασης στο πνεύμα του θύματος. Από εκείνη, οι επιπτώσεις της παραδοχής της πράξης και κατ' επέκταση η δημοσιοποίηση της, σήμαιναν, ότι τόσο το παιδικό όσο και το εθνικό όνειρο αυτόματα θα γινόταν ένας εφιάλτης. Το κόστος του οποίου δε μπορούσε να μετατοπιστεί στο σύνολο. Άλλωστε είμαστε μια οικογένεια, ομοσπονδία, κοινωνία, χώρα. Θα έβαζε πρώτα τον εαυτό της, πάνω από όλα αυτά που είχε μάθει να υπερασπίζεται σαν αξίες;

Οι υποψιασμένοι κατήγοροι λοιπόν που τόσες φορές τους αρέσει να ταυτίζονται με τις νίκες, τα βραβεία, τα κύπελα, την αναγνώριση που ακολουθούν έναν αγώνα να ξεπεράσει ένας άνθρωπος τα όρια του. Καλά θα κάνουν να σωπάσουν. Αυτοί που έκλαψαν όταν έφερνε τα μετάλλια και ακουγόταν ο εθνικός ύμνος. Τότε στο Ρίο που όταν μπήκε η ελληνική σημαία πρώτη την κρατούσε εκείνη, ένα δάκρυ κύλησε στα μάτια τους. Εθνική υπερηφάνεια. Και τώρα τα ίδια μάτια κακεντρεχή και καχύποπτα γούρλωσαν στο άκουσμα της είδησης. Λες και δεν ξέρει κανείς τι γίνεται στον πρωταθλητισμό. Όχι δεν υπάρχουν αναβολικά, δεν υπάρχουν παράγοντες που καταστρέφουν άλλους ανθρώπους σωματικά και ενίοτε ψυχικά. Αυτό είναι πρωτάκουστο. Δε γίνεται ούτε στον αθλητικό χώρο, αλλά ούτε και στις οικογένειες τους. Φτου κακά, δε μιλάμε για αυτά. Αν όμως η αξιοπρέπεια γινόταν σημαία και η κοινωνία μας δεν ήταν τόσο σεξιστική και δε στηριζόταν σε υπερφίαλα άτομα και πολιτικούς παράγοντες, που κάνουν το κομμάτι τους εις βάρος άλλων και των αξιών τους, θα είχε βρει το κουράγιο να μιλήσει ευθύς εξαρχής. Όπως τώρα με την κίνηση της δίνει βήμα και φωνή σε τόσους άλλους αθλητές και όχι μόνο, έτσι ώστε να μην πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης. Και αν τους συμβεί να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Να μιλήσουν!

Το Κάλλιο αργά παρά ποτέ έπρεπε να σκεφτούν όλοι αυτοί και να δεσμευτούν να αλλάξει το σκηνικό.  Δεν έχουν χώρο αυτές οι κατηγορίες λοιπόν. Δεν αγγίζουν την Σοφία που η δήλωση της ουσιαστικά δείχνει ότι πρέπει να ορθώνεται το ανάστημα του ανθρώπου ανεξάρτητα από το χρόνο. Οι γυναίκες και όχι μόνο, τα παιδιά πρέπει να έχουν φωνή. 

Και ο καθένας μας καλά θα κάνει να σεβαστεί και να ταυτιστεί όχι με το αυτί του, αλλά με τη ψυχή του κάθε θύματος που συμβολίζει η Σοφία Μπεκατώρου.

Δημήτρης Μητροπάνος • Οι Ρήτορες • Ηρώδειο 1999 - YouTube