Σημεία και σημάδια των καιρών
Πως ξεχωρίζεις την ήρα από το στάρι; Παραδίδεις τον έλεγχο στις συμπαντικές δυνάμεις και αφήνεις να σε οδηγήσουν. Χθες, λοιπόν μετά από αμέτρητες μέρες τα βήματα μου με πήγαν στην εκκλησία. Μέρα φώτισης! Λόγω των περιοριστικών μέτρων, βρέθηκα στην αίθουσα τελετών του ναού. Ο συγκεκριμένος βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα, συνήθως ρίχνουν το σταυρό μέσα για τον αγιασμό και καθαρμό των υδάτων. Αλλά όπως καταλαβαίνετε, όχι και αυτή τη φορά. Τώρα δεν ήταν τα νερά που χρειάζονταν την κάθαρση, αλλά οι καρδιές και οι σκέψεις. Παρά το γεγονός ότι είχα το σχετικό άγχος του τελετουργικού, πότε σηκώνονται , πότε κάθονται και τα συναφή, η προσοχή μου επικεντρώθηκε στους λόγους και τους ύμνους. Περισσότερο στον τρόπο που καλείται το πνεύμα και το φως. Με την προσευχή. Έτσι να με συνεπάρει αφέθηκα η παράδοση. Και ήταν ομολογώ στιγμές που η κατάνυξη ήταν τέτοια, καθώς μέσα μου ένιωσα αγαλλίαση και ηρεμία που πέρα από το ότι την είχα ανάγκη, είχε την ευεργεσία της πληρότητας. Αυτό το σπάνιο συναίσθημα ότι δεν απέχεις και δε σου λείπει κάτι ή πολύ περισσότερο κάποιος για να αισθάνεσαι ατόφιος. Από το πίσω παράθυρο έμπαινε το φως της αντανάκλασης του πρωινού ήλιου πάνω στα κύματα, ένα πορτοκαλί με εναλλαγές χρυσού και ήταν σαν η φύση να ήθελε να επιβεβαιώσει την παρουσία της σα το δώρο του ουρανού.
Χαμογελώντας και με απόλυτη ευγνωμοσύνη γύρισα στην πεζή καθημερινότητα, που διεκδίκησε με τη σειρά της τα ρέστα της. Και στην πορεία της ημέρας, βρέθηκα σε απόλυτη αντιπαράθεση με έναν από τους δικούς μου ανθρώπους, που θεωρούσε περιττή και ανεύθυνη στάση την επιλογή τόσο της Εκκλησίας όσο και των πιστών να παραστούν τη συγκεκριμένη ημέρα κάτω από τις συνθήκες που ζούμε. Και άντε να εξηγήσεις, να αναλύσεις, να συζητήσεις το θέμα διαχωρισμού κράτους και κλήρου. Και ο κλήρος πέφτει στον χαμένο και θα το δεις στο επόμενο δεκαπενθήμερο, πόσες ζωές θα χαθούν. Από τις ήδη χαμένες; Και γιατί τα μέτρα και σταθμά είναι διαφορετικά από περίπτωση σε περίπτωση. Γιατί διαφέρουν αυτοί που πήγαν στην παραλία και να πληρώνουν τα πρόστιμα από όσους πήγαν στην εκκλησία και τα σχετικά.
Σχεδόν μας πήρε το βράδυ της ασυνεννοησίας για να μην πω πως μας πρόλαβαν τα αδιανόητα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Αμερική. Στον αντίποδα των πρωινών αισθήσεων, έβλεπα με σοκ και δέος την ευκολία με την οποία εισέβαλαν και κατακρεούργησαν την έννοια της δημοκρατίας, άνθρωποι που πίστευαν ότι το δίκιο είναι με το μέρος τους. Σε καμία περίπτωση δεν είμαι εναντίον της ειρηνικής διεκδίκησης. Στο παρελθόν είχα συμμετάσχει στο κίνημα των επονομαζόμενων αγανακτισμένων. Αλλά ποτέ δε μας είχε περάσει από το μυαλό να μπουκάρουμε με όπλα στη βουλή για να επιβάλουμε με το έτσι θέλω, έτσι μου κάπνισε για να μη γράψω άλλο ρήμα, την ανατροπή αποφάσεων της πλειοψηφίας. Τότε που ξεπατώθηκαν μάρμαρα από το Σύνταγμα και επικράτησαν οι αστυνομικές δυνάμεις με δακρυγόνα απέναντι στις αυτοσχέδιες βόμβες των αναρχικών που είχαν παρεισφρήσει στο κίνημα. Και όταν οι φωτιές έσβησαν και καθάρισε κάπως η ατμόσφαιρα, για να μπορούμε να αναπνεύσουμε, οι περισσότεροι από εμάς, που δεν ήταν ενταγμένοι κάπου και δε φοβήθηκαν, επέστρεψαν στην πλατεία και σχημάτισαν αλυσίδες από ανθρώπινα σώματα και βρεθήκαμε με μπουκαλάκια νερού μάταια να προσπαθούμε να καθαρίσουμε τις πλάκες από την κάπνα και τη μαυρίλα.
Αυτή τη φορά, έμεινα αποσβολωμένη να παρακολουθώ ανθρώπους παραπληροφορημένους να σπάνε στο όνομα της δικαιοσύνης, της εξαπάτησης και της δημοκρατίας το κοινοβούλιο τους. Αναρωτιόμουν μα καλά δε τους είπε κανένας για τις 62 εκδικασμένες υποθέσεις που καμία δεν επικύρωσε αυτό που πρεσβεύουν; Και αν αυτό γίνεται στη γη της επαγγελίας και της υπερδύναμης, αλλού τι πρέπει να γίνεται; Ομολογώ πως έφριξα με το σκοταδισμό και το γεγονός ότι πλέον η δημοκρατία ρέπει πως την απαξίωση της. Τρέμω στην ιδέα ότι το σκοτάδι επικρατεί του φωτός, που όλοι έχουμε τόσο ανάγκη. Και όλα αυτά χάρη της επιλογής άλλων, που χρησιμοποιούν σα φερέφωνα τα θύματα τους.
Το συμπέρασμα της χθεσινής ημέρας εδρεύει στην ευκολία της συνύπαρξης των άκρων μέσα μας. Όλοι έχουμε τα χαρακτηριστικά του θύτη και του θύματος, τον Χίτλερ και τον άγγελο, είναι όμως στο χέρι και στο μυαλό μας, αν θα δώσουμε πάτημα στον οποιοδήποτε τρίτο να μας εκμεταλλευτεί. Ή αν θα επενδύσουμε στην καλλιέργεια των διανοητικών δυνατοτήτων μας για να επιλέγουμε. Πάντα με την απόλυτη συναίσθηση ότι φέρουμε στο ακέραιο την ευθύνη του βάρους των επιλογών μας απέναντι πρώτα στον εαυτό μας και στη συνέχεια στο συνάνθρωπο μας και στην κοινωνία που ζούμε.
7/1/2010
Σχόλια