Ο κρυφός άσσος
Άσσος στο μανίκι μιας τράπουλας σημαδεμένης και άλλο τόσο άνισα μοιρασμένης ανάμεσα στα πως και τα μήπως. Κάπως έτσι ακούγεται ο χτύπος της καρδιάς μέσα από τα τείχη της τύχης. Ο υπόκωφος αναστεναγμός που σηματοδοτεί η απουσία του θορύβου. Όπως αντιλαμβάνεσαι πως η πρώτη ένδειξη απουσίας ζωής, είναι η έλλειψη ήχου. Κεφάλι βουτηγμένο σε σκέψεις χωρίς ανάσα και μάσκα.
Το καλοκαίρι μέσα στη μέση ενός ατελείωτου χειμώνα σημαδεύει και σημαδεύεται από βήματα πάνω στην άμμο που τα παίρνει το κύμα. Τα κάστρα μου κτισμένα στην κόψη τους. Οι αλκυονίδες μέρες ήρθαν λίγο πιο νωρίς από το αργά των προθέσεων και των κινήσεων σου. Χάιδεψε με το βλέμμα σου τις λέξεις. Θολό τοπίο αφρικανικής σκόνης. Ο καπνός που θολώνει στοχασμούς, στόχους και προορισμούς. Τα φυλαγμένα όνειρα του ποτέ και για πάντα. Πες μου που τα κρατάς; Τα φιλάς, τα προσπερνάς και τα ξεχνάς; Ή τα φυλάς κρυμμένα ένα ένα ή ανά πέντε μέχρι το φτου ξελευθερία; Στην τρύπια απόχη από όλα σου τα όχι που σα στάχυα φυσάει, εκείνος ο άνεμος της εξοχής κάνοντας τα να γέρνουν προς τη μια πλευρά της δήθεν αμφιβολίας, ενώ αντιδρούν στην άλλη πλευρά της πλανεύτρας προσδοκίας. Με αυτό το πλευρό κοιμήθηκα και ξύπνησα.
Και το όνειρο μου από όσο θυμάμαι, είχε γεμίσει από χρώματα που σχημάτιζαν ακαθόριστα σχήματα και μορφές όπως ανακατεύονταν αναμεταξύ τους σε μια διαρκή εναλλαγή και κίνηση. Το ασυνείδητο μου περπατούσε πάνω στη γέφυρα των χρωμάτων, ακριβώς των ίδιων που όσοι είχαν τις εμπειρίες τις μεταθανάτιες έχουν μαρτυρήσει. Όνειρα φτιαγμένα λες από χρωματισμένη άμμο. Χάζεψε και χάιδεψε το μπουκάλι μέσα στο οποίο έχω κλειστεί. Ξεχειλίζω από την ανάγκη σου. Από αυτό το χρώμα και το φως της προσμονής που είχαν τα παιδικά μας μάτια στη λέξη έκπληξη. Αλλά, ουσιαστικά θα ήθελα να έχω κλειστεί μέσα σε λυχνάρι για να ακούσω τις τρείς ευχές σου. Και γιατί όχι, να προσπαθήσω να τις πραγματοποιήσω. Όμως σε παρακαλώ, μη με χύσεις κάτω στο πάτωμα.. Όχι καλύτερα να με σπάσεις σα τη σιωπή. Ξέρεις πως πριν διαλυθεί το σκοτάδι, έρχεται η σειρά του σήμερα που φτιάχνεις ανάλογα με ότι ανέχεσαι ή αντέχεις. Αναρωτιέμαι αν οι ρόλοι ήταν αντίστροφοι, θα ήθελες να νιώσεις τις τρεις ευχές μου; Η πρώτη θα ήταν να βγαίνουν τα όνειρα αληθινά. Η δεύτερη να μη θυμάμαι ότι είναι όνειρα, αλλά η αλήθεια της ζωής και η τρίτη συνεχώς να σε ανακαλύπτω και να σε αγαπώ μέσα τους.
Σαν τους τριακόσιους του Λεωνίδα, αυτά τα τελειωμένα κείμενα φύλαγαν τα στενά της ύπαρξης μου. Με βοηθούσαν να ξεκαθαρίζω σκέψεις και σχέσεις με τους άλλους. Με τις λέξεις τους ένωναν τελείες με τις δικές μου ατέλειες, γέμιζαν κενά και ώρες. Τα δικά μου ανοίγματα και διανύσματα, ο τρόπος του να κοιτάω τον έξω κόσμο από μέσα και να του τα λέω απ' έξω. Έτσι να καταγράφω στο περίπου πως αντιλαμβάνομαι το είναι μου. Και να προσπαθώ να κρατάω το παράθυρο ανοικτό να μπαίνει το φως και η ζωή και να τα παίρνω μυρωδιά και με τις πέντε απατηλές μου αισθήσεις.
Δε θα δώσω υποσχέσεις που δε θα κρατήσω. Δε θα σου ζητήσω να μου δώσεις απαντήσεις και λύσεις στις απορίες και τους δικούς μου προβληματισμούς. Πλέον το δικό μου ταν ή επί τας δεν είναι εικόνα. Δεν είναι όνειρο. Δεν κτίζεται με λέξεις που θα επιλέξω. Ούτε με σκοινί, ούτε καταλήγει σε καλώδιο που ακούγεται γύρω ή μέσα του η φωνή. Παίρνω αποφάσεις και όχι αποστάσεις πια. Όχι δε το αφήνω στη τύχη του. Αυτό που θέλω μέσα, δίπλα και ίδια διπλά να με αποσυμβολίζει να είναι στο εδώ και όχι στο έλα.
Δε τρέφω ψευδαισθήσεις, ούτε προσδοκίες πλέον. Δε ζει μέσα μου το παρελθόν, μα ούτε και το μέλλον. Η σχετικότητα του χρόνου με διαπερνά, έχει διασπαστεί πια σε μοριακές τεθλασμένες εκφάνσεις που με κάνουν να ραγίζω. Οι ρυτίδες μου παίρνουν μορφή και σώμα. Δε δίνω σημασία όμως, πιο πολύ με απασχολεί η διερεύνηση και η διεύρυνση. Δε θέλω να περιορίζομαι πλέον. Θέλω και διεκδικώ χώρο. Σπάω, κατακερματίζομαι μέχρι την ανασύνθεση. Αφήνω πίσω όχι ίχνη, αλλά την πρόθεση αντί για την άλλη του ανά. Και ποιος ξέρει που και ίσως θα τα πούμε ξανά.
Σχόλια